tag:blogger.com,1999:blog-49240269262282429322012-02-23T14:45:39.525-08:00Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.comBlogger1351100tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-11766739157649206832012-02-22T00:40:00.000-08:002012-02-22T00:40:16.832-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />அவன் குழந்தையும்<br />அவள் குழந்தையும்<br />அவர்கள் குழந்தைகளோடு<br />அளவளாவி மகிழ்வது<br />அவர்களுக்கு அதிசயமேயில்லை<br />நமக்குத்தான் அதிசய்ம்<br /><br />ஆயினும்<br />பத்தாண்டுக்கு முன் எனினும்<br />முறையற்ற பாலியல் தொடர்புகொண்டவன்<br />பொதுவாழ்வில்<br />எத்தனை உயர் பதவியிலிருந்தாலும்<br />சகித்துக் கொள்ளாது<br />பதவி நீக்கம் செய்யத் துணிவது<br />அவர்களுக்கு அதிசயமேயில்லை<br />நமக்குத்தான் அதிசயம்<br /><br />மனதால் மட்டுமே நினைத்திருந்தும்<br />வேரொருவனை மணக்க நேரின்<br />கற்பிழந்தவளாக கருதப்படுதலும்<br />ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்பதே<br />உன்னதக் கோட்பாடாகக் கொள்வதுமே<br />நமது பண்பாட்டு<br />இது அவர்களுக்கு அதிசயமே<br />நமக்கு இது அதிசயமேயில்லை<br /><br />ஆயினும்<br />பட்டப் பகலில் கொட்டடித்து<br />விபச்சாரி வீட்டுக்குப் போனாலும்<br />ஊரறிய உறவறிய<br />இரண்டு மூன்று<br />வீடு வைத்துக் கொண்டாலும்<br />வேறு தகுதிகள் இருப்பின்<br />தலைவனாக்கி கொண்டாடுதல் என்பது<br />நமக்கு அதிசயமேயில்லை<br />ஆயினும் உலகிற்கு<br />இது ஒரு பேரதிசயமே<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1176673915764920683?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com67tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-53483804478700622202012-02-20T16:05:00.000-08:002012-02-20T16:50:18.337-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">இன்னும் இன்னுமென பசியில் <br />குடல் ஆவலுடன் துடிக்கையில்<br />விஷத்தையே உணவாய் ஊட்டி<br /><br />இன்னும் இன்னுமென அறிவு <br />வெறியுடன் தேடித் திரிகையில்<br />குப்பையை முன்னால் பரப்பி<br /><br />உடலையும் மனத்தையும்<br />விஷமிருக்கும் கூடாக்கி<br />செரிமானமாகாது பின் அது<br />கக்கித் தொலைக்கையில்தான்<br /><br />வெந்துச் சாகிறோமோ ?<br />&nbsp;மனம் நொந்து வீழ்கிறோமோ ?<br /><br />"அழகானவர்கள் என்றால் கெட்டவர்களா<br />அதைவிடக் கொஞ்சம் <br />சுமாரானவர்கள்தான் நல்லவர்களா"<br />என்றாள் என் பேத்தி<br /><br />"அப்படி இல்லையே யார் சொன்னது " என்றேன்<br /><br />"சும்மா கேட்டேன் " என்றாள்<br /><br />நானும் விட்டுவிட்டேன்<br /><br />"கலெக்டர் ஆனாலும்<br />வீட்டிலும் ஊரிலும் முட்டாளாகத்தான் இருப்பார்களா<br />அலுவலகத்தில்தான் புத்திசாலிகளா " என்றாள்<br /><br />அப்படியெல்லாம்&nbsp; கிடையாதே யார் சொன்னது<br />அவர்கள் எப்போதும் புத்திசாலிதான் "என்றேன்<br /><br />பின் ஒரு நாளில் இப்படிக் கேட்டாள்<br />"நல்லவர்கள் எல்லாம் கடைசி நாள்வரை<br />கஷ்டப்படுகிறார்களே<br />தீயவர்கள் எல்லாம் கடைசி ஒரு நாள் மட்டும்<br />கஷ்டப்படுகிறார்களே<br />நாம் ஏன் நல்லவர்களாக இருந்து <br />எப்போதும் கஷ்டப்படவேண்டும் " என்றாள்<br /><br />துளித்துளியாய் விஷமேற்றும்<br />அந்த மாயப் பெட்டியின் அற்புத வேலைதான் <br />இது என்பது அப்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது<br /><br />பள்ளிச் சூவினிற்குள் தேளிலிருப்பதை<br />கவனியாது மாட்டிவிட்டு<br />சட்டையின் தூசிதனைப்&nbsp;பாசமாய்த்<br />&nbsp;தட்டித் துடைத்துவிடும்<br />பாசமிக்க தாயினைப் போல்<br /><br />நல்ல பள்ளி<br />நல்ல சூழல்<br />நல்ல நண்பர்கள் எல்லாம்<br />வெளியிலே பாடாய்ப் பட்டுத் தேடிக் கொடுத்து<br />வீட்டுக்குள் மட்டும் விஷக்காற்றை<br />பரவவிட்டுக் கொண்டிருப்பதை<br />அப்போதுதான் அறிந்து தொலைத்தேன்<br /><br />அவளின் எதிகாலம் கருதி<br />இப்போதெல்லாம் அபத்தத் தொடர்களை<br />நாங்கள் அடியோடு பார்ப்பதில்லை<br /><br />முட்டாள் பெட்டி சொல்வதெல்லாம் <br />நிஜமல்ல கதை என்பதனை<br />நிஜமாக அந்தப் பிஞ்சு உள்ளம்<br />தெளிவாகத&nbsp;தெரிந்து கொள்ளும் வரை<br />நாங்கள் இப்போதெல்லாம்<br />கதையல்ல நிஜம் கூட<br />கண்விழித்துப் பார்ப்பதில்லை</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-5348380447870062220?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com71tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-36183824162306976272012-02-19T01:23:00.000-08:002012-02-19T03:22:04.028-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">எல்லோருமே கால்கேட்டிலும் குலோஸ்-அப்பிலும்<br />முதலில் துவங்கும் வாய்ப்புப் பெற்றவர்கள் இல்லை<br />என்னைப்போல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறிய <br />பெரும்பாலோர் அனேகமாக கோபால் பல்பொடியில் <br />துவங்கியவர்களாகத் தான் இருப்பார்கள்<br /><br />அது போல இலக்கிய பரிச்சியம் கூட எடுத்தவுடன்<br />கணையாழியிலோ கசட தபறவிலோ <br />இருக்க சந்தர்ப்பமில்லை.எல்லோரும் அம்புலி மாமா<br />கண்ணன் கல்கண்டு குமுதம் ஆனந்தவிகடன்<br />எனத் தான்துவங்கி இருக்க அதிக வாய்ப்புண்டு<br />என்னைப் போலவே <br /><br />அம்புலிமாமா வந்தவுடன் முதலில் நூலகத்தில் <br />அதைப் படிக்கவேண்டும் என்பதற்காக நான் <br />ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே கொள்ளும் பரிதவிப்பும்<br />முயற்சியும் இப்போது நினைத்தாலும் <br />ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கிறது<br /><br />நூலகத்தில் நூலகரின் பழக்கம் வேண்டும் என்பதற்காக<br />அதிகாலை எட்டு மணிக்கே நூலகம் சென்று <br />அந்த வருவோர் பட்டியல் பதிவேட்டுக்கு<br />கோடு போட்டு வைப்பது,பென்சிலை சீவிவைப்பது<br />கலைந்து கிடைக்கும் மாத வார இதழ்களை<br />சரியாக அடுக்கிவைப்பது ,அவர் எத்தனை முறை<br />சொன்னாலும் பியூன் சும்மா உட்கார்ந்திருக்க<br />பத்து தடவைக்கு மேல்&nbsp; கடைக்குப்<br />போய் டீ வாங்கி வரச்சொன்னாலும் <br />வாங்கி வருவது ஆகிய எல்லாம்<br />மிகச் சரியாகச் செய்வேன்<br />அதையெல்லாம்இப்போதுநினைத்துப் பார்த்தாலும்<br />சிரிப்புத்தான் வருகிறது <br />.<br />இத்தனையும் செய்து முடித்தாலும்<br />நூலகர்&nbsp; தபாலில் வந்தவுடன் அந்த தபாலைப்<br />பிரிக்க மாட்டார்.ஒரு நாள் இரண்டு நாள்<br />அதுஅவர் டேபிளிலேயே அப்படியே கிடக்கும்<br />நான் கேட்டாலும் " கொஞ்சம் பொறு என்ட்ரி<br />போடாவிட்டால் விட்டுப் போகும்&nbsp; " என <br />வெறுப்பேற்றுவார்.இத்தனை இடர்கள் இருந்தாலும்<br />அந்தப் புதுப் புத்தக வாசனையோடு முதலில்<br />படிப்பதுவும்&nbsp; அடுத்தவர்கள்&nbsp; படிக்கும் முன்பாக<br />படித்த கௌரவத்தில் என்னொத்தவர்களிடம்<br />கதை சொல்லி பெருமைப் பட்டுக் கொள்வதுவும்<br />இப்போது&nbsp; நினைத்துப் பார்த்தாலும் ,<br />அது ஒரு&nbsp; இனி பெறவே முடியாத<br />அரிய சுகமாகத்தான் படுகிறது<br /><br />இந்தச் சுழலில் ஒரு மாத அம்புலிமாமாவை<br />இப்படி புதுவாசனைச் சுகத்தோடு படித்துக் <br />படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.கதை இப்படிப் போனது<br /><br />ஒரு கிராமத்தில் விவசாய வேலை செய்யும்<br />தன் கணவனுக்கு அவள் மனைவி தினமும்<br />மதிய சாப்பாட்டிற்கு பழைய சோறு கொண்டு போவாள்<br />அவர்கள் வயல் சுடுகாட்டை ஒட்டி இருந்ததால்<br />பேய் பிசாசு அதிகம் என்பதால் அவைகள்<br />சாப்பாட்டை&nbsp; மட்டும் தனியாக வைத்துக் <br />கொண்டு போனால் எடுத்துச் சாப்பிட்டுவிடும் <br />என்பதால் தினமும் சாப்பாட்டுத் தூக்கில் <br />சாப்பாட்டின் மேல் அடுப்புக்கரியோ அல்லது <br />தேய்ந்த லாடமோ அல்லது இரும்பு ஆணியோ <br />வைத்துக் கொண்டு போவாள்<br />அப்படிக் கொண்டு போனால் பேய் சாப்பாட்டைத்<br />தொடாது என அவள் மாமியார்&nbsp; அவளுக்கு<br />சொல்லிக் கொடுத்திருந்தாள்<br />இவளும் தவறாது&nbsp; அப்படியே செய்து வந்தாள்<br /><br />ஒரு நாள் ஏதோ அவசரத்தில்&nbsp; எல்லாம் சரியாக <br />வைத்திருக்கிறோம் என நினைத்து பழைய சோற்றை<br />மட்டும் தூக்குப் போணியில் வைத்துவிட்டு <br />ஆணியோ கரியோ தேய்ந்த லாடமோ <br />வைக்காமல்&nbsp; வந்து வயலில் பக்கம் உள்ள <br />மரத்தடியில்&nbsp; வைத்துவிட்டு அவளும்<br />&nbsp;வயலில் இறங்கி வேலைபார்க்கத்<br />துவங்கிவிடுகிறாள்.<br /><br />இதுவிஷயம் தெரிய வர ஒரு சுதாரிப்பான&nbsp; பேய் <br />தூக்கைத் திறந்து பழைய சோற்றை<br />முழுவதுமாக தின்று விடுகிறதுஅந்தக்<br />கருவாட்டுத் துண்டுக்கும் பழைய சோற்றுக்கும்<br />இருக்கிற ருசியை சப்புக்கொட்டிசாப்பிட்டுவிட்டு<br />அப்படியே மதி மயங்கிப் போகிறது.இந்தப் பழைய <br />சோற்றுக்காகவாவது இவர்கள் வீட்டில் <br />வேலைக்காரியாகக்&nbsp; கூட&nbsp; சேர்ந்து விடலாம்<br />என்கிற முடிவுக்கு அந்தப் பேய் வந்து விடுகிறது<br /><br />பாவம்.இதுவிவரம் எதுவும் இந்த இரண்டு பேருக்கும் <br />சுத்தமாகத் தெரியாது.அவர்கள் வேலை முடித்து <br />கைகால் கழுவிக் கொண்டு தூக்கைத் திறந்தால்<br />தூக்கில் ஏதும் இல்லை.மூடி திறந்து கிடக்க<br />சுற்றி பருக்கைகள் சிதறி இருக்க&nbsp; "ஏதோ நாய்தான்<br />தின்றிருக்கும் ,இனிமேல் கீழே சாப்பாட்டை<br />வைக்காதே மரத்தில் கட்டித் தொங்கவிடு&nbsp; " என <br />கணவன் சொல்ல&nbsp; மனைவியும் " சரி தப்புத்தான்<br />இனிமேல் மரத்திலேயே&nbsp; கட்டிவைத்துவிடுகிறேன் "<br />என மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்ள இருவரும்<br />வீட்டுக்குப் புறப்படுகிறார்கள்.<br />பழைய சோற்று ருசியில்சொக்கிப் போன பேயும் <br />ஒரு வேலைக்காரி மாதிரிதெரியும் படியாக <br />ஒரு உருவம் எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் <br />பின்னாலேயே சென்று வீட்டைத்தெரிந்து கொள்கிறது<br /><br />பின் சிறிது நேரம் கழித்து அவர்கள் சாப்பிட்டு<br />முடித்து சற்று ஓய்வாக இருக்கும் நேரத்தில்<br />வாசலில் இருந்து வேலைக்காரி <br />உருவில் இருக்கும் பேய் "அம்மா " <br />என குரல் கொடுக்கிறது<br /><br />அவர்கள் வெளியே வந்து&nbsp; யார் என்ன வேணும்<br />எந்த ஊர் எனக் கேட்க&nbsp;&nbsp; "தான் அசலூர் எனவும் <br />பஞ்சம் பிழைக்க வந்திருக்கிறேன் எனவும்<br />என்னவேலை சொன்னாலும் செய்வேன்<br />சம்பளம் கூட வேணாம் வயிறார<br />பழைய சோறு மட்டும் கொடுத்தால் போதும் "<br />என்கிறது<br /><br />இவர்களுக்கு இந்த டீல் ரொம்பப் பிடித்துப் போகிறது<br />அவர்களும் பாவம் பேய் எனத் தெரியாது<br />வேலைக்கு வைத்துக் கொள்கிறார்கள்<br />எவ்வளவு வேலைக் கொடுத்தாலும் கொஞ்சமும்<br />முகம் கோணாது&nbsp; தீயாக வேலையைச் செய்து முடிக்கிறது<br />வம்பு தும்பு இல்லை. பழையசோறு மட்டும்<br />கொஞ்சம் அதிகமாகத் தின்கிறது என்பதைத் தவிர<br />வேறு குறை இல்லை.எல்லாம் சந்தோஷமாகவே <br />போகிறது<br /><br />ஒரு நாள்அந்த கிராமத்தான் மட்டும்&nbsp; ஒரு<br />உறவினர்&nbsp; வீட்டு விஷேசத்திற்காக வெளியூர்<br />போகவேண்டி வந்தது.இரவு லேட்டாகத்தான் <br />வருவேன்எனச் சொல்லிப் போனதால் <br />முன் பத்தியில் கிராமத்தான் மனைவியும் <br />உள்ளே தூரே&nbsp; பின்பத்தியில் பேய் வேலைக்காரியும் <br />படுத்துத்தூங்கிப் போனார்கள்<br /><br />நடு ராத்திரியில் கிராமத்தான்<br />வந்து கதவைத் தட்ட,அவர் மனைவிக்கு <br />கொஞ்சம் வேலை அசதி. என்வே எழுந்திரிக்கச்<br />சஙகடப்பட்டு விழித்த படியே படுத்தபடி<br />&nbsp;வேலைக்காரப் பேயை கதவைத்திறக்கச் சொல்கிறாள் <br />,வேலைக்காரப் பேய்க்கும்<br />அன்று கொஞ்சம் தீனீ ஜாஸ்தி.அதற்கும்<br />எழுந்து போய்கதவைத் திறக்க <br />சோம்பேறித்தனமாக இருக்கிறது<br />வீட்டுக்கார அம்மாள்தான் நன்றாகத் தூங்குகிறாளே<br />தெரியவாபோகிறது என நினைத்து<br />&nbsp;அது&nbsp; படுத்த இடத்தில் இருந்தே கையை நீட்ட <br />கை கிராமத்தான் மனைவியின்&nbsp; தலையைத்<br />தாண்டி போய் கதவைத் திறந்து விட்டு மீண்டும்<br />வேலக்காரப் பேய் உடலிலேயே&nbsp; <br />சாதாரண கைப் போல் சேர்ந்து கொள்கிறது<br /><br />கை இருபது அடி நீண்டதையும் திரும்பவும் போய்<br />சாதாரண கை போல் ஒட்டிக்கொண்டதையும் <br />நேரடியாகப் பார்த்த கிராமத்தான் மனைவிக்கு<br />அடிவயிறு கலக்குகிறது,ஆஹா நம் வீட்டிற்குள்<br />பேய் அல்லவா வேலைக்காரி போல் இருக்கிறது<br />மோசம் போனேமா என்ன செய்வது எனத் <br />தெரியவில்லையே என அரண்டுபோய்<br />மறு நாள் தன் கணவனை த்னியாக அழைத்து<br />நடந்த விவரத்தைச் சொல்ல <br />இருவருமே என்ன செய்வதேன்று<br />தெரியாது முழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் .....<br /><br />இதுவரை படித்துக் கொண்டிருந்தபோது<br />நூலகர் என்னை அழைத்து கடை வரை <br />போய் வரச் சொன்னார்.தட்ட முடியவில்லை<br />நான் படித்த அம்புலிமாம புத்தகத்தை<br />கூட்டுறவு மஞ்சரி கொல்லிப் பாவை முதலான<br />யாருமே எடுக்காத புத்தகங்க்களுக்கு அடியில்<br />ஒழித்துவைத்துவிட்டு கடைக்குப் போய்விட்டேன்<br />நான கடையில் இருந்துவர மணியும் பதினொன்று<br />ஆகிவிட நூலகத்தை மூடத் துவங்கிவிட்டார்கள்<br />அதனாலென்ன மாலையிலே நான்கு மணிக்கு<br />முதல் ஆளாக வந்து எடுத்துக் கொள்வோம் என<br />நானும்போய்விட்டேன்<br /><br />வீட்டுக்குப் போனால் ஒரே அமளி துமளி<br />என் ஒன்றுவிட்ட்ட பாட்டி ஊரில் இற்ந்துபோய்<br />விட்டதாகவும் எல்லோரும் இரண்டு மணி டிரெயினுக்கு <br />கிளம்ப வேண்டும் எனவும் பேரன் என்கிற முறையில்<br />நானும் தீப்பந்தம் பிடிக்க நானும் வரவேண்டும் எனவும்<br />என்னையும் கிளம்பச் சொல்லிவிட்டார்கள்<br />எனக்கு பேயை எப்படி விரட்டினார்கள் எனப்து<br />தெரியாமல் மண்டை வெடித்துவிடும் போல இருந்தது<br />சரி&nbsp; நான்கு நாள் தானே வந்து பார்த்துக் கொள்வோம்<br />அம்புலிமாமா&nbsp; நூலகத்தில் தானே இருக்கும்<br />என சமாதான செய்து கொண்டு வேண்டா வெறுப்பாக<br />&nbsp;அவர்களுடன் கிளம்பிவிட்டேன்<br /><br />நான்கு நாள் முடிந்து ஊருக்கு&nbsp; வந்த்தும் வராததுமாக<br />மாலையில் நூலகத்திற்குத்தான் ஓடினேன் .<br />அங்கு போய் நான் வைத்த இடம் n<br />வேறு எங்கெல்லாம் இருக்கச் சாத்தியமோ<br />எல்லா இடங்களிலும் தேடிப் பார்த்தேன்.<br />எங்கும் இல்லைநூலகரிடமும்கேட்டுப் பார்த்தேன்.<br />அவர் " நீ தானேகடைசியில் எடுத்துப் படித்திருக்கிறாய்<br />அதற்குப் பின் தான் அதைக் காணோம்<br />நீ எடுத்துப் போகவில்லையே " என&nbsp; என்னையே <br />கேள்வி கேட்கத் துவங்கிவிட்டார்<br />பழி போடுவது கூட போய்த்தொலையட்டும்<br />அந்தப் பேயை எப்படி விரட்டினார்கள் எனத் <br />தெரிந்து கொள்வதுதான் என முக்கியமாகப் பட்டது<br />என் வயதுடைய அம்புலிமமா படிக்கும் எல்லோரையும்<br />கேட்டுப் பார்த்துவிட்டேன்.யாரும் படிக்கவில்லை எனச் <br />சொல்லிவிட்டார்கள்.<br />எங்கள் ஊர்&nbsp; மதுரையை ஒட்டியகிராமம்<br />அங்கு பேப்பரே அப்போது கடைக்கு வராது <br />வீட்டில் போடுவதோடு சரி.எங்கள் தாத்தாவிடம்<br />மதுரைக்குப் போனால் வாங்கிவரச் சொல்ல<br />"என்ன தைரியம் இருந்தால் பாடப் புத்தகம்<br />&nbsp;படிப்பதைவிட்டுஎன்னையே கதை புத்தகம்<br />வாங்கி வரச் சொல்கிறாய் "<br />&nbsp;எனச் சொல்லி முதுகில் நான்கு போடு போட்டார்<br /><br />அப்புறம் வளர்ந்த பின்பு கூட எனக்கு எப்படி<br />அதை விரட்டி இருப்பார்கள் என யூகித்துச் சொல்லும்படி<br />எனது எழுத்தாள நண்பர்களையெல்லாம் கூடகேட்டு<br />தொந்தரவு செய்து இருக்கிறேன்<br /><br />சிலர் என்னை ஒரு முட்டாளைப் பார்ப்பது போல<br />பார்த்துச் சிரித்திருக்கிறார்கள். பலர் சொன்ன கதை <br />எனக்கு ஏனோ ஒப்புக் கொள்ளும்படியாக இல்லை<br /><br />முடிவு தெரியாத நான் முடிவு&nbsp; தேடித் திரிகிற <br />&nbsp;கதைகள் இப்படி இரண்டு மூன்று <br />என்னிடம் இருக்கத்தான் இருக்கிறது<br /><br />முடிவு தெரியாமல்&nbsp; இருக்கிற <br />வாழ்வின் போக்கைப் போலவே<br />&nbsp;இப்படி முடிவு தெரியாது போய்விடுகிற <br />கதைகள் கூட&nbsp; உண்மையில்<br />சுவாரஸ்யமாகத்தான் இருக்கிறது<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3618382416230697627?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com68tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-61972760303021788502012-02-17T06:53:00.000-08:002012-02-17T16:41:34.239-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">நான் எங்கள் வீட்டு நடுக் கூடத்தில் உட்கார்ந்து<br />படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.எப்போதுமே நாங்கள்<br />வீட்டில்&nbsp; உட்காரும்போது இப்படித்தான்<br />தெற்குப் புற சுவற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொள்வோம்<br />இப்படி உட்கார்ந்தால் இடது புறம் கூடம் ,நடை,<br />திண்ணை தாண்டி தெருவாசல் வரை<br />தெளிவாகத்தெரியும்<br />அதேபோல வலது புறம் கூடம்,இருட்டுக் கூடம்<br />சமையலறைவெளி சமயலறை,முற்றம்,<br />மாட்டுக் கொட்டகை,கிணறுதோட்டம் தாண்டி<br />&nbsp;பின் தெரு வரை அழகாகத் தெரியும்<br /><br />நாங்கள் எப்போதுமே வாசல் கதவுகளை மூடுவதில்லை<br />சாயந்திரத்திலிலிருந்து வாயில் புறம் வந்த லெட்சுமி <br />கொல்லைப் புறம்போய் விடுவாள் என <br />பின்புற வாசல் மட்டும் பூட்டி விடுவோம்<br />மற்றபடி எப்போதும் இருபுற கதவுகளும் <br />திறந்தே இருக்கும் இப்படி படித்துக் கொண்டிருந்தாலும்<br />வேறு வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும் இங்கு <br />உட்கார்ந்து கொண்டால வாசலையும் கொல்லையையும்.<br />கவனித்துக் கொள்வது ரொம்ப வசதி<br /><br />&nbsp;குனிந்து படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே<br />திடுமென வாசல் பக்கம் யாரோ வருவது போல<br />நிழலாட திரும்பிப் பார்க்கிறேன்.எனக்கு "பக்" என்றது<br />செத்துப் போன வெங்கு தாத்தா தடியை ஊண்டியபடி<br />படியேறிக் கொண்டிருந்தார்.<br /><br />எனக்கு கைகால்நடுக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது <br />என்னசெய்வது எனத்தெரியவில்லை.<br />ஆனாலும் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு<br />மிக வேகமாக ஓடி வாசல் கதவை மூடப் பார்க்கிறேன்<br />அதற்குள் அவர் வாசல் தாண்டி திண்ணைக்குள்<br />நுழைந்து விட்டார்.ஓடி வந்த அவசரத்தில் டிராயர் வேற<br />கழற ஆரம்பித்துவிட்டது.யோசிப்பதற்கு நேரமில்லை<br />சடாரெனப் பாய்ந்து அவர் உள்ளே நுழையாதபடி<br />மண்டி போட்டு அவர் முட்டியோடு சேர்த்துப்<br />பிடித்துக் கொண்டு "தாத்தா நீங்க செத்துப் போயாச்சு<br />இனிமே நீங்கள்வீட்டுக்குள் வரக்கூடாது ஆகாது " <br />என கத்துகிறேன்<br />அவர் என்னைக் கண்டு கொண்டதாகவே தெரியவில்லை<br />என் பிடிக்குள் அவர் இல்லவே இல்லை<br />அவர் பாட்டுக்கு நடந்து நடைக்கு வந்து விட்டார்<br /><br />ஏற்கெனவே எனக்கு நடைரூம்&nbsp; என்றாலே பயம்<br />அதில் அப்பா தங்கை&nbsp; பெரிய பாட்டி ஆகியோரின்<br />உடல்களை படுக்க வைத்துப் பார்த்ததிலிருந்து<br />பகலில் நடைப்பக்கம் வந்தால் கூட <br />கண்ணை மூடிக் கொண்டுதான் வாசல் பக்கம் வருவேன்<br />இப்போது இவர் வேறு அங்கு நிற்க&nbsp; <br />உடல் நடுங்கத் துவங்கியது<br /><br />வெங்கு தாத்தா இப்போதுதான் என்னைப் பார்ப்பது போல<br />"நான் இங்கிருந்துதான்&nbsp; சுடுகாடு போக ஆசைப் பட்டேன்<br />என் நேரம் நடக்காமப் போச்சு " என்று சொல்லியபடி<br />மேற்கொண்டு வீட்டிற்குள் நடக்க ஆரம்பித்தார்<br />நானும் விடாது " உள்ளே போகாதீர்கள் வெங்குத் தாத்தா<br />வீட்டிற்கு ஆகாது தாத்தா வந்தவுடன் வாங்க தாத்தா "<br />என கத்திக் கொண்டே பின்னால் போனேன்<br /><br />அவர் என்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை<br />ஒவ்வொரு இடமாக நின்று&nbsp; ஏதோ சிற்பத்தை<br />ரசிப்பதைப் போலரசிப்பதும் பின் தொடர்ந்து<br />நடப்பதுமாக வந்து சமயலறையில்<br />கொஞ்ச நேரம் நின்றார்.பின் என்னை பார்த்து<br />&nbsp;"சமையலறையில்மட்டும் கொஞ்சம் வேலை<br />பார்த்திருக்கிறானாக்கும் " என்றார்<br /><br />எனக்கு இப்போது எரிச்சல் அளவு கடந்து போயிற்று<br />"எங்கள் வீடு நாங்கள் என்னவும் செய்வோம்<br />உங்களுக்கென்ன ஆச்சு " என்றேன்<br /><br />அவர் நிதானமாக"உங்க வீடா உங்க தாத்தனைக்<br />கேட்டுப் பாருஒவ்வொரு செங்கலா நான் அடுக்கி<br />&nbsp;ரசித்து கட்டிய வீடாக்கும் "என்றார்<br /><br />எனக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.<br />பயம் ஒருபக்கம்வீட்டில் யாரும் இப்போது பார்த்து<br />&nbsp;இல்லையே என்கிற எரிச்சல் ஒருபக்கம்<br />எப்படியும் இவரை வெளியே துரத்திவிடவேண்டும்<br />என்கிற வெறி ஒருபக்கம்<br />இனி வேறு வழியில்லை .கொல்லைப்புற<br />வாசலைத் தாண்டியதும்கதவைச் சட்டெனப்<br />&nbsp;பூட்டிவிடுவோம் என மெதுவாக <br />அவர் பின்னாலேயே நடக்கத் துவங்கினேன்<br /><br />நான் எதிர்பார்த்தபடியே பின் புற வாசல்<br />நிலையில் நின்று பின்புறத்தை ஒரு நோட்டம் விட்டார்.<br />நான் கதவடைக்கரெடியாக இருந்தேன்.<br />என்ன நினைத்தாரோ சட்டென திரும்பவும்<br />உள்ளே திரும்பி நடக்கத் துவங்கிவிட்டார்<br /><br />இனி இவரை உள்ளே விட்டால் போச்சு என சட்டென<br />தரையில் விழுந்து அவர் கணுக்காலை கெட்டியாகப்<br />பிடித்துக் கொண்டு எவ்வளவு சப்தமாகக் கத்த முடியுமோ<br />அவ்வளவு சப்தமாக கண்ணை மூடிக்கொண்டு<br />கத்தத் துவங்கினேன்.இப்போதுஅவர் காலகள் இரண்டும்<br />என் கைப்பிடியில் இருந்தது.அவரால் நகரமுடியவில்லை<br /><br />நான் மெதுவாக கண்விழித்துப் பார்த்தபோது<br />என் அம்மாவின்கைகளை கெட்டியாகப் பிடித்தபடி<br />அவர்கள் மடியில்குப்புறப் படுத்திருந்தேன்.<br />புரண்டு திரும்பிப் பார்க்கையில் <br />தாத்தாவும் பாட்டியும் குனிந்து என்னையே <br />பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.கூடத்தில் சுவற்றில்<br />தெரிந்த அவர்கள் நிழல்கள் இன்னும் என் பயத்தை <br />அதிகமாக்கிக் கொண்டிருந்தது நிச்சயமாக<br />அது கனவில்லைவெங்குதாத்தா<br />உள்ளே தான் இருக்கிறார் எனக் கத்தவேண்டும்<br />போல இருந்தது கத்தவும் செய்தேன்.சப்தம்தான்<br />வெளியே வரவில்லை<br /><br />"உன் பேரன் என்னவோ பேய் கனவு கண்டு பயந்திருக்கிறான்<br />சாமி கூண்டில் இருந்து விபூதி எடுத்து நெற்றியில் வை<br />அப்படியே வாயிலும் போட்டு தண்ணீர் கொஞ்சம்<br />குடிக்கக் கொடு "எனச் சொல்லி தாத்தா அவர் கட்டிலுக்கு<br />படுக்கப் போய்விட்டார்<br /><br />"நிலைக்கு நேராக படுக்காதே எனச் சொன்னால்<br />கேட்டால்தானே " எனச் சொல்லியபடி&nbsp; என் நெற்றியில்<br />திரு நீறு பூசி அப்படியே கொஞ்சம் வாயிலும் போட்டு <br />கொஞ்சம் தண்ணீரை குடிக்கவைத்தாள் பாட்டி<br />நான் மெதுவாக எழுந்து உட்கார்ந்தேன்<br /><br />"என்னடா கனவு கத்தி ஊரையே கூட்டுகிற மாதிரி "<br />நெஞ்சைத் தடவி விட்டபடிக் கேட்டாள் அம்மா<br /><br />"நிஜம்மா ம்மா செத்துப் போன வெங்குத்தாத்தா<br />வீட்டுக்கு வந்தார் .இப்போ கூட உள்ளே இருக்கார்<br />நம்பும்மா " என்றேன்<br /><br />"சரி சரி விடிஞ்சு போச்சு நீ&nbsp; போய் தாத்தாகிட்ட<br />படுத்துக்கோ.நான் உள்ளே இருக்கிறாரான்னு பாக்கிறேன் " <br />எனச் சொல்லி அம்மா எழுந்து வாசல் தெளிக்கப் போனாள்<br />நான் ஓடிப் போய் தாத்தாவை <br />கட்டிப் பிடித்துப் படுத்துக் கொண்டேன்<br /><br />"என்ன வெக்குத் தாத்தா ரொம்ப பய முறுத்திவிட்டானா&nbsp; "<br />என என்னைத் தடவிக் கொடுத்தபடியே தாத்தா கேட்டார்<br />எனக்கு அது கொஞ்சம் தெம்பாகவும் இருந்தது<br />கொஞ்சம் ஆறுதலாகவும் இருந்தது<br /><br />"இல்லை தாத்தா செத்தவர் உள்ளே வரக்கூடாதுன்னு<br />கத்திக் கத்தி சொல்றேன் கேக்காம உள்ளே வர்ராரு<br />கேட்டா என் வீடு உன் தாத்தன் கிட்ட வேற கேளுன்னு<br />சொல்றாரு.அவர் வீடா தாத்தா உன் வீடுதானே தாத்தா "<br />என்கிறேன்<br /><br />"அப்பிடிச்சொன்னானா " எனச் சொன்னவர் சிறிது நேரம்<br />எதையோ நினைத்தபடி பேசாமல் இருந்தார்<br />பின் அவரே அவருக்கே சொல்லிக் கொள்ளுகிற மாதிரி<br />பேசத் துவங்கினார்<br /><br />"அவன் சொல்வது நிஜம்தான் அவன்தான் <br />இந்த வீட்டை கட்டினான்.ஆசை ஆசையா <br />பாத்துப் பாத்துக் கட்டினான்.அதிகக் கடன் ஏறிப்போச்சு<br />நாலு பொண் பிள்ளைங்க வேற இரண்டு பையங்களும்<br />தறுதலையா போனாங்க.சமாளிக்க முடியாம<br />எங்கிட்டதான் வித்தான். உங்க அம்மா சின்னப் புள்ளையா<br />இருக்கிறப்பவே இதுவெல்லாம் நடந்து போச்சு<br />தெருவில் வெங்கையாத் தாத்தா அவ்வளவு வசதியா<br />வாழ்ந்தவருன்னு இப்ப இருக்கிற யாருக்குமே தெரியாது<br />போன வருஷம் சாகிறதுக்கு முன்னாடி கூட<br />வீட்டை ஒருதடவை நல்லா&nbsp; பாத்துக்கறேண்டான்னு<br />சொல்லி பாத்துட்டுப் போனான்.<br />ரொம்ப மனசு சரியில்லைன்னு போன இப்படி இங்கே தான்<br />கூடத்திலை வந்து உட்கார்ந்துப்பான்<br />எனக்கு கூட அவங்கிட்ட வாங்கி இருக்கக் கூடாதோன்னு<br />அப்பப் அப்பத் தோனும்....."<br /><br />தாத்தா பேசிக் கொண்டே இருந்தார்<br />நான் எப்ப தூங்கினேன் என்று எனக்கேத் தெரியவில்லை<br />நான் விழித்துப் பார்த்தபோது நன்றாக விடிந்திருந்தது<br />அவசரம் அவசரமாக குளித்து முடித்து<br />வழக்கம்போல ஈஸ்வரன் கோவிலுக்கு சாமி கும்பிடக்<br />கிளம்பினேன்<br /><br />அம்மா சமையல் கட்டிலிருந்து <br />" நீ சின்னப் பையன் இல்லை ஆறு முடிச்சு<br />ஏழு போகப் போறே.படிப்போட தைரியத்தையும் கொடுன்னு <br />அம்பாள வேண்டிண்டு வா "ன்னு கத்தினாள்<br /><br />நான் மண்டைய ஆட்டிவிட்டு தெருவுக்கு வந்தேன்<br />வாசலுக்கு வந்ததும் என்னையும் அறியாமல் ஏனோ<br />தெருவுக்கு நடுவில் இருந்த வெங்குத்தாத்தா பையன்<br />வீட்டைத்தான் பார்த்தேன்<br /><br />வாசலில் ரிக்க்ஷாவில் இருந்து நாராயணன் சாஸ்திரிகளும்<br />அவர் அசிஸ்டெண்டும் இறங்கி அவர்கள் வீட்டுக்குள்<br />போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.என்னவாக இருக்கும் <br />என யோசித்தபடி நடக்கத் துவங்கினேன்<br /><br />வெங்குத்தாத்த விட்டுக்கு எதிர்வீடுதான்&nbsp; கோபால் வீடு<br />அவனும் வாசலில் இருந்து ரிக்க்ஷாவில் இருந்து<br />பை ,சட்டி பானைகளை இறக்குவதை வேடிக்கைப் <br />பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்<br /><br />நான் அவன் அருகில் போய் " இவர்கள் வீட்டில்<br />என்ன விஷேசம்&nbsp; "என்றேன்<br /><br />"உனக்குத் தெரியாதா வெங்குத்தாத்தா செத்து இன்றோடு<br />ஒரு வருஷம் ஆகிப் போச்சு.இன்று முதல் திவசம் " என்றான்<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-6197276030302178850?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com77tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-21159952670207963932012-02-15T08:48:00.000-08:002012-02-15T08:48:36.840-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">எண்பதின் துவக்கம் அப்போது நான்<br />உசிலம்பட்டியில் வேலைபார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.<br />இன்றைக்கும் அனறைக்கும் காலக்கணக்கில்<br />முப்பது ஆண்டுகள்தான் இடைவெளி என்றாலும் கூட<br />உண்மையில் இன்றைய உசிலம்பட்டிக்கு அனறைய <br />உசிலம்பட்டிக்கும் அனைத்து நிலைகளிலும்<br />ஒரு நூற்றாண்டு வித்தியாசம் இருக்கும்<br /><br />தாலுகாவாக உசிலம்பட்டியை தரம் உயர்த்தி <br />இருந்தார்களே ஒழிய ஊழியர்கள் அங்கு தங்கி<br />வேலை பார்ப்பதற்குரிய எந்த ஒரு வசதி வாய்ப்பும்<br />இருக்காது.வீடுகள் வாடகைக்கு இருக்காது<br />இருந்தாலும் கழிப்பறை வசதி இருக்காது<br />நல்ல ஹோட்டலகள் இருக்காது.உயர் அதிகாரிகள்<br />யாரும் ஆய்வுக்கு வந்தால் கூட மதியம் திரும்பி<br />மதுரைக்கோ அல்லது தேனிக்கோ சாப்பாட்டுக்கு<br />சென்று விடுவார்கள்,மொத்தத்தில் அரசு பணியாளகளைப்<br />பொருத்தமட்டில் அனைத்து துறைகளிலும் அதை<br />ஒரு தண்டணை ஏரியாவாகத்தான் வைத்திருந்தார்கள்<br />எனவே அங்கு வேலை பார்க்கும் ஊழியர்களும்<br />பொதுமக்களின் ஒத்துழைப்பு அதிகம் இருக்காது<br />என்பதாலும் மாறுதல் என்பது முயன்று <br />பெற்றால்தானே ஒழிய அவர்களாக மாற்றமாட்டார்கள் <br />என்பதாலும் கொஞ்சம் தெனாவெட்டாகத்தான் <br />வேலை பார்ப்பார்கள்அலுவகப் பணி நேரம் <br />குறித்தெல்லாம் அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளமாட்டர்கள்.<br />அவர்களுக்கெல்லாம் ஏதுவாக வித்தியாசமாக<br />அந்த புகைவண்டியும் இருந்தது<br /><br />மதுரையில் இருந்து போடிக்குச் செல்லும்படியாக <br />மதுரை நிலையத்தில் காலை ஒன்பது மணிக்கு <br />ஒரு புகைவண்டி கிளம்பும்.அந்த வழித்தடத்தில் <br />அது ஒன்றுதான்பயணிகள் வண்டி.<br />அது பல்கலைக் கழக மாணவர்கள் வசதிக்காக <br />அவர்கள் நேரத்திற்கு ஏற்றார்ப்போல புறப்படும்<br />அதில் சென்றால உசிலம்பட்டி பணிக்கு செல்பவர்களுக்கு<br />கொஞ்சம் தாமதமாகத்தான் போகும் <br />ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி அலுவலகம் வயல்வெளியில்<br />நடந்துபோய்ச் சேர எப்படியும் தினமும் ஒருமணி நேரம்<br />தாமதமாகத்தான் ஆகும் என்றாலும் அந்த ஊர் மக்களும்<br />அதிகாரிகளும் அதற்கு அனுசரித்து இருக்க <br />பழகிக் கொண்டார்கள்.அதைப் போல மாலையிலும்<br />ஐந்து மணிக்கு அலுவலக்ம் முடியும் என்றாலும்<br />நாலு மணிக்கு அதே புகைவண்டி&nbsp; வந்து விடும் என்பதாலும்<br />எல்லோரும் மூன்று நாற்பதிற்கே&nbsp; அலுவலக்ம் விட்டு<br />புறப்பட்டுவிடுவார்கள்.இது அங்கு பழகிப் போன&nbsp; ஒன்று<br /><br />எல்லோரும் புகைவண்டிக்கு பாஸ் என்பதாலும்<br />தினமும்செல்பவர்கள் என்பதாலும் மாணவர்களும் சரி<br />&nbsp;அலுவலகப்பணியாளர்களும் சரி.தினமுமே<br />ஒரு குறிப்பிட்ட பெட்டியில்தான்<br />ஏறிக் கொள்வார்கள்.மாறி ஏறமாட்டார்கள்<br />கல்லூரி மாணவர்கள் வண்டியில் பாட்டும் கூத்தும்<br />தூள் பறக்கும் என்றால் ஊழியர்கள் பெட்டியில்<br />செட்டு செட்டாகசீட்டுக் கச்சேரி நடக்கும்.<br />ஒன்பது மணிக்கு ஏறி சீட்டில் அமர்ந்தால்<br />உசிலம்பட்டி வரும் வரையில்<br />வேறு எதிலும் கவனம் போகாது<br /><br />இப்படி ஒரு நாள் புகைவண்டி கிளம்பிக்<br />கொண்டிருக்கையில்எதிர்பாராதவிதமாக<br />&nbsp;எங்கள் பெட்டியில்&nbsp; மாணவர்கள் கூட்டம்<br />கொஞ்சம் அதிகமாகத் தெரிந்தது.<br />எங்களுக்கு காரணம் தெரியவில்லை<br />பல்கலைகழகம் வரும் வரையில் நாங்களும்<br />கண்டு கொள்ளவில்லைபல்கலைக் கழகத்தில்<br />கூட்டம் இறங்கியதும் எனக்கு எதிரில் இருந்த<br />நண்பர் சீட்டு விளையாட்டில் அதிகம்<br />கவனம் செலுத்தாமல்முன்புறம் ஒரே பார்வையாகப்<br />பார்ப்பதுவும் அடிக்கடி சீட்டைக் கவிழ்த்துவிட்டு&nbsp;<br />எதையோ வெறித்துப் பார்ப்பதுமாக இருந்தார்<br />அப்படி என்னதான் இருக்கிறது என நான<br />முழுவதுமாகத் திரும்பிப் பார்க்கையில்<br />அங்கே ஒரு இளம் வயது பெண் இருந்தாள்<br /><br />முதல் பார்வையிலேயே அவள் அப்படிப்பட்ட பெண்தான <br />எனத் தெரிந்த போதும் வயதும் முக&nbsp; லட்சணமும்<br />எதோ ஒரு தவிர்க்க முடியாத சூழலில் <br />அப்படி ஆகி இருக்கக் கூடும் என்கிற எண்ணத்தை<br />பார்ப்பவர்களுக்குதோன்றும்படியாகத்தான்<br />அவள்&nbsp; இருந்தாள்<br />எங்கள் பெட்டியில் அதிகமான மாணவர்கள் இருந்தது<br />ஏன் எனவும்எனது எதிர்&nbsp; இருக்கை நண்பர் ஏன் அடிக்கடி <br />அந்தப் பார்வை பார்த்தார் என்பதும் எனக்கு<br />&nbsp;இப்போதுதான் புரிந்தது நாங்கள் தொடர்ந்து<br />ஆடத்துவங்க எதிர் சீட்டு நண்பரோ எழுந்து போய்<br />அந்தப் பெண் அருகிலேயே மிக நெருக்கமாக<br />அமர்ந்து கொண்டுகொஞ்சம் சில்மிசம்<br />செய்யத் துவங்கிவிட்டார்.<br />எனக்கு மிகவும் சங்கடமாகப் போய்விட்டது<br /><br />சீட் ஆட்டத்தின் இடையில் பொழுதுபோக<br />அனைவரும்பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றி<br />காரசாரமாக விவாதித்து வருவோம்<br />சமூக அவலங்களும்&nbsp; அரசியல்வாதிகளின்<br />அசிங்கமானபக்கங்கள் குறித்தெல்லாம<br />மிக ஆழமாக ஆராய்ந்து பேசுவோம்<br />இவையெல்லாம் குறித்து அந்த எதிர் சீட் நண்பர்<br />எல்லோரையும் விட மிக தெளிவாகவும்<br />ஆணித்தரமாகவும்உணர்வு பூர்வமாகவும் பேசுவார்.<br />நாங்க்கள் எல்லாம் அவர்பேச்சில் உள்ள<br />தார்மீகக் கோபம் குறித்து&nbsp; அவர் இல்லாத போது<br />பெருமையாகப் பேசிக் கொள்வோம்.<br />இப்போது அவரது செய்கை<br />என்னுள் என்னவோ செய்தது. சந்தர்ப்பம்<br />கிடைக்காத வரையில்தான் நல்லவர்கள் என்றால்<br />அது எந்த வகையில் சேர்த்தி ? <br /><br />நான்சடாரென எழுந்து அந்தப் பெண் அருகில் போனேன்<br />அவள் முகத் தளர்ச்சி நிச்ச்யம் சாப்பிட்டு இருக்கமாட்டாள்<br />எனத் தோன்றியது<br /><br />அவள் பெயரைக் கேட்டுவிட்டு "சாப்பிட்டாயா " என்றேன்<br /><br />"இல்லையண்ணே நேற்று பகலில் சாப்பிட்டது " என்றாள்<br />"எங்கே போகிறாய் " என்றேன்<br /><br />" போடி " என்றாள்<br /><br />உடனடியாக என் இருக்கைக்கு வந்து என் பையில் இருந்த<br />மூன்று அடுக்கு டிபன் பாக்ஸ் மற்றும் தண்ணீர் பாட்டிலை<br />அவளிடம் கொடுத்து இன்னும்&nbsp; "இன்னும் இருபது நிமிடத்தில்<br />உசிலம்பட்டி வந்து விடும் நாங்கள் இறங்கிவிடுவோம்<br />அதற்குள் சாப்பிட்டு விட்டு டிபன் பாக்ஸை<br />கழுவிக் கொடுத்துவிடு"எனச் சொல்லிக் கொடுத்தேன்.<br />அவள் பசியின் காரணமோ என்னவோ<br />சம்பிரதாயத்துக் கூட மறுக்கவில்லை.எனக்கும்&nbsp; சாப்பிடக்<br />கொடுத்ததின் மூலம் நண்பனின் சில்மிஷ சேஷ்டைகளை<br />செயய முடியாமல் போகச் செய்யவும் பசியில் இருந்த ஒரு<br />பெண்ணுக்கு உதவிய திருப்தியும் கிடைக்க இருக்கையில்<br />வந்து அமர்ந்து விட்டேன்.நண்பனும் எரிச்சலுடன் என்<br />எதிரிலேயே வந்து விட்டான் .அந்தப் பெண்ணும் <br />அவதி அவதியாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு&nbsp; நாங்கள்<br />இறங்குவதற்குமுன்பாகவே&nbsp; டிபன் பாக்ஸை<br />மிக நன்றாகக் கழுவியும் கொடுத்துவிட்டு<br />எங்கள் அருகிலேயே அமர்ந்து கொண்டாள்<br />நாங்கள் இறங்க்கும் வரை ஏதோ பெரிய உதவியைச்<br />&nbsp;செய்தது போலநிறையத் தடவை நன்றி சொன்னாள்.<br />நாங்கள் இறங்கி நடக்கத் துவஙக<br />எல்லோருக்கும் ஜன்னலோரம் உட்கார்ந்து நாங்கள்<br />மறைகிறவரை கைகாட்டிக் கொண்டே இருந்தாள்<br />அதற்குப் பின் நான் அவளை என்றும் நினைத்ததும் இல்லை<br />எங்கும் பார்த்ததும் இல்லை <br /><br />ஒரு ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால் ஒரு நாள் <br />அரசு ஆஸ்பத்திரியில் எனது உறவினர் ஒருவர்<br />உடல் நலமில்லாமல்சேர்த்திருக்க அவரைப் பார்த்து<br />&nbsp;நலம் விசாரித்துவிட்டுஊருக்குச் செல்வதற்காக<br />பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்று கொண்டிருக்கையில்<br />ஒரு கைக் குழந்தையுடன் யாரோ ஒரு பெண் என்னை<br />முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல இருந்தது<br />எனக்கு உண்மையில் யாரெனத் தெரியவில்லை<br />சிறிது நேரத்தில் அந்தப் பெண்ணே என்னருகில் வந்து<br />&nbsp;"என்னைத் தெரிகிறதா " என்றாள்<br />உண்மையில் அதுவரை எனக்குத் தெரியவில்லை<br />பின் அவளே "உசிலம்பட்டி ட்ரெய்னில் ஒரு நாள் <br />சாப்பாடு கொடுத்தீர்களே ஞாபகம் இருக்கா அண்ணே " என்றாள்<br /><br />அவளா இவள் என எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது<br />ஒரு நல்ல&nbsp; ந்டுத்தரகுடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண் போலவே<br />&nbsp;முற்றாக&nbsp; மாறி இருந்தாள் .குழந்தையும் மிக அழகாக இருந்தது<br /><br />பின் அவளே தொடர்ந்து பேசினாள்<br />"அன்னைக்கு அப்புறம் போடி போய் கொஞ்ச நாளிலே<br />கேஸிலே மாட்டி கோர்ட்டுக்கு வந்தேன் <br />அப்போஇவங்க அப்பாவும் ஏதோ செய்யாத குத்தத்திலே<br />பிடிபட்டு கோர்ட்டுக்கு வந்திருந்தாங்க<br />இரண்டு&nbsp; மூன்று முறை ஒரே நாளில் வாய்தா வந்தது<br />அடிக்கடி பாக்கிறது நாள இரண்டு பேரும் மனசு விட்டு <br />பேசிக்கிட்டோம்.அப்புறம் அவர்தான் ஒரு நாள் <br />நாம இரண்டு பேரும் சேர்ந்து இருப்போமான்னு கேட்டாங்க<br />எனக்கும் ஒரு ஆதரவு வேண்டி இருந்தது<br />நானு சரின்னு சொன்னேன்.வீரபாண்டி கோவிலிலே<br />இந்தத் தாலியைக் கட்டினாங்க.இப்ப சின்னமனூரில் <br />ரோட்டோரம் ஒரு டீக்கடை போட்டு நல்லா இருக்கோம்<br />வந்தா அவசியம் வாங்க "என்றாள்<br /><br />அவள் சொல்வதைகேட்கக் கேட்க எனக்கு மிகுந்த<br />சந்தோஷமாக இருந்தது.ஆனாலும் நம்மிடம் ஏன்<br />இவ்வளவையும் மன்ம் திறந்து கொட்டுகிறாள் என<br />ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது<br /><br />பின் அவளே கண்களில் லேசாகக் கசிய்த் துவங்கிய<br />நீரைத் துடைத்தபடி "எனக்கென்னவோ என்னைக்காவது <br />உங்களைப் பாத்து இதையெல்லாம் சொல்லனும்னு<br />தோணிச்சு சொன்னா நீங்க ரொம்ப<br />சந்தோஷப் படுவீங்கன்னு தோணிச்சு இரண்டு மூணூதடவை<br />ட்ரெயினுக்கு கூட வந்து பாத்தேன் " என்றாள்<br /><br />எனக்கும் மனதில் லேசாக நீர் கசியத் துவங்கியது<br />ஒரு நாள் அன்புடன் கொடுத்த சாப்பாட்டைத் தவிர<br />நானேதும் அவளுக்கு செய்தததில்லை.அது அவளுள்<br />இத்தனை பெரிய பாதிப்பினை ஏற்படுத்தி இருக்கிறதென்றால்<br />அவள் அரவனைப்பு இன்றி&nbsp; அது நாள்வரை <br />எப்படி அவதிப்படிருப்பாள்என&nbsp; எண்ண எண்ண <br />என் கண்களும் லேசாக கலங்கத் துவங்கின<br /><br />பேச்சை மாற்றும் நோக்கில் "பையனுக்கு என்ன பெயர் "என்றேன்<br /><br />"அவங்க தாத்தா பேர்தான் வைத்திருக்கிறோம்.விருமாண்டி "என்றாள்<br /><br />"சரி விருமாண்டிக்கு பிஸ்கெட் எதுவும் வாங்கிக் கொடு "என <br />கையில் கிடைத்த ரூபாயை எடுத்துக் கொடுத்தேன்<br /><br />வெகு நேரம் வாங்க மறுத்து பின் வாங்கி கொண்டாள்<br />பின் தன் பையனின் இரு கைகளையும் சேர்த்துப் பிடித்து<br />"சாருக்கு வணக்கம் சொல்லு " என்றாள்<br /><br />"சாரு என்ன சாரு மாமான்னு சொல்லு " என்றேன்<br /><br />என்ன நினைத்தலோ இடுப்பில் சேலையை <br />இழுத்துச் சொருகிக் கொண்டு பையனை என் காலடியில் போட்டு<br />அவளும் தரையில் வீழ்ந்து கும்பிட ஆரம்பித்துவிட்டாள்<br /><br />நான் விக்கித்துப் போனேன்<br /><br />பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்றிருந்த கூட்டம் எங்களை<br />ஒருமாதிரி பார்க்கத் துவங்கியது<br />அவர்கள் கண்களில்&nbsp; மட்டும்&nbsp; ஏனோ இவர்கள் <br />என்ன உறவாயிருக்கும்<br />என்கிற கேள்வி ஆறாய்ப் பெருகிக்கொண்டிருந்தது<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2115995267020796393?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com95tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-16094672262466616262012-02-13T04:42:00.000-08:002012-02-13T04:42:26.920-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">புத்தாண்டுத் தீர்மானங்கள் குறித்த தொடர் பதிவுக்கு<br />என்னிடமும்&nbsp; இது தொடர்பாக ஏதோ விஷயம்<br />&nbsp;இருக்கும் என நம்பி என்னை அழைத்த<br />&nbsp;திருமதி சந்திர கௌரி அவர்களுக்கு<br />எனது வாழ்த்துக்களையும் நன்றியையும்<br />தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்<br /><br />நான் புத்தாண்டு தீர்மானங்கள் எதுவும் செய்வதில்லை<br />பத்தாண்டுகளுக்கு முன்புவரை ஒவ்வொரு ஆண்டும்<br />ஒவ்வொரு தீர்மானமாகப் போட்டு அதற்கென <br />தனியாக புதிதாக ஒரு டைரி போட்டு எழுதி, <br />ஒரு வாரம் மட்டும் தொடர்ந்து<br />பின்பு வழக்கம்போல அதை மறந்து போய்விடும்<br />நிலை வேண்டாம் என விட்டுவிட்டேன்.<br />ஆனாலும் இப்படி எழுதியதில் புதிதாக ஒரு சிந்தனை <br />எனக்கு தோன்றியது<br /><br />அதன்படி இனி வருடாவருடம் தீர்மானம்<br />போடாமல்சில குறிப்பிட்ட விஷயங்களை<br />தேர்ந்தெடுத்து அதனை ஒரு குறிப்பிட்ட<br />ஆண்டுகளில் அடைய முயல்வது என்றும்<br />ஒவ்வொரு ஆண்டும் அது விஷயமாக<br />நம்முடைய நிலை அல்லது வளர்ச்சி<br />எந்த நிலையில் உள்ளது என<br />பரிசீலனை செய்வது எனவும் முடிவெடுத்தேன்<br /><br />அதன்படி கீழ் குறித்த விஷயங்களில் என்னுடைய<br />அப்போதைய நிலை குறித்தும் இன்னும்<br />ஐந்து ஆண்டுகளில் நான் அடைய நினைக்கும்<br /> நிலை குறித்தும் விரிவாக<br />ஒரு நோட்டு வாங்கி குறித்து வைத்தேன்<br /><br />1)உடல் நிலை<br /><br />2)மன நிலை<br /><br />3) ஆன்மீக நிலை (மதம் இல்லை ) <br /><br />4) குடும்ப நிலை<br /><br />5)உறவு நிலை<br /><br />6)சமூகத் தொடர்பு<br /><br />7) பொருளாதார நிலை<br /><br />எந்த விதத்திலும் பாசாங்கு இல்லாமல் மிகச் சரியாக<br />மேற்குறித்த ஏழு நிலைகளில்&nbsp; நான் அன்று <br />இருந்த நிலையினைமிகத் தெளிவாக எழுதி <br />அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் நான் இதில்<br />அடையவேண்டிய இலக்கு குறித்து முடிவுசெய்து <br />அதனை ஐந்தால் வகுத்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் <br />எட்ட வேண்டியநிலை குறித்து&nbsp; மிகத் தெளிவாகக் <br />குறித்துவைத்தேன் ஒவ்வொரு ஆண்டும் டிசம்பர் <br />பிறந்த உடனேயே அதனைஆய்வு செய்யத் துவங்கி <br />அதில்&nbsp; எதில் குறைவான முன்னேற்றம் <br />உள்ளதோ அது விஷயத்தில் அதிக<br />கவனம் செலுத்தவும்கூடுதலாகிப் போன<br />விஷயத்தில் கொஞ்சம் கவனத்தைக்<br />குறைத்துக்கொள்வதுமாகச் செய்துகொள்வேன்<br /><br />அது நல்ல பயனளிக்கத்தான் செய்தது<br />இப்போது இரண்டாம் ஐந்தாம் ஆண்டை<br /> முடிக்க இருக்கிறேன் ஏறக்குறைய<br /> பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னால் குறித்துவைத்த<br />விஷயங்களில் எல்லாம கொஞ்சம் கூடுதலாகவே<br />அடைந்துவிட்டேன்..இதனை துவங்குகிற<br />ஆரம்ப வருடத்தில் மட்டும் மாதாந்திர ஆய்வினை<br />மூன்று மாதம் செய்து அதனை<br />மனதிற்குள் ஏற்றிவிட்டால் பின் நாம் செய்யும்&nbsp;&nbsp; <br />அன்றாடச் செயல்களில் எது எது<br />தேவையயற்றவை என்பது<br />நமக்கு தெளிவாகவே புரிந்து போகிறது<br /><br />இது தொடர்பாக அனைவருக்கும் பயன்படும் விதத்தில்<br />28 தலைப்புகளில்&nbsp; ஒரு புத்தகம் எழுதலாம் என்கிற <br />ஒரு கருத்தும் வருகிற ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் இருக்கிறது<br />(பதிவர்கள் பய்ப்பட வேண்டாம் )<br /><br />இந்தத் தொடர் பதிவினைத் தொடர் நினைப்பவர்கள்<br />தொடரலாம்.<br />ஒரு பதிவுக்கு வாய்ப்பினை ஏற்படுத்தித் தந்த<br />திருமதி சந்திர கௌரி அவர்களுக்கு மீண்டும்<br />என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1609467226246661626?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com74tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-46290461441259730982012-02-11T15:53:00.000-08:002012-02-11T15:58:40.157-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">விலைவாசி உயர்வு கூட<br />வசதியாகத்தான் இருக்கிறது <br /><div style="text-align: left;">முன்பு போல </div>கிலோவுக்கு விலை விசாரிக்கும்<br />அவசியம் இல்லையென்பதாலும்<br />அதை நான்கால் வகுக்கும் <br />அவஸ்தை இப்போதில்லை என்பதாலும்<br /><br />அதிக கரண்ட் கட் கூட<br />வசதியாகத்தான் இருக்கிறது<br />முன்புபோல் <br />கரண்ட் கட்டாகும் நேரத்தை விட<br />கரண்ட் வரும் <br />நேரம் குறைவாய் இருக்கிறது என்பதாலும்<br />அதை நினைவில் வைப்பதே <br />வசதியாய் இருக்கிறது என்பதாலும்<br /><br />மந்திரிகளை <br />அடிக்கடி மாற்றுவது கூட<br />மகிழ்வுக்குரியதாகத்தான் இருக்கிறது<br />போட்டித்தேர்வுகளில்<br />மந்திரிகள் குறித்த கேள்வியைக் கேட்க&nbsp; <br />அவர்களே பயப்படுகிறார்கள் என்பதாலும் <br />நமக்கும் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ளும்<br />அவஸ்தை இல்லை என்பதாலும்<br /><br />எத்தனை கோடி <br />ஊழல் குறித்த செய்திகளும்<br />இப்போது அதிர்ச்சியடையச் செய்வதில்லை<br />எப்படியும் அடுத்தவாரம்<br />இதைவிட கூடுதல் தொகையில்<br />ஊழல் செய்தி வரும் என்பதாலும்<br />இன்றைய&nbsp; கோடி எப்படியும் <br />நாளை நமக்கே <br />பைசாப் போல் தெரியும் என்பதாலும்<br /><br />சரியாகச் சொன்னால்<br />இதுபோன்ற அவஸ்தைகள் கூட <br />இப்போது அவசியத் தேவையாகத்தான் படுகிறது<br />எங்கெங்கோ தேடி ஓடியும் <br />கிடைக்காத&nbsp; பொறுமையும் முதிர்ச்சியும்&nbsp; கூட<br />மரத்துப் போன மனத்தாலும்<br />எருமைமாட்டுத்தனத்தாலும் <br />இப்போது மிக எளிதாய்<br />நமக்கு கிடைத்துவிடுகிறது என்பதாலும்<br />நாமும் கூட&nbsp; மிக எளிதாக<br />மகான்களாக மாறிவிட முடிகிறது என்பதாலும்<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4629046144125973098?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com69tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-66531247386614651812012-02-10T08:31:00.000-08:002012-02-10T08:31:26.547-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">இன்னும் ஒரு அங்கீகாரம்!&nbsp;</span></b></h3><h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">தோழர் மகேந்திரன தந்த விருதின் மகிழ்வு அடங்குவதற்கு முன் மற்றொரு விருது எனக்குக் கிடைத்துள்ளது.&nbsp; நண்பர் மின்னல் வரிகள் கணேஷ் எனக்கு <span style="color: red;">"Versatile blogger award"</span> வழங்கி என்னை பெருமைப்படுத்தியிருக்கிறார். </span><span style="font-size: small;">மின்னல் வரிகள் கணேஷ் அவர்களுக்கு இந்தவிருதினை எனக்களித்தமைக்காகவும்&nbsp; (எங்கள் மனம மகிழ வேண்டும் என்பதற்காக&nbsp; "என்னிலும் மேம்பட்ட " என்கிற&nbsp; பொருந்தாத&nbsp; வார்த்தையை பயன்படுத்தி இருந்தாலும்&nbsp; ) &nbsp; எனது நன்றியினையும் வாழ்த்துக்களையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்</span></h3><h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">&nbsp;</span><span style="font-size: small;">எனக்குப் பிடித்த ஏழு விஷயங்கள் </span><span style="font-size: small;">&nbsp;</span></b></h3><h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">&nbsp;</span></h3><h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">1)அதிகாலை நடைப் பயிற்சி</span><span style="font-size: small;">&nbsp;</span></h3><h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">2)புத்தகம் படித்தல்</span><span style="font-size: small;">&nbsp;</span></h3><h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">3) வானொலி கேட்பது</span></h3><span style="font-size: small;">4)குடும்பத்தினருடன் நண்பர்களு டன் பேசிக்கொண்டிருப்பது</span><br /><br /><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">5)வீட்டு&nbsp; வேலையில் மனைவிக்கு உடன் உதவுவது</span><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">6) நான் சார்ந்திருக்கும்சேவை அமைப்புடன்</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;சமூகப் பணிகள் செய்வது</span><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">7) அப்புறம் என்ன&nbsp; வலைத்தளத்தில் உலாவுவதுதான்</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></div><b><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">என் மனம் கவர்ந்த பதிவர்கள் ஐவர்</span></span></b><br /><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">1)குறையொன்றுமில்லை லெட்சுமி&nbsp; அவர்கள்&nbsp;<a href="http://www.blogger.com/profile/09225289990751692396" rel="nofollow"> Lakshmi</a></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">அனுபவமிக்க வாழ்வியல் கட்டுரைகளுக்காகவும்</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">அருமையான பயணக் கட்டுரைகளுக்காகவும்</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">2) திருமதி யுவராணி அவர்கள்<a href="http://www.blogger.com/profile/01855645642526125302" rel="nofollow"> யுவராணி தமிழரசன்</a></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">&nbsp;சமுக உணர்வுடன் கூடிய தித்திக்கும் தமிழ் நடைக்காக</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">3) திருமதி இந்திரா அவர்கள்<a href="http://www.blogger.com/profile/13309361602193791079" rel="nofollow"> இந்திரா</a></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">யதார்த்தம், தார்மீ கக் கோபம்,&nbsp; ,</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">லேசான ரசிக்கும் படியான&nbsp; கிண்டல்&nbsp; இப்படி</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">இப்படி நவரசங்கள் கலந்த அருமையான&nbsp; பதிவுகளுக்காக</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">4)திரு. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள்</span><br /><div class="postinglft"><b><a href="http://tamilmanam.net/tamil/blogger/R.S.KRISHNAMURTHY" title="R.S.KRISHNAMURTHY">R.S.KRISHNAMURTHY</a> </b></div></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">அருமையான பழைய தமிழ்&nbsp; பாடல்களுக்காகவும்</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">மிகச் சிறந்த காணொளி களுக்காகவும்&nbsp;</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">5) திருமதி ராம்வி அவர்கள் <a href="http://www.blogger.com/profile/11505884455154312512" rel="nofollow">RAMVI</a>.</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">சிறந்த ஆன்மிகப் பதிவுகளுக்காகவும்</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">அருமையான பயணப் பதிவினுக்காகவும் </span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">இந்த ஐவருக்கும் விருது வழங்குகிறேன் என்பதைவிட சமர்பபிக்கிறேன் என்று சொல்வதே பொருத்தமானது. இதை ஏற்றுக் கொள்ளும்படியும், எனக்கு விருது தந்த கணேஷ் அவர்களுக்கும் &nbsp; அவருக்கு விருது தந்த ஷக்திப்ரபா அவர்களும் சொன்ன படி, நீங்கள் விரும்பும் ஐந்து நல்எழுத்துக்குச் சொந்தக்காரர்களுக்கு வழங்கி மகிழும்படி அன்புடன் வேண்டுகிறேன்.</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-zWbYhv9-Rx4/TzEQlw3HMPI/AAAAAAAAAfM/aBlkeBZUQUk/s1600/award.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-zWbYhv9-Rx4/TzEQlw3HMPI/AAAAAAAAAfM/aBlkeBZUQUk/s200/award.jpg" width="155" /></a><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-weight: normal;"></h3></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-6653124738661465181?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-33750857300422774582012-02-08T08:59:00.000-08:002012-02-09T09:49:00.643-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="content"><div class="content-outer"><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">லீப்ச்டர் என்கிற இளம் வலைப் பதிவாளர்களுக்கு&nbsp;</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">வழங்கப்படும் ஒரு ஜெர்மானிய விருது<br />இதன் அர்த்தம் 'மிகவும் பிடித்த' என்பதாகும்<br /><br />இதைப் பெறுபவர்,மேலும் தான் விரும்பும்</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left"> 5 இளம் வலைப்பூக்களுக்கு அதாவது&nbsp;</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">200 உறுப்பினர்களுக்கு குறைவாக உள்ள&nbsp;</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">வலைகளுக்கு விருது வழங்க வேண்டும்.<br />இதை தாங்கள் ஏற்றுக் கொண்டதன்&nbsp;</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">அடையாளமாக அதன் படத்தை தங்கள்&nbsp;</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">தளத்தில் காப்பி - பேஸ்ட் செய்து கொள்ளவும்.</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">அந்த தொடர் சங்கிலியை உடைத்து விடாமல்</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left"> மறவாமல் 5 பேர்களுக்கு வழங்கவும்<br /><br />இந்த விருதினை அன்போடு எனக்கு&nbsp;</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">அளித்த எனது நண்பர் மகேந்திரன்&nbsp;</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left">அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள்</div><div class="fauxborder-left content-fauxborder-left"><div class="content-inner"><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QDnM9hMxhCk/TzQGhd8XUgI/AAAAAAAAAE0/QS3S5ZKencY/s1600/Liebester+Blog+Award.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-QDnM9hMxhCk/TzQGhd8XUgI/AAAAAAAAAE0/QS3S5ZKencY/s1600/Liebester+Blog+Award.jpg" /></a><br /><br /><br /><br />எனது மனம் கவர்ந்த ஐந்து பதிவர்களுக்கு இதை&nbsp;</div><div class="content-inner">பகிர்ந்தளிப்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறேன்</div><div class="content-inner"></div><div class="content-inner" style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">திருமதி <a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=4924026926228242932" name="c6754805946536714558"></a><span dir="ltr"></span><a href="http://www.blogger.com/profile/02265720399398777345" rel="nofollow">அகிலாஅவர்கள்&nbsp;</a></div><div class="avatar-image-container vcard"></div>&nbsp;வண்ண வண்ண ஓவியங்களுக்காகவும்<br />மனம் கவரும் கவிதைகளுக்காகவும் &nbsp; <br /><br /><div style="text-align: left;">G.M&nbsp; பாலசுப்ரமணியம் அவர்கள்<br /><a href="http://www.blogger.com/profile/00993563900465802162" rel="nofollow"> G.M பாலசுப்ரமணியம்</a><br /><div style="text-align: left;">72 வயது இளைஞரின் வாழ்வு குறித்த&nbsp;</div><div style="text-align: left;">வித்தியாசமான அணுகுமுறையுடன் கூடிய</div><div style="text-align: left;">பயனுள்ள வாழ்வியல் பதிவுகளுக்காக&nbsp; &nbsp; &nbsp;</div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">திருமதி சுந்தரா&nbsp; அவர்கள்<a href="http://www.blogger.com/profile/02230744177466808901" rel="nofollow">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; சுந்தரா</a><br />தென்றலாய் மனதை வருடிப் போகும் அழகிய<br />படை ப்புகளுக்காக &nbsp; </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><a href="http://asokarajanandaraj.blogspot.in/">&nbsp;பதிவின் பெயர்&nbsp; கிணற்றுத் தவளை</a><br />http://asokarajanandaraj.blogspot.in/<br />காலத்தால் அழியாத&nbsp; பாடல்களை&nbsp; நாம் அறியாத<br />விளக்கங்களுடன் தரும்<br />அருமையான பதிவுகளுக்காக&nbsp; <br /><br />திருமதி மஞ்சுபாஷினி அவர்கள் <a href="http://www.blogger.com/profile/00892106134358955166" rel="nofollow">மஞ்சுபாஷிணி</a> <br />உணர்வுபுர்வமான அருமையான கதைகளுக்காக&nbsp; <br /><br />இந்த தொடர் விருதின் ஆகம விதிக்கு ஏற்ப,<br />அடுத்து ஐந்து பதிவருக்கு இவ்விருதினை<br />இன்புற வழங்கிடுமாறு<br />தங்களை கேட்டுக்கொள்கிறேன்</div></div><div class="content-inner" style="text-align: left;"></div><div class="content-inner" style="text-align: left;"></div><div class="content-inner" style="text-align: left;"></div><div class="content-inner" style="text-align: left;"></div><div class="content-inner" style="text-align: left;"></div><div class="content-inner"></div></div><div class="content-cap-bottom cap-bottom"></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3375085730042277458?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com69tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-19791976291905679672012-02-04T21:16:00.001-08:002012-02-04T22:13:40.758-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">அவர்கள் பேச்சை கொஞ்சம்</div><div style="text-align: left;">கவனமாகக் கேளுங்கள்</div><div style="text-align: left;">நெருங்கிய நண்பர்களின் நயவஞ்சகத்தால்</div><div style="text-align: left;">நைந்து போனவர்களாக</div><div style="text-align: left;">அவர்கள் இருக்கலாம்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">அவர்கள் கண்களைக் கொஞ்சம்</div><div style="text-align: left;">கருணையோடு பாருங்கள்</div><div style="text-align: left;">உரிமை என்கிற பெயரில்</div><div style="text-align: left;">உறவுகளால் அடிமையாக்கப்பட்டு</div><div style="text-align: left;">அவதிப் படுவர்களாக </div><div style="text-align: left;">அவர்கள் இருக்கலாம்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">அவர்களுக்கு மனதுக்குஆறுதலாய்</div><div style="text-align: left;">இரண்டு வார்த்தைகள் கூறுங்கள்</div><div style="text-align: left;">தோல்வி தவிர ஏதுமறியாது</div><div style="text-align: left;">துவண்டு போனவர்களாய்</div><div style="text-align: left;">அவர்கள் இருக்கலாம்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">நம்முடையை சிறு கவனம்</div><div style="text-align: left;">நம்முடைய&nbsp; லேசான கருணைப் பார்வை</div><div style="text-align: left;">நம்முடைய&nbsp; ஒரே ஒரு ஆறுதல் பேச்சு </div><div style="text-align: left;">என்ன செய்துவிடப் போகிறது என</div><div style="text-align: left;">அசட்டையாக மட்டும் இருந்துவிடாதீர்கள்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">அனைத்து பாதைகளும் அடைக்கப்பட்டு</div><div style="text-align: left;">இறுதியாக உங்களிடம் </div><div style="text-align: left;">அடைக்கலமென வருவோருக்கு</div><div style="text-align: left;">உங்களது சிறு அலட்சியம்</div><div style="text-align: left;">உங்களது சிறு முகச் சுழிப்பு</div><div style="text-align: left;">அவர்களுக்குள் ஒரு பெரும்</div><div style="text-align: left;">பிரளயத்தைஉண்டாக்கிவிடக் கூடும்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">பீலிபெய் சாகாடும் அச்சிறும்&nbsp; அப்பண்டஞ&nbsp;</div></div><div style="text-align: left;">சால மிகுத்துப்பெயின் நேரும் அவலம்</div><div style="text-align: left;">உங்கள் சிறு அசிரத்தையால் கூட</div><div style="text-align: left;">அவருக்குள் நேர்ந்து விட வாய்ப்புண்டு</div><div style="text-align: left;">அந்தப் பாவம் நிச்சயம் நமக்கு வேண்டாம்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">எனவே....</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1979197629190567967?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com97tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-73781017579380754692012-02-03T12:35:00.000-08:002012-02-03T14:20:31.540-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">தன் பண்டைப் பெருமைகளை</div>பக்தர்களுக்கு விளக்கமாகச் சொல்லி<br /><div style="text-align: left;">ஊரை இழுத்தது தேர்</div><br />தன் ஊரின் பெருமையை நிலை நாட்டி<br />தம்&nbsp; பக்திக்கு மேலும் மெருகூட்டிக்கொண்டது<br />தேரை இழுத்த ஊர்<br /><br />அம்மணமாய் ஆற்றலின்றிக் கிடந்தாலும்<br />வசீகரச் சிரிப்பால்&nbsp; உறவுகளை இழுத்தது<br />பிறரை சார்ந்திருக்கவே முடிந்த குழந்தை<br /><br />வாரி அணைத்து உச்சிமோந்து<br />கவலைகளை உதிர்த்து களிப்பில் மிதந்தனர்<br />அன்பை கொடுத்தெடுக்கத் தெரிந்த உறவினர்<br /><br />தரிசாய் கிடந்தாலும்&nbsp; கடந்த பருவத்து<br />செழிப்பினை நினைவூட்டி<br />உழவனைக் கவர்ந்தது&nbsp; நிலம்<br /><br />உயிரைக் கொடுத்து உழைப்பை விதைத்து<br />விளைச்சளைப் பயனாக்கி<br />உவகை கொண்டான் உழவன்<br /><br /><div style="text-align: left;">ஆகம சாஸ்திரவிதிகளால்&nbsp;</div>காந்தம்போல் ஒளிர்வதாய்<br />வசீகரித்து நின்றது கோவில் <br /><br />வெற்று இரும்பாய் உள்நுழைந்து<br />தன் சக்தி பொருத்துச் சக்தியேற்றி<br />சந்தோஷமடைந்து போனான் பக்தன்<br /><br />சிவம் என்றுமே சவம்தான<br />தனித்தியங்காது சந்தேகமில்லை<br />ஆயினும் <br />சக்தி மிக்க சக்தி<br />சக்திபெறக்கூட<br />சவமான சிவம் நிச்சயம்&nbsp; தேவை<br /><br />இயற்கையின் சூட்சுமம் அறியாது <br />நம்பும் பிறரை ஏசி மட்டுமே திரிபவன்.--------------------.<br />அறிந்திருந்தும் சக்திபெற முயலாது<br />வெறுமனே பேசி மட்டுமே திரிபவன்------------------------ .<br />அறிந்ததனை அனுபவமாக்கி<br />ஆனந்தமாக&nbsp; இருக்கத் தெரிந்தவன் எவனோ<br />அவன்&nbsp; மட்டுமே புத்திசாலி</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-7378101757938075469?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com54tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-24384007880457848012012-02-02T03:32:00.001-08:002012-02-02T04:24:49.115-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">கடலுக்கு அலையது முகவரி</div><div style="text-align: left;">நிலவுக்கு பனியது முகவரி</div><div style="text-align: left;">மலருக்கு&nbsp; மணமது முகவரி-என்</div><div style="text-align: left;">மகிழ்விற்கும் நீதான் முகவரி </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">கொடையதற்கு கருணையே முகவரி</div><div style="text-align: left;">காதலுக்கு அன்பதே முகவரி</div><div style="text-align: left;">படையதற்கு தலைவனே முகவரி-என்</div><div style="text-align: left;">புகழுக்கும் நீதான் முகவரி</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">மனதுக்கு நினைவே&nbsp; முகவரி</div><div style="text-align: left;">நினைவுக்கு மொழிதான் முகவரி</div><div style="text-align: left;">பகலுக்கு ஒளிதான் முகவரி-என் </div><div style="text-align: left;">படைப்புக்கும் நீதான் முகவரி</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">கடவுளுக்கு கோவிலே முகவரி</div><div style="text-align: left;">கவிதைக்கு பல்லவி முகவரி</div><div style="text-align: left;">உடலுக்கு முகம்தான் முகவரி-வாழ்வில்</div><div style="text-align: left;">எனக்கென்றும் நீதான் முகவரி</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">&nbsp;(கல்லூரிக் காலப் பிதற்றல் 2 )</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2438400788045784801?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-48773990510312189822012-01-31T18:00:00.000-08:002012-01-31T18:00:57.238-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">கால எல்லைகளை<br />கடக்கத் தெரிந்தால்<br />இணக்கமாய் மனத்துள்<br />நினைக்க முடிந்தால்<br />புரியாத புதிர்கள்<br />புரிந்து போகுமோ ?<br />குழப்பிய நிகழ்வுகள்<br />சீராகிப் போகுமோ ?<br /><br />கவிஞராக இல்லாது<br />வணிகராக இருந்தவர்<br />ஒருசிறு அதிர்வினில்<br />பெருங்கவிஞர் ஆவது<br />எங்ஙனம் சாத்தியம் ?<br /><br />முத்தான கவிதை<br />என்பது கூட<br />நிச்சயமாய் சாத்தியம்<br />ஞானம் 100<br />எங்ஙனம் சாத்தியம் &nbsp;?<br /><br />பட்டினத்து அடிகளின்<br />கதைகேட்டு நானும்<br />குழம்பித் தவித்ததுண்டு<br />நம்பாது கதையென்று<br />நாளும் நினைத்ததுண்டு<br /><br />ஒரு நாள்..<br />கைபேசி மாற்றாது<br />"சிம்"மதனை மட்டுமே<br />சில நேரம் மாற்றிவிட<br />அலைபேசியின் உள்ளடக்கம்<br />அடியோடு மாறிவிட<br />புதிருக்குத் தெரிந்தது புதிய வழி<br />எனக்குள் புகுந்தது புதிய ஒளி<br /><br />உடல் உருவம் மாற்றாது<br />அங்ஙனமே இருக்கவிட்டு<br />அறிவுதனை மட்டுமே<br />அடியோடு மாற்றுகிற<br />அதிசயங்கள் ஏதேனும்<br />நடந்திருக்கச் சாத்தியமா ?<br />பட்டினத்தாரும் அதுபோல<br /><div style="text-align: left;">மாறியிருக்கச் சாத்தியமா ?</div><div style="text-align: left;">&nbsp;</div><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4877399051031218982?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-41650934267531610342012-01-29T06:47:00.001-08:002012-01-30T18:10:55.392-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; color: black; font: small 'Times New Roman'; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;">எல்லோருக்கும் எப்போதும்</span></div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; color: black; font: small 'Times New Roman'; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;">மாலை நேரத்தில் மயக்கம்தான் வரும்<br />எனக்கென்னவோ சில நாட்களாய்<br />குழப்பம்தான் வருகிறது<br /><br />துவங்கிய நிகழ்வு<br />தடங்கலி ன்றி முடிய<br />கடவுள்வாழ்த்து அவசியமென<br />எல்லோரும் நம்புகிறோம்<br />தவறாதும் சொல்லுகிறோம்<br /><br />ஆனாலும்<br />கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பன்மகன் வாழ்வில்<br />அது ஏன் தவறாகிப் போனது?<br />அம்பிகாபதி பாடிய நூறு பாடல்களில்<br />கடவுள் வாழ்த்தினை<br />கணக்கில் கொள்வதா?<br />அல்லது<br />கொள்ளாமல் விடுவதா?<br />என்று எழுந்த கேள்வியே<br />கவிஞனைக் கொல்வதா?<br />அல்லது<span class="Apple-converted-space">&nbsp;</span><br />கொல்லாமல் விடுவதா? என்ற<br />குழப்பத்தினை உண்டாக்கி<br />முடிவில்<br />கடவுள்வாழ்த்துக் கணக்கே<br />அவனைக் கொன்றும் போட்டதால்.....<br /><br />தடங்களின்றி காரியம் முடிய<br />கடவுள்வாழ்த்து<br />அவசியத் தேவையா?<br />அல்லது<br />அனாவசிய சேர்க்கையா?<br />என்கின்ற பெருங்கேள்வி என்னை<span class="Apple-converted-space">&nbsp;</span><br />குழப்பிக்கொண்டே இருந்தது<br /><br />குழப்பத்தின் உச்சத்தில் நான்<br />ஓய்ந்துபோய் உறங்கிப் போக<br />கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பனே என்<br />கனவில் வந்து நின்றான்.<br /><br />அவன்<br />கமலப்பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கி<br />என் கேள்வியை நான் கேட்கும் முன்பே<br />கையமர்த்தி என்னை அமரச்சொல்லி<br />கண்கலங்க இப்படி சொன்னான்<br /><br />"கடவுள்வாழ்த்துக் கணக்கில் நான்<br />என் கண்மணியை இழந்தாலும்<br />ராம காதையில்<span class="Apple-converted-space">&nbsp;</span><br />நானதைச் சொல்ல மறந்தேனா?<br />கடவுளை வாழ்த்துவதில் மட்டும்<br />கவனமாய் இருந்து<span class="Apple-converted-space">&nbsp;</span><br />காரியத்தில் கவனமின்மையேல்<br />கடவுள்வாழ்த்தும் உன்னைக்காக்காது<span class="Apple-converted-space">&nbsp;</span><br />அந்த கடவுளும் உன்னைக் காக்கமாட்டான்<br />அம்பிகாபதியின் அவல மரணம்<br />அனைவருக்கும் சொல்லும் செய்தி இது"எனி<br />கண்கலங்கச் சொல்லிப் போனான் கம்பன்<br /><br />நான் அதிர்ந்து விழித்து எழுந்தபோது<br />விடிந்தும் இருந்தது<br />என்னை வாட்டி எடுத்த குழப்பமெங்கோ<br />தொலைந்தும் இருந்தது</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4165093426753161034?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com80tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-67886062865476054762012-01-26T16:36:00.000-08:002012-01-26T16:42:48.965-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">பொருளின் நிலையும் தரமும் மாறுபடுகையில்</div>பழைய அளவு கோல்கள் கொண்டு<br />அளக்க முயல்வதே பத்தாம் பசலித்தனம்தான்<br /><br />குடிப்பவனெல்லாம் முன்பு தீயவனாய்த் தெரிந்தான்<br />நல்லவேளை இப்போது <br />எல்லோரும் குடிப்பதால் அப்படியில்லை <br /><div style="text-align: left;">குடித்து "சலம்புபவன்&nbsp; " மட்டுமே தீயவனாகிறான்</div>இப்படிக் கொள்வது கூட ஒருவகையில்<br />அனைவருக்கும் வசதியாகத்தானே இருக்கிறது ?<br /><br />பிறன்மனை நோக்காமையே&nbsp; முன்பு<br />பேராண்மையாய் பேசப்பட்டது<br />நம்முடைய நல்ல காலம் இப்போது அப்படியில்லை<br />சிறு வீடுகளின் எண்ணிக்கையைப் பொருத்தே<br />இப்போது&nbsp; பேராண்மை தீர்மானிக்கப் படுகிறது<br />இது கூட ஆண்களுக்கு ஒரு நல்ல <br />வாய்ப்பாகத்தானே படுகிறது ?<br /><br />லஞ்சம்வாங்குதல் கூட முன்பு<br />கேவலமாகத்தான் கருதப்பட்ட்டது<br />நல்லவேளை இப்போது அப்படி நினைப்பதில்லை<br />லஞ்சம் வாங்கியும் காரியம் முடிக்காதவனே<br />இப்போது கயவனாகக் கருதப்படுகிறான்<br />இந்த மாறுதல் கூட அனைவருக்கும் <br />ஏற்புடையதாகத்தானே இருக்கிறது ?<br /><br />தன் கொள்கைக்கு முன் உதாரணமாய் திகழ்பவரே<br />முன்பு தலைவராக ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டார்<br />நல்லவேளை இப்போது அந்தக் கருமாந்திரம் இல்லை<br />தன் கொள்கைக்கு தானே எமனாக இருந்தாலும்<br />மேடையில் சிறப்பாகப் பேசத் தெரிந்தவரும்<br />எதிரணியை மிக நன்றாக ஏசத் தெரிந்தவருமே<br />தலை சிறந்த தலைவராகிறார்<br />அந்தத் தலைமையும் அனைவருக்கும்<br />&nbsp;உடன்பாடாகத்தானே&nbsp; இருக்கிறது ?<br /><br />எந்த அளவுக்கும் சரிப்பாடாத வகையில்<br />பொருளின் தரமும் நிலையும்<br />அடியோடு மாறுகிற வரையில்<br />இப்போது போல<br />அள்வுகோல்களை மாற்றிக் கொண்டே போவோம்<br />அதுதான் நாகரீகமானது மட்டுமல்ல<br />புத்திசாலித்தனமானதும் கூட<br />ஊரோடு ஒட்டி வாழலே<br /><div style="text-align: left;">நம்து கலாச்சாரம் கற்றுத் தந்த &nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: left;">உயரிய&nbsp; பண்பாடு இல்லையா ? </div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-6788606286547605476?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com92tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-89421755027645216112012-01-24T03:57:00.000-08:002012-01-24T03:57:18.282-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">அளவுக்கு மீறிய நெருக்கத்தில்<br />பொருளின் உண்மைத் தன்மை<br />கண்ணுக்குத் தெரியாமல்தான் போகும்<br />அது கல்லானாலும் சரி<br />உயிர்த் தோழியானாலும் சரி<br /><br />ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட உறவுகள் தொடர்ந்திட<br />வாரிசுப் போர்<br />தவிர்க்க முடியாததாகிவிடும்<br />மாமன்னர்கள் காலமாயினும் சரி<br />மக்களாட்சி காலமாயினும் சரி<br /><br />உடல் வலிமை எத்தகையதாயினும்<br />கால் பலமற்றவன் அடுத்தவன் முதுகினை <br />அண்டித்தான் வாழவேண்டும்<br />அது பயில்வானாயினும் சரி<br />பணபலமுள்ளவன் ஆயினும் சரி<br /><br />எத்தகைய&nbsp; வீரியமிக்க விதையாயினும்<br />மண்ணில் நட்டுத்தான் உயிர் பெறக்கூடும்<br />ஆகாயப் பந்தலில் நடமுடியாது<br />அது ஆதிகாலத்து ஆலமரமாயினும் சரி<br />இருபதாம் நூற்றாண்டு "அரச"மரமாயினும் சரி<br /><br />படிமங்கள் குறியீடுகளென<br />எப்படித்தான் பம்மாத்து செய்தாலும்<br />கருவற்ற சொல்லடுக்குகள் கவிதையாக முடியாது<br />அது கந்தன் மூக்கன் இயற்றியதாயினும் சரி<br />கவி அரசர்கள் இயற்றியதாயினும் சரி<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-8942175502764521611?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com80tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-54347498550418947852012-01-22T09:22:00.000-08:002012-01-22T09:22:41.263-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">மனித மனங்களில் எல்லாம்</div>புதர் மண்டிப் போக<br />நாடும் காடாகிப் போனதால்<br />ரொட்டிக்கான தொடர் போருக்கு<br />புலிவேசமே பொருத்தமாய் இருக்கிறது<br /><br />பொறுக்கப் போகிற பாவனை மறைத்து<br />வேட்டைக்குச் செல்வதுபோல்<br />முகமெங்கும் புலிவரிகளை<br />பூசிக் கொண்டாலும் கூட<br />நிஜப் புலிகளின் நெருக்கத்தில்<br />மருங்கிய பார்வையை ஏனோ<br />மறைக்க முடிவதேயில்லை<br /><br />பாவப்பட்ட&nbsp; முட்டாள் ஜந்துக்கள் <br />புலியெனஏமாந்து ஒதுங்குவதில்<br />கிடைக்கும் சில சௌகரியங்களும்<br />தொலையும் சில அசௌகரியங்களும்<br />ஒப்பனையின் அவசியத்தை <br />உறுதிப்படுத்திப்போனாலும் கூட<br /><br />ஒவ்வொரு முறை ஒப்பனையிடும்போதும்<br />நோவையும் நோயையும்&nbsp; மறைக்கவென<br />விலைமகள் போடும் <br />மாலைவேளை ஒப்பனையை <br />ஒப்பிட்டு வேதனையுறும்&nbsp; மனம் மட்டும் ஏனோ<br />அடுப்படிப் பூனையாய் ஒடுங்கிப போகிறது<br /><br />ஆனாலும் என்ன<br />ரொட்டிக்கான போருக்கு<br />புலிவேசமே பொருத்தமாய் இருக்கிறது</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-5434749855041894785?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com63tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-36453690933113095772012-01-20T17:53:00.000-08:002012-01-20T18:05:37.388-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">நாங்கள் சன்னதியின் வாசலில் இருந்தோம்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">&nbsp;"இது முட்டாள்களின் சரணாலயம் "</div><div style="text-align: left;">எனச் சொல்லிப்போனார்&nbsp;</div><div style="text-align: left;">ஒரு கருஞ்சட்டைக் காரர்&nbsp;</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"எல்லாம அவன் கொடுத்தது</div><div style="text-align: left;">அவனிடம் எப்படி கணக்குப் பார்ப்பது "</div><div style="text-align: left;">மொத்தமாக உண்டியலில்</div><div style="text-align: left;">பணத்தை கொட்டிக்கொண்டிருந்தார்</div><div style="text-align: left;">ஒரு தொந்தி பெருத்த" கன "வான் </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"உனக்கு எப்ப மனம் வருகிறதோ </div><div style="text-align: left;">அப்போது செய்</div><div style="text-align: left;">நான் விடாது வந்துகொண்டுதான் இருப்பேன்</div><div style="text-align: left;">நீயா நானா பார்த்துவிடுவோம் "</div><div style="text-align: left;">தானாகபுலம்பிக் கொண்டிருந்தார்</div><div style="text-align: left;">ஒரு கூன் விழுந்தபெரியவர்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"இதில் எது சரி</div><div style="text-align: left;">எல்லாமே சரியாய் இருக்க வாய்ப்பில்லையே "</div><div style="text-align: left;">குழப்பத்தில் இருந்தான நண்பன்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"அவர்களை நம்பி "கை"யின்றி வருபவர்கள்</div><div style="text-align: left;">எதையும் எடுத்துச் செல்ல வழியில்லை</div><div style="text-align: left;">வெறுங் கையுடன் வருபவர்கள்</div><div style="text-align: left;">கையளவே&nbsp; கொண்டு போகிறார்கள்</div><div style="text-align: left;">அண்டாவுடன் வருபவர்கள் </div><div style="text-align: left;">அள்ளிக் கொண்டு போகிறார்கள். </div><div style="text-align: left;">இது கொடுக்கிற இடமில்லை</div><div style="text-align: left;">அவரவர் சக்திக்கு ஏற்றார்போல</div><div style="text-align: left;">எடுத்துக் கொண்டு செல்கிற இடம் " என்றேன்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">நண்பன் கீழ் மேலாய்&nbsp; தலையாட்டினான்</div><div style="text-align: left;">அது ஏற்றுக் கொண்டது போலவும் இருந்தது</div><div style="text-align: left;">ஏற்றுக் கொள்ளாதது போலவும் இருந்தது</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3645369093311309577?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com73tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-85062690176775536792012-01-19T09:04:00.000-08:002012-01-19T09:21:50.916-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">வார்த்தைகளை வரிசைக் &nbsp; கிரமமாய்</div><div style="text-align: left;">மிகச் சிறப்பாக கோர்க்கத் தெரிந்தவன் இங்கே</div><div style="text-align: left;">கவிஞனெனப் பெயர் பெறுகிறான்</div><div style="text-align: left;">கருகுறித்து இங்கு யாருக்கும் கவலையில்லை</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">மனிதர்களை&nbsp; எப்படியேனும் எது கொடுத்தேனும்</div><div style="text-align: left;">மிக அதிகமாகச் சேர்க்கத் தெரிந்தவன்</div><div style="text-align: left;">தலைவன் ஆகிப் போகிறான்</div><div style="text-align: left;">நோக்கம் குறித்து யாரும் அலட்டிக் கொள்வதில்லை</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">எதைச் சொல்லியேனும் வெறியேற்றி மனிதர்களை</div><div style="text-align: left;">பல கூறாய் பிரிக்கத் தெரிந்தவன்</div><div style="text-align: left;">மதத் தலைவன் ஆகிப் போகிறான்</div><div style="text-align: left;">மதத்தின்&nbsp; நோக்கம்&nbsp; குறித்து எவருக்கும் அக்கறையில்லை</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">எது நடந்த&nbsp; போதும் தன்சுகத் தேடலில் </div><div style="text-align: left;">தன் போக்கில் வாழப் பழகியவன் </div><div style="text-align: left;">வாழத் தெரிந்தவன் ஆகிப் போகிறான்</div><div style="text-align: left;">சமூ க நலன் குறித்த கவலைகள் அவனுக்கில்லை</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">&nbsp;எது எப்படி நடந்தபோதும்<br />தர்ம நியாயங்களைவிட&nbsp; </div><div style="text-align: left;">"தன் ஒழுங்கு முறையை&nbsp; "காப்பதிலே மட்டும் </div><div style="text-align: left;">இயற்கை அதிக அக்கறை கொள்ளுகையில்</div><div style="text-align: left;">மனிதர்கள் நாம் என்னதான் செய்ய இயலும்&nbsp; ?</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-8506269017677553679?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com71tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-33430261045393937752012-01-16T05:27:00.000-08:002012-01-16T05:27:13.103-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">வித்யா கர்வம் தந்த மிடுக்கில்<br />அவர் கண்களில் தெரியும் <br />மேதமைத்தனம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்<br />அதற்காகவே நானும் கவிஞனாகத் துடித்தேன்<br /><br />ஆயினும் "எப்படி" எனத்தான் தெரியவில்லை<br /><br />அவர் அறிந்தோ அறியாமலோ<br />அவரது காலகள் தரையில் இருந்தபோது<br />"கவிஞனாவது எப்படி " என்றேன்<br /><br />"படி நிறையப் படி<br />எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு<br />எவ்வப்போது முடியுமோ அப்போதெல்லாம் "என்றார்<br /><br />நான் படிக்கத் துவங்கினேன்<br /><br />எழுத்து புரிந்தது<br />எழுதுவோனின் எண்ணம் புரிந்தது<br />சில போது ஆடையிடும் அவசியமும்<br />சிலபோது அம்மணமாய் விடும் ரகசியமும்<br /><br />ஆனாலும் கூட எப்படி எனப் புரிந்த எனக்கு<br />"எதனை" என்கிற புதுக் குழப்பம் வந்தது<br /><br />இப்போது அவர் தளர்ந்திருந்தார்<br />நான் வாலிபனாய் வளர்ந்திருந்தேன்<br /><br />"கண்ணில் படும் அனைத்தையும் பார்<br />எல்லோரையும் போலல்லாது வித்தியாசமாய்<br />இதுவரை யாரும் பார்த்திராத கோணத்தில்<br />இனி யாரும் பார்க்க முடியாத கோணத்தில் " என்றார்<br /><br />நான் பார்க்கத் துவங்கினேன்<br /><br />பார்க்கத் தெரிந்தது<br />பார்வையைச் சார்ந்தே பொருளிருப்பதும்<br />பார்வைபடாத பகுதிகளே அதிகம் இருப்பதும்<br />உள் இமையை திறக்கும்&nbsp; உன்னத ரகசியமும்<br /><br />ஆனாலும் கூட எதனைஎனப் புரிந்த எனக்கு<br />"ஏன் " என்கிற பெரிய குழ்ப்பம் வந்தது<br /><br />இப்போது அவர் பழுத்தவராய் இருந்தார்<br />நான் தளரத் துவங்கியிருந்தேன்<br /><br />முன்னிரண்டு கேள்விகளுக்கு<br />சட்டெனப் பதில் சொன்னவர்<br />இப்போது ஏனோ மௌனம் சாதித்தார்<br />பின் மெல்லிய குரலில்<br />"இதுவரை எனக்குத் தெரியவில்லை<br />உனக்கு ஒருவேளைதெரியக் கூடுமாயின்<br />அடுத்தவனுக்கு அவசியம் சொல் " என்றார்<br /><br />இப்போது பதிலறியா கேள்வி என்னிடத்தில்<br />நான் அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன்</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3343026104539393775?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com76tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-14341709482542992312012-01-13T21:37:00.000-08:002012-01-13T21:37:26.974-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">இருள் <br />தூரம்<br />அறியாமை<br />வெறுப்பு மட்டுமல்ல<br /><br />கூடுதல் வெளிச்சம்<br />அதிக நெருக்கம்<br />பரிபூரணமாய் அறிதல்<br />அதீத அன்பு கூட<br /><br />புரிதலையும்<br />அன்னியோன்யத்தையும்<br />அடியோடழித்துப் போகிறது<br /><br />இப்போதெல்லாம்<br />போதுமான ஒளி<br />கண்ணுக்கெட்டியதூரம்<br />தேவையான அறிதல்<br />கைகுலுக்கும் நெருக்கத்தோடு<br />என்னை நிலை நிறுத்திக்கொள்கிறேன்<br /><br />பட்டுப்போனவைகள் கூட<br />மிக லேசாய் துளிர்க்கத் துவங்குகின்றன<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1434170948254299231?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com101tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-65972523134989098042012-01-12T07:16:00.000-08:002012-01-12T07:16:49.085-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">குடிசையிலே பிறந்து தொலைத்து<br />தெருவோரம் வாழ்ந்தே சாகும்<br />நடைபாதை மனிதன் உடலில்<br />கஸ்தூரி மணமா&nbsp; கொஞ்சும் ?<br /><br />அடுப்பினிலே இல்லா தீயை<br />அடிவயிற்றில் தேக்கி வைத்து<br />நொடிதோரும் சாவோன் வாயில்<br />திருக்குறளா வந்து கொட்டும் ?<br /><br />மழையின்றி போனால் தூக்கம்<br />மறைவின்றி ரோட்டில் போகம்<br />முறையின்றி வாழ்வோன் நெஞ்சில்<br />முகிழ்த்திடுமோ மனித நேயம் ?<br /><br />நாயோடு நாயாய் வாழ்வு<br />நச்சுநதிக் கரையே வீடு<br />நோயோடே பிறப்போன் நெஞ்சில்<br />ந்னனெறியா பிறந்து தழைக்கும் ?<br /><br />மிதிபட்டுத் துடிப்போன் தன்னை<br />மிதித்தவனே மிரட்டும் கொடுமை<br />சரியாகிப் போகும் காலம்<br />வருவதுதான் எந்தக் காலம் ?<br /><br />உடலதனில் கைகள் மட்டும்<br />உறுதிபெற்றால் சரியோ சொல்வீர்<br />சமவளர்ச்சி ஒன்றே என்றும்<br />சரியான வளர்ச்சி அன்றோ <br /><br />முடிந்தவரை அவர்கள் வாழ்வை<br />உயர்த்திடவே வழிகள் காண்போம்<br />அதுகூடக் கடினம் எனிலோ<br />மனதிலேனும் கருணை&nbsp; கொள்வோம்<br /><br /><br />&nbsp;(சமீபத்தில் குடிசைப் பகுதியில் நடந்து<br />செல்லுகையில் காருக்கு குறுக்கே&nbsp; ஒரு குழந்தை<br />வந்து விட காரில் இருந்து இறங்கிய ஓட்டு நர்<br />காரின் கீழிறங்கி கடினமான வார்த்தையை<br />உபயோகிக்க குடிசை வாழ் மக்கள் அதைவிட<br />கடினமான வார்த்தைகள் பேசிவிட சூழல்<br />அசிங்கமாகப் போய்விட்டது<br />நான்&nbsp; இடையில் புகுந்து இருவரையும்<br />சமாதானப்படுத்தி விட்டுகையில் இருந்த பிஸ்கெட்<br />பாக்கெட்டை குழந்தை கையில்<br />கொடுத்துவிட்டு நடக்கலானேன்.டிரைவர்&nbsp; என்னை <br />ஒருமாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டுப் போனார்<br />எனக்கென்னவோ குடிசை வாழ் மக்கள்அப்படி இருக்க<br />நாமும் ஒருகாரணமாக இருப்பதுபோல் பட்டது.<br />அதனடிப்படையில் எழுதியது இது )<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-6597252313498909804?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com76tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-59705406910499782062012-01-10T21:08:00.000-08:002012-01-10T21:41:27.896-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">இது நடந்து பத்து வருடங்களுக்கு மேல் இருக்கும்<br /><br />அப்போது நான மதுரையின் தென்பகுதியில்<br />அரசுப் பணியில் இருந்தேன்அதிகாரம் அதிகம் உள்ள<br />அரசுப் பணி என்பதாலும் அதிகமாகமக்கள் தொடர்பு<br />உள்ள துறை என்பதாலும் கொஞ்சம் அதிக<br />பணி நெருக்கடி இருக்கும்.குறிப்பாக<br />அரசியல்வாதிகளின் கெடுபிடியும்<br />மக்கள் பிரதி நிதிகளின் கெடுபிடியும் அதிகம் இருக்கும்<br /><br />மதுரையில் சீதோஷ்ணம்&nbsp; மட்டும் இல்லை அரசியலும்<br />எப்போதும் கொஞ்சம் அதிக சூடாகவே இருக்கும் <br />அதனால் சட்டத்திற்கு புறம்பாக மக்கள்<br />நலத் திட்டங்களில்கொஞ்சம்அப்படி இப்படி<br />இருக்கவேண்டியிருக்கும்.<br />அப்படி இருக்கிறஊழியருக்கு கொஞ்சம் கூடுதலாக <br />அதிகாரமும் இருக்கும்கொஞ்சம் லாபமும் இருக்கும்<br /><br />நான் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவன்.சிறுவயதில்<br />இருந்தேசமூக நல இயக்கங்களில் பங்கேற்று<br />பழகியவன் என்பதால்ஊழலுக்கும் எனக்கும்<br />ஏழாம் பொருத்தம்.எனவே சட்டத்திற்கு புறம்பாக<br />எதுவும் செய்யமாட்டேன்.<br />அதே சமயம் அதிகாரமிக்க அரசியல்வாதிகள்<br />சில தவறான சிபாரிசுக்கு வந்தால் அதை எப்படி <br />சட்டத்திற்கு உட்படுத்துவதுஎன அவர்களுக்கு விளக்கி <br />அதை சட்டப்படியே செய்து கொடுக்க முயல்வேன்<br />இது கொஞ்சம் காலதாமதம் ஆகும் என்றாலும் <br />எனக்கு பங்கு கொடுக்கவேண்டியதில்லை<br />என்பது ஒரு வசதிஎன் மூலம் வருகிற சிபாரிசுகளில்<br />தவறு இருக்காது என்பதால்மாவட்ட அளவில்<br />காரியம் சட்டென முடிந்துவிடும்.என்பது<br />இன்னொரு வசதிஇதுவும் ஒரு வகையில் லாபம்<br />என்பதால்&nbsp; அரசியல்வாதிகள்என்னையும் மாற்ற<br />முயலாமல் சகித்து வைத்துக் கொள்வார்கள்<br /><br />எனவே என்னை அரசியல்வாதிகளுக்கும் பிடிக்கும்<br />அதிகாரிகளுக்கும் பிடிக்கும்<br /><br />இது மக்கள் நலத் திட்ட தொடர்புடைய அதிக<br />பணப் புழக்கமுள்ளஊழல் செய்வதற்கு அதிக<br />வாய்ப்புள்ள துறை என்பதால் பிற துறைகளைவிட<br />அதிக உயர் அதிகாரிகளின் ஆய்வும்அதிகம்&nbsp; இருக்கும்.<br />அதில் கூட "சர்ப்ரைஸ் செக்&nbsp; "எனச்சொல்லக்கூடிய திடீர்<br />ஆய்வுகள் அதிக இருக்கும்<br />எப்போது எந்த உயர் அதிகாரி சென்னையில் இருந்து<br />வருவார்எந்தப் பகுதியைப் பகுதியைப் பார்வையிடுவார்<br />என்கிற பயம்கீழ்மட்டத்தில் பணியாற்றுகிற<br />எல்லா அதிகாரிகளுக்கும்எப்போதும் இருக்கும்<br />அவர்கள் அனைவரும் அப்படி <br />திடீரென ஒரு அதிகாரி வந்தால்எப்படிச் சமாளிப்பது என<br />ஒரு திட்டமும் வைத்திருந்தனர்<br />விமான நிலையத்திற்கு அருகில் நான் பணிசெய்யும் <br />பகுதி இருப்பதாலும்ஊழல் பிரச்சனை ஏதும் இருக்காது<br />என்பதாலும் உடன்என் பகுதியைக் காட்டிவிடுவது<br />என ஏகமனதாக தீர்மானம் செய்து செயல் படுத்தி<br />வந்தனர்.எனக்கும் அது உடன்பாடுதான்<br />ஆனால் அதில் ஒரு சிரமம்இருந்தது.<br />இங்குதான் கதையே ஆரம்பிக்கிறது <br /><br />சென்னையில் இருந்து கள ஆய்வுக்கு வருகிற<br />அதிகாரிகள் மக்களிடம்நேரடியாக பேசித்<br />தெரிந்து கொள்ளவும் விரும்புவார்கள்<br />அந்த மக்கள் மூலம் மாலை மரியாதை பெறுவதையும்<br />அந்த புகைப்படம் பத்திரிக்கைகளில் வருவதையும்<br />மிகவும் விரும்புவார்கள்நான் அதற்கு ஏற்றார்ப்போல<br />எப்போதும் எனது வண்டியில் <br />கேமராவும்நாலைந்து சால்வைகளும் எப்போதும்<br />வைத்திருப்பேன்.அதைமக்கள் பிரதி நிதிகளிடம் கொடுத்து போடவைப்பதோடு அதைமறு நாள் பத்திரிக்கையில்<br />வரவைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளையும்<br />மிகஅழகாக செய்துவிடுவேன்<br /><br />சில சமயங்களில் நாம் எதிர்பார்ப்பதற்கு மாறாக<br />உயர் மட்ட அதிகாரிகள்கூடுதலாக வந்து விடுவார்கள்.<br />அப்போது சால்வை கூடுதலாக வேண்டி இருக்கும்<br />அவசரத்தில்&nbsp; மதுரையில் போய் <br />வாங்கிவரவும் முடியாதுஅதற்கும் ஒரு மாற்று ஏற்பாடு செய்துவைத்திருந்தேன்<br /><br />எனது பகுதிக்கு உட்பட்ட பகுதியில் ஒரு<br />கருப்பண்ணசாமிகோவில் இருந்தது<br />ரொம்ப துடியான சாமி.மதுரையில் இருந்து <br />தூத்துக்குடி வழியாகச் செல்லுகிறஅனைத்து<br />வாகன ஓட்டிகளும்அங்கு வண்டியை நிறுத்தி<br />கருப்பணசாமிக்கு மாலைஅணிவித்து கும்பிட்டுவிட்டு<br />சிறிது இளைப்பாறிவிட்டுத்தான் போவார்கள்.<br />வண்டி வாகனம் கிடாவெட்டு என <br />அந்த கோவில் எப்போதும்ஜே.ஜே என இருக்கும்<br />.நானும்செவ்வாய் வெள்ளிக் கிழமைகளில் மாலைசாத்தி<br />கும்பிட்டுவிட்டுச் செல்வதால் அந்தக் கோவில் பூசாரி <br />எனக்கு ரொம்பப் பழக்கம்<br /><br />அவரிடம் ஒரு நாள் இதுபோல கூடுதலாக அதிகாரிகள்<br />வந்த சமயம்அவசரத்திற்கு நான்கு மாலைகள்<br />வேண்டும் எனச் சொல்லஅவரும் என்னுடைய<br />சூழல் கருதி மாலைகள் கொடுத்ததோடு<br />"இனி எப்போது அவசரத்திற்கு&nbsp; மாலை வேண்டுமென்றாலும்<br />இங்கு வந்து எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.ஆனால்<br />கருப்பணசாமிக்குமாலைக்கான பணத்தை உண்டியலில்<br />போட்டுவிட்டுஎடுத்துச் செல்லுங்கள் "என<br />எ னக்கு அனுமதி கொடுத்திருந்தார்.<br />நானும் அடிக்கடி தேவையானபோதுமாலைகளை<br />எடுத்துக் கொள்வதும்&nbsp; அதற்குண்டான<br />காணிக்கையினைஉண்டியலில் செலுத்துவதுமாக<br /> காலத்தைஓட்டிகொண்டிருந்தேன்<br />இதனால் நானும் கோவில் பூசாரியும் மிகவும்<br />நெருங்கிய பழக்கம்உள்ளவர்கள் ஆகிப் போனோம்<br /><br />வழக்கம்போல அரசுப் பணியாளர்களுக்கு<br />எல்லோருக்கும் நேரும்பிரச்சனை எனக்கும் நேர்ந்தது<br />.மூன்றாண்டுகளுக்கு மேலாக <br />தொடர்ந்து ஓரிடத்தில் இருக்கக் கூடாது&nbsp; என்கிற<br />உத்திரவினைபுதிதாக வந்த அரசு மிக் கண்டிப்பாக<br />அமல்படுத்தவேண்டும் என உத்தரவிட்டது<br />நான் ஏறக்குறைய&nbsp; ஆறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக<br />ஒரே இடத்தில்பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவன்<br /> என்பதால்எனக்கும் மாறுதல் தவிர்க்க<br />முடியாததாகிவிட்டது.நானும் குடும்ப சூழல்<br />காரணமாகசில காலம் வெளியூரில்<br />பணியாற்றலாமே எனமதுரையின் மேற்குப்<br />பகுதிக்குமாறுதல் பெற்றுக் கொண்டு<br />சென்றுவிட்டேன்எனக்கும் கோவிலுக்கும்<br />பழைய பகுதிநண்ப்ர்களுக்குமான தொடர்பு<br />முற்றிலுமாகஒரு மூன்று வருடம்<br /> துண்டிக்கப் பட்டுப் போய்விட்டது<br /><br />கடைசியாக ஓய்வு பெற ஓராண்டு மட்டும்<br />இருக்கிற&nbsp; நிலையில்வீட்டை ஒட்டிய பகுதில்<br />வேலை பார்த்தால் கொஞ்சம்அலைச்சல் குறையும்<br />எனவும்ஓய்வுகாலச் சலுகைகள் பெற வசதியாக<br />இருக்கும் என எல்லோரும் சொல்ல<br />எனக்கும் அதுவே சரியெனப் பட்டதால் உயர்<br />அதிகரிகளிடம் பேசிமீண்டும் நான பணியாற்றிய<br />பழைய பகுதிக்கே&nbsp; மாறுதல்பெற்றுக் கொண்டு<br />வந்துவிட்டேன். ஆனால் பழையவேகம் எல்லாம்<br />குறைந்து போனதுமுன்பு போல அதிகம் அலைய<br />முடியவில்லை என்பதால் அதிகமாகவண்டியை<br />பயன்படுத்தாமல் பஸ்ஸிலேயே போவதும<br />வருவதுமாகஎனது பணி சுமையையும் குறைத்துக்<br />கொண்டேன்.அவசிய மானால்அரசு வாகனத்தைப்<br />பயன்படுத்துவதை இல்லையேல்இரண்டு<br />சக்கர வாகனத்தையே பயன்படுத்தி வந்தேன்.<br /><br />ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் பஸ் அதிகம் போகாத<br />ஒரு உள்ளடங்கியகிராமத்திற்கு போகவேண்டி வந்தது.<br />இரு சக்கர வாகனத்தில் போனால்தான்<br />போய்வருவது எளிதாய்&nbsp; இருக்கும் என வண்டியை<br />எடுத்துக் கொண்டுபோய்வேலைகளை முடித்துவிட்டு<br />வேகமாகத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன்<br />அப்போது சாலையின் மேல் அந்தக் கோவில்<br />பூசாரி நின்று கொண்டு கையை காட்டினார்.<br />அவர் வீடு அந்தப் பகுதியில்தான் இருந்தது<br />அங்கிருந்து கோவில் இரண்டு பர்லாங் தூரம் இருக்கும்<br />எப்போதும் அங்கிருந்து வருகிற தெரிந்த வண்டியில் ஏறி <br />கோவிலில் இறங்கிக் கொள்வது எப்போதும்&nbsp;<br />அவர் பழக்கம் நானும் பலமுறை அவ்வாறு<br />&nbsp;கோவிலில் இறக்கி இருக்கிறேன்<br /><br />அவர் முன்பு போல இல்லை&nbsp; வய்தின். காரணமாக<br />உடல்தளர்ந்து போயிருந்தார்எனவே வண்டியில்<br /> ஏற்றுவதுசரியாக வருமா என குழப்பமாக இருந்தது<br />வயதானகாலத்தில்சரியாக பிடித்துக்கொள்ளாமல்<br />விழுந்துவிட்டால்அது வேறு பிரச்சனை ஆகுமே<br />என பயமாக இருந்தது .அவர் என்னுடைய<br />ஒப்புதலைக் கூட&nbsp; பெரிய விஷயமாக<br />எடுத்துக்கொள்ளவில்லைஎனது வண்டியின்<br />பின்னிருக்கையில் ஒரு பக்கமாககால்களைப்<br />போட்டுக்கொண்டு போகும் படி சைகை காட்டினார்<br />எனக்கும் வேறு வழியில்லை,அவரே தைரியமாக<br />அமரும்போதுநமக்கென்ன என வண்டியை<br />ஸ்டார்ட் செய்து ஓட்டத் துவங்கினேன்<br /><br />வயதானவர் அமர்ந்திருக்கிறார் என்கிற ஜாக்கிரதை<br />உணர்வில்மிக மிக மெதுவாகத்தான் வண்டியை<br />ஓட்டிவந்தேன்மிகச் சரியாக&nbsp; கோவில் அருகில்<br />வந்ததும் வண்டியை நிறுத்திஅவரை இறங்கச் சொல்லித் திரும்பினேன்.வண்டியில் அவர் இல்லை<br />எனக்கு திடுக்கிட்டுப் போனது .இவ்வளவு<br />ஜாக்கிரதையாகஓட்டிவந்தும்தவற விட்டு விட்டோமே<br />என்கிற பயத்தில்மீண்டும் அவரைவண்டியில்<br />ஏற்றிய&nbsp; இடம் சென்று பார்த்தேன்.<br />எங்கும் இல்லைஒருவேளை மிகச் சரியாக<br />ஏறுவதற்கு முன்பே நான் வண்டியைஎடுத்திருக்கலாம்<br />என என்னை நானே சமாதானம்<br />செய்து கொண்டுஅலுவலகம் சென்று விட்டேன்<br /><br />மறுதினம் அந்தப் பகுதி கவின்சிலர் ஒரு வேளையாக<br />என்னிடம்வந்திருந்தார்.அவரிடம் பல்<br />விஷயங்களைப் பேசிவிட்டுஎன் மீது தவறு&nbsp; இருக்கிற<br />பயத்தில் மிக மேதுவாகப்&nbsp; பேச்சுக் கொடுத்தேன்<br />" நேற்று கருப்பணசாமி கோவில் பூசாரி<br />ஆஸ்பத்திரி மேட்டில்லிப்ட் கேட்டார். அவசரத்தில்<br />நிறுத்தாமல் வந்துவிட்டேன்எதுவும் சொனாரா "<br />என சம்பந்தமில்லாமல் சுற்றி வளைத்துக் கேட்டேன்<br />&nbsp;அந்த கவுன்சிலர் என்னை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தார்<br />"சரி நேற்று விழவைத்து விட்டு வந்தது&nbsp; நாந்தான் என<br />நானே உளறித்தொலைத்துவிட்டேனோ " எனத் தொன்றியது<br /><br />அவர் மெதுவாகப் பேசத் துவங்கினார்<br />" யார் அந்த பெருசா ?" என்றார்<br /><br />"ஆமாம் " என்றேன்<br /><br />" நேற்றா " என்றார்<br /><br />" ஆமாம் " என்றேன்<br /><br />அவர்மிக நிதானமாக<br /><br />"அவர் செத்துப் போய் ஆறு மாதங்களுக்கு<br />மேலாகிவிட்டது "என்றார்<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-5970540691049978206?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com104tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-37320633121454722262012-01-09T05:48:00.000-08:002012-01-09T05:57:24.268-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">வீட்டு வரியைக் கட்டச் சொன்னா<br />முறைச்சுப் பார்க்கிறன்-எங்க<br />வீடு ஓடு அதுக்குப் போயி<br />நூறா என்கிறான்-தினமும்<br />ரோட்டு ஓர ஒயின்ஸ் கடையில்<br />டேரா &nbsp; போடுறான்-அவன்<br />கேட்ட காசை கொடுத்துக் குடிச்சு<br />"மட்டை " ஆகுறான்<br /><br />வீட்டுச் செலவு விஷமாய் ஏற<br />கையப் பிசையரான்-பழைய<br />பாக்கி வேற கழுத்தைப் பிடிக்க<br />நொந்து சாகறான்-எதுக்கும்<br />நேத்திக்கடனை தீர்த்துப் பார்க்க<br />"குறிகள் " கேட்டதும்-கடனை<br />சேத்து வாங்கி கோவில் போயி<br />"மொட்டை " போடறான்<br /><br />நாட்டு நடப்பு குறித்து தினமும்<br />விளாசித் தள்ளுறான்-பேப்பர்<br />பாத்துப் பாத்து&nbsp; நாட்டு நிலையை<br />நன்றாய் அலசரான்-தேர்தலில்<br />ஓட்டு கேட்டு&nbsp; வந்தால் போதும்<br />எல்லாம் மறக்கறான்-நைசா<br />ஓட்டு வீட்டில் எட்டு என்று<br />"நோட்டு "கறக்கிறான்<br /><br />காற்றின் போக்கில் துடுப்பை வலிக்க<br />பயணம் சிறக்குமே-என்றும்<br />நேர்மை போக்கில் செயலும் தொடர <br />வாழ்வு சிறக்குமே-இந்த<br />ஏற்ற மிக்க செய்தி அவர்கள்<br />அறியச் செய்குவோம்-"அவர்கள் "<br />ஏற்றம் காண நம்மால் ஆன<br />பணியைத தொடருவோம்<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3732063312145472226?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com77tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-21495169957595909702012-01-07T04:09:00.000-08:002012-01-07T05:08:56.334-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">இயற்கை உனக்கு எதிராய் இருக்கு<br />வெளியே வீணே வராதே-அந்த<br />ரகசியம் தன்னை உனக்கும் சொல்வேன்<br />எவருக்கும் அதைநீ சொல்லாதே<br /><br />மேகத் துணியில் நாளும் துடைத்தும்<br />மருவு சிறிதும் நீங்காது-தொடரும் <br />சாபம் போல தொடரும் துயரை<br />நிலவு தாங்கச் சகியாது-உன்<br />மோகம் கூட்டும் முகமது கண்டு<br />மனதில் எரிச்சல் தாங்காது-தினமும்<br />கோபம் கொண்டு வானில் திரியும்<br />இரவு முழுதும் தூங்காது<br /><br />கண்கள் இரண்டைக் கவரும் வண்ணம்<br />காட்சி தந்த போதும்-தினமும்<br />உண்ண உண்ண தெவிட்டா சுவையை<br />அள்ளித் தந்த போதும்-உன்<br />கன்னக் கதுப்பே இனிக்கும் கனியென<br />மயங்கி நாளும் சாகும்-காளையர்<br />எண்ணம் தன்னை அறிய கனியும்<br />உன்னைப் பகையாய்க் காணும்<br /><br />மலர்ந்து சிரித்து மகிழ்ச்சிப் பரப்பி<br />மனதைக் கவர்ந்த போதும் -நல்ல<br />மணத்தைக் கொடுத்து மனதில் காதல்<br />உணர்வை நிறைத்த போதும்-உனது<br />இதழின் சுவையே இதமே பதமே-என<br />உளறும் இளைஞர் காணும் மலரும்<br />உன்னை&nbsp; எண்ணி வாடும்<br /><br />உறுப்பு உறுப்பாய் சொல்லிப் போக<br />விஷயம் நிறைய இருக்கு-உந்தன்<br />சிறப்பு தன்னை எண்ண எனக்குள்<br />பொங்கிப் பெருகுது மலைப்பு -இருந்தும்<br />இயற்கை உனக்கு எதிராய் இருக்கு<br />வீணே வெளியே வராதே-அந்த<br />ரகசியம் உனக்கும் தெளிவாய் சொன்னேன்<br />மறந்தும் வெளியே சொல்லாதே<br /><br />(கல்லூரி நாட்களில்&nbsp;&nbsp; எழுதியதில்&nbsp; ஞாபகத்தில்<br />இருந்த மட்டும் )<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2149516995759590970?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com61tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-9107508369472623722012-01-05T03:40:00.000-08:002012-01-05T03:40:59.533-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="color: black; display: inline ! important; float: none; font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"></span><span class="Apple-style-span" style="color: black; display: inline ! important; float: none; font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;">"முயலாமைக் கதையில் "<br />ஆமை ஜெயித்தல்தான் சிறப்பு<br />முயல் ஜெயித்தால்<br />அது நிச்சயம் அதிசயமே <br />யானை நடந்து<br />மண் தரையில் தடம் பதிவதுண்டு<br />கற்களில் பதிந்ததாக பழமொழியில்லை<br />எறும்பு ஊறத்தான் கற்கள் தேயும்<br /><br />பணி நாட்களில் யுத்தத்தை<br />ஒரு நாளும் சந்திக்காது<br />ஓய்வுபெற்று வந்த<br />இராணுவ வீரர்கள் &nbsp; கூட<br />தினமும் பயிற்சி செய்யாது<br />பணியில் நிலைத்திருக்க<br />சத்தியமாய் சாத்தியமே இல்லை<br /><br />பறந்துபோய் <br />சிகரம் இறங்கினால்<br />அது சமதளம் போலத்தானே&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: black; display: inline ! important; float: none; font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;">முட்டி தேய பகலிரவாய்<br />நடந்தேறிப் பார்த்தால்தான்<br />சிகரமே சிகரமாய்த் தெரியும்<br />நமக்கும் அதன் அருமை புரியும் <br /><br />தொடர் முயற்சியில் வென்ற<br />பல முட்டாள்கள் கூட<br />உலகினில் உண்டு<br />மெத்தனத்தில் ஜெயித்த&nbsp; <br />பேரறிஞர்&nbsp; எவரும் நிச்சயம் இல்லை<br /><br />தெளிவாய்&nbsp; இதை அறிவோம்<br />தொடர்ந்து நாளும் முயல்வோம்<br />அரியவை எதையும் <br />மிக எளிதாய் அடைந்து உயர்வோம் <br /><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: black; display: inline ! important; float: none; font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-910750836947262372?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com93tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-6093773694641588292012-01-03T03:38:00.000-08:002012-01-03T03:38:47.127-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">சமதளமாய்<br />காலடியில் கிடக்கிறது<br />எட்டிவிட்ட சிகரம்<br /><br />ஒரு அடையாளமாய்<br />சேர்ந்தே இருக்கிறது<br />அடைந்துவிட்ட இலக்கும்<br /><br />சிகரத்தை அடைவது<br />ஓய்ந்துச் சாய இல்லை<br />கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்து<br />மீண்டும் துவங்கவே என்பதில்<br />தெளிவாய் இருக்கிறேன்<br /><br />வெகு கவனமாய்<br />சிகரத்தில்&nbsp; கிடைத்த<br />கிரீடங்களையும் மாலைகளையும்<br />உடலிலிருந்தும் மனத்திலிருந்தும்<br />இறக்கி வைத்து<br />என்னை எளிதாக்கிக் கொள்கிறேன்<br /><br />ஏனெனில்<br />ககமான பயணத்தை<br />சீரழிக்கும் முதல் எதிரி<br />&nbsp;கூடுதல் சுமைகளே என்பதில்<br />எனக்கு எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை<br /><br />தேடலும் பயணிப்பதுமே<br />வாழ்க்கையேயன்றி<br />ஒன்றை அடைதலும் இல்லை<br />ஒன்றில் அடைதலும் இல்லை<br />இதில்&nbsp; எனக்கு எவ்வித குழப்பமுமில்லை<br /><br />மீண்டும் பயணிக்கத் துவங்குகிறேன்<br />எதிரே நீண்டு விரிகிறது பயணப் பாதை<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-609377369464158829?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com98tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-91401863863409579362012-01-01T00:21:00.000-08:002012-01-01T00:21:54.522-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />பருவம் தாண்டிப் பிறந்த காதல்<br />பாடாய்ப் படுத்துதடி-என்<br />வயதைத் தாண்டி வெளியே துள்ளி<br />வேதனைக் கொடுக்குதடி<br /><br />பார்க்கும் பொருளில் எல்லாம் இருந்து<br />பாவனைக் காட்டுதடி-என்னைச்<br />சேர்த்து அணைத்துச&nbsp; சொக்க வைத்து<br />சோதனை பண்ணுதடி<br /><br />இரவில் எல்லாம் விழிக்க வைத்து<br />இம்சை பண்ணுதடி -பட்டப்<br />பகலில் கூட கனவில் லயித்து<br />கிறங்கச் சொல்லுதடி<br /><br />கருவைக் கொடுத்து முதலில் என்னை<br />அருகில் அழைக்குதடி-பின்<br />உருவம் கொடுக்க அலைய விட்டு<br />வேதனைக் கூட்டுதடி<br /><br />உறவுக் கூட்டம் நிறையக் கொடுத்து<br />உணர்வைக் கூட்டுதடி-அவர்கள்<br />உணர்வுப் பூர்வ பதிலைக் காட்டி<br />உயிரை உலுக்குதடி<br /><br />நூறு பதிவு கொடுத்த பின்னும்<br />வேகம் கூட்டுதடி-இரு<br />நூறு பதிவர் தொடரும் போதும்<br />தாகம் பெருக்குதடி<br /><br />பதிவுப் பெண்ணே உந்தன் மோகம்<br />அட்சய பாத்திரமே-அதற்கு<br />அடிமை ஆனோர் மீண்டு எழுவது<br />கனவில் சாத்தியமே<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-9140186386340957936?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com116tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-73070185533467421322011-12-29T15:53:00.000-08:002011-12-29T16:14:51.257-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">எங்கோ ஒளிந்துகொண்டு<br />நூற்கண்டை மேலும் சிக்கலாக்கிப் போகிறது<br />நூலின் நுனி<br /><br />பயணத்தையே முடக்கிப் போகிறது<br />பயணத்தின் முன்<br />புறப்பட்ட குழப்பமும் சந்தேகமும்<br /><br />எப்படிச் சிறப்பாகத் துவங்குவது என்று<br />விடாது தொடர்கிற சிந்தனையில்<br />மொட்டிலேயே கருகத்&nbsp;துவங்குகிறது<br />ஒரு தூய காதல்<br /><br />அனுபல்லவியும் சரணங்களும்<br />மிகச் சரியாக அமைந்தும்<br />பல்லவி அமைந்து தொலையாததால்<br />கண் திறக்கப் படாத சிற்பமாய்<br />சிற்பக் கூடத்திலேயே<br />சிற்பமாகவுமில்லாது<br />பாறையாகவுமில்லாது<br />விடிவு காலம் எதிர்பார்த்து<br />தவமாய்த் தவமிருந்தும் பலனின்றி<br />கலையத் துவங்குகிறது<br />ஒரு கவிதைக் கரு<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-7307018553346742132?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com111tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-45048842187312648322011-12-27T08:55:00.000-08:002011-12-27T08:55:34.161-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />பூமிக்கு நீர் நதி அழகு<br />பூவைக்கு நளினமே அழகு<br />சாமிக்கு அருளலே அழகு<br />செல்வர்க்கு கருணையே அழகு<br /><br />மலருக்கு வண்ணமே அழகு<br />மன்னருக்கு மணிமுடி அழகு<br />நிலவுக்கு வெண்பனி அழகு<br />நினைவுக்கு நல்லதே அழகு<br /><br />வயலுக்கு விளைச்சலேஅழகு<br />வார்த்தைக்கு வாய்மையே அழகு<br />யுவதிக்குப் பருவமே அழகு<br />தமிழுக்குத் தொன்மையே அழகு<br /><br />முதுமைக்கு நிதானமே அழகு<br />முயற்சிக்கு தொடரலே அழகு<br />பதுமைக்கு இருப்பிடம் அழகு<br />புலமைக்கு சொற்திறம் அழகு<br /><br />வீணைக்கு நாதமே அழகு<br />விருந்துக்கு இன்முகம் அழகு<br />யானைக்குத் தந்தமே அழகு<br />கவிதைக்குச் சந்தமே அழகு<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4504884218731264832?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com78tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-66833109852251876652011-12-25T06:02:00.000-08:002011-12-25T06:02:45.419-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">வானக் கடலில் பறவை ஒன்று<br />சிறகை விரித்து நீந்தும்-அதைக்<br />காண மனதில் பொங்கும் மகிழ்வு<br />கவியாய் மாற ஏங்கும்<br /><br />மௌன மொழியில் மலரை அணைத்து<br />நிலவு கதைகள் பேசும்-அந்தக்<br />காமக் கதைகள் கேட்க நெஞ்சில்<br />கவிதை புயலாய்ச் சீறும்<br /><br />பருவ உணர்வில் முதிர்ந்த நாற்று<br />தலையைத் தாழ்த்தி நாணும்-அதை<br />அறிந்த எந்த இளமை நெஞ்சும்<br />புதிய சந்தம் தேடும்<br /><br />மலையைத் தடவி&nbsp; மகிழ்ந்த அருவி<br />மண்ணில் வெட்கி ஓடும்-அந்த<br />அழகை ரசிக்க&nbsp; மனதில் கவிகள்<br />அருவி போலப்&nbsp; பாயும்<br /><br />கரையைத் தழுவி முத்தம் ஈந்து<br />அலைகள் மயங்கித் திரும்பும் -அதன்<br />நிலையை உணர்ந்தால் கவிதைப பூக்கள்&nbsp; <br />நெஞ்சில் தானே அரும்பும்<br /><br />உலகில் காணும் காட்சி யாவும்<br />கவிதைக் கோலம் தானே -இதை<br />உணர்ந்து கொண்டால் போதும் நாமும்<br />கவிதை மன்னர் தானே<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-6683310985225187665?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com93tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-25990144419614723192011-12-23T08:41:00.000-08:002011-12-23T06:22:49.667-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">நாடு விட்டுத்தான் போகிறோம்<br />ஆயினும் பாஸ் போர்ட் தேவையில்லை<br /><br />ஊரை விட்டுத்தான் போகிறோம்<br />ஆயினும் ஆடை அணிகலங்களோ<br />பெட்டி படுக்கைகளோ தேவையில்லை<br /><br />போகாத ஊர்தான் <br />ஆயினும் ஊர் பற்றிய தகவல்களோ<br />வரை படங்களோ தேவையில்லை<br /><br />பார்க்காத ஊர்தான்<br />ஆயினும் யாரும் உடன் வந்து<br />வழிகாட்டத் தேவையில்லை<br /><br />உடலையே சுமையென விட்டுத்தான் போகிறோம்<br />என்வே சுமை கூலிப் பிரச்சனை<br />நிச்சயமாய் இல்லை<br /><br />சாப்பாட்டுப் பிரச்சனையில்லை<br />பஸ் கட்டணப் பிரச்சனையில்லை<br />போக்குவரத்துப் பிரச்சனையில்லை<br />காசுப் பிரச்ச்னையில்லை<br />சக பயணிப் பிரச்சனையில்லை<br /><br />புறப்படுகிற கணத்தில் மட்டும்<br />வலியோ உணர்வோ மட்டும் இல்லாது போயின்<br />பெரும் பயணம்போல் ஒரு சிறந்த பயணம்<br />சத்தியமாய் உலகினில் இல்லை <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2599014441961472319?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com78tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-69632387862048749322011-12-20T03:56:00.000-08:002011-12-20T03:57:34.017-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">சிறு புன்னகைதானே <br />என்னசெய்துவிடப் போகிறது என<br />அலட்சியமாய் எப்போதும் இருப்பதில்லை<br /><br />என்று எங்கு எப்போது கிழியும் எனத் தெரியாது<br />நைந்துபோன சட்டையாய்<br />பிரச்சனைகளில் அசுரப் பிடியில்<br />மனம் துடிக்க அலைபவனுக்கு அது ஒரு<br />சால்வையாகக் கூட ஆகலாம்<br /><br />சிறு ஆறுதல் வார்த்தைதானே<br />அதனால் என்ன பயன் என எண்ணி<br />அசட்டையாய் இதுவரை இருந்ததில்லை<br /><br />நிலைத்தலுக்கான&nbsp; அதீத ஓட்டத்தில்<br />தடம் மாறி நிலை தடுமாறி <br />அதல பாதாளத்தில் வீழ்ந்து கிடந்து<br />ஒரு சிறு பிடிதேடித் துடிப்பவனுக்கு <br />அது ஒரு உயிரேணியாகக் கூட இருக்கலாம்<br /><br />சிறு பாராட்டு மொழியில்<br />என்ன விளைந்துவிடப் போகிறது என எண்ணி<br />சோம்பி இருக்க முயன்றதில்லை<br /><br />உச்சம் மிக அருகில் இருப்பது அறியாது<br />கடந்த கால வேதனைகள் தந்த அலுப்பில்<br />அசந்து தூங்கிக் கிடப்பவனை<br />எழுப்பி உச்சம் ஏற்றும் அபூர்வ<br />தாரக மந்திரமாகக்&nbsp; கூட அது இருக்கலாம்<br /><br />போகிற வழியில் முடிந்தவரையில்<br />புன்னகையையும் ஆறுதல் மொழிகளையும்<br />பாராட்டையும்விதைத்துக் கொண்டே போகிறேன்<br />என்றேனும்&nbsp; கோடை வெய்யிலின்<br />உக்கிரம் பொறுக்காதுதுடிதுடித்தழ நேரும்<br />எனக்காக&nbsp; மட்டுமல்ல<br />என் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்களுக்காகவும்<br />விதைத்தவை நிழல் கொடுக்க நிச்சயம்<br />விஸ்வரூபமேடுத்துக் காத்திருக்கும் என்கிற<br />அதீத நம்பிக்கையில்<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-6963238786204874932?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com96tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-76365963438100022332011-12-18T08:35:00.000-08:002011-12-18T08:35:26.694-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">புரியாது என புலம்பித் திரிந்ததைவிட<br />புரிந்து கொள்ள முயன்றது<br />கொஞ்சம் புரியத்தான் வைத்தது<br /><br />கிடைக்காது என சோம்பித் திரிந்ததைவிட<br />தேட முயன்றதில் <br />கொஞ்சம் கிடைக்கத்தான் செய்தது<br /><br />முடியாது என முடங்கிக் கிடந்ததைவிட<br />அடைய முயன்றது<br />கொஞ்சம் முடித்துத்தான் கொடுத்தது<br /><br />மாறாது என மறுகித் திரிந்ததை விட<br />மாற்ற முயன்றது<br />கொஞ்சம் மாற்றம்தான் காட்டியது<br /><br />கிடையாது என அவநம்பிக்கைகொண்டதை விட<br />நமபத் துவங்கியதில் <br />கொஞ்சம் உண்டெனத்தான் புரிந்தது<br /><br />என்றும் <br />பொய்த்து எரிக்கும் வானத்தைப் பார்த்து<br />அழுது கொண்டிருந்ததை விட<br />நாளைய மழையை எதிர்பார்த்து<br />உழுது வைத்தது<br />கொஞ்சம் பலன் தரத்தான் செய்தது <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-7636596343810002233?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com78tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-23561871869194989882011-12-15T07:45:00.000-08:002011-12-15T14:08:38.989-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />புதிய பாணியில் ரேசர்கருவி<br />&nbsp;ஒரு&nbsp;கடையில் இருந்தது<br />விலையும் குறைவாய் இருந்தது<br />அதற்கு பின்னாளில்<br />பிளேடு வாங்குகையில்தான்<br />அதன்&nbsp; விலை தெரிந்து அதிர்ந்து போனேன்<br />வேறு பிளேடு பொருந்தாததால்<br />ரேசரை மாற்றவும் முடியவில்லை<br />மாட்டிக் கொண்டது புரிந்தது<br />இனி இதுபோல் ஏமாறமாட்டேன்<br />பிளேடு விலை கேட்டுத்தான் ரேசர் வாங்குவேன்<br /><br />கொஞ்சம் சுமாரான<br />ஓட்டல் ஒன்றுக்குப் போனேன்<br />சப்பாத்தியின் விலையும் நானின் விலையும்<br />பூனை விலையில் இருந்தது<br />அவசரப்பட்டு ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு<br />சைடு டிஷ் ஆர்டர் கொடுக்கையில்தான்<br />அவர்கள் தந்திரம் புரிந்தது<br />அது யானை விலையில் இருந்தது<br />ஏமாந்தது புரிந்தது<br />இனி இதுபோல் ஏமாறமாட்டேன்<br />சைடு டிஷ் விலையைக் கேட்டுத்தான்<br />மெயின் டிஷ்ஸே ஆர்டர் செய்வேன்<br /><br />இலவச மிக்ஸியும் கிரைண்டரும்<br />கொடுப்பதாகச் சொன்னதும் மகிழ்ந்து போய்<br />பட்டனை அழுத்தமாய் அழுத்தினேன்<br />பின்னாளில் பஸ் கட்டண உயர்வையும்<br />மின்சாரக் கட்டண உயர்வையும்<br />அரசு அறிவித்தவுடன்தான் அதிர்ந்து போனேன்<br />அவர்களது அரசியலும் புரிந்தது<br />ஏமாந்ததும் புரிந்தது<br />அடுத்த தேர்தலில் அவசியம் ஏமாறமாட்டேன்<br /><br />கொடுக்கிற பொருளைப் பொருத்தே<br />இறுதி முடிவெடுப்பேன் என்பதில்<br />இப்போது நான் மிக உறுதியாய் இருக்கிறேன்<br />நல்ல குடிமகனாக விழிப்புடன் இருக்கிறேன்<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2356187186919498988?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com94tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-36304637326264275012011-12-14T01:13:00.000-08:002011-12-15T00:51:57.858-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">மனவெளிக்காட்டினில்<br />மண் மேடாய் எண்ணங்கள்<br />சிந்தனை ஏர் நடத்தி<br />விதைத்து வைத்த கவி&nbsp;விதைகள்<br />கால வெள்ளத்தில் கரைந்து போமோ ?<br />எண்ணங்கள் கேள்வியாய்<br />உருமாறி என்னை<br />உலுக்கி எடுத்துப் போக<br />ஆழ உழுகிறேன்<br />தேவுடா நுவ்வே கதி<br /><br />இதய கட்டுத்தறியில் எண்ணப் பாவுகள்<br />பொருட்சுவை இழையோட<br />நெய்துவைத்த கவியாடைகள்<br />கால நகம் பட்டுக்<br />கிழிந்தழிந்து போமோ ?<br />மனக் குளத்தில் <br />சிறுகல் எழுப்பிய சிற்றலயையாய்<br />எண்ணங்கள் விரிந்து பரவ<br />அழுந்த நெய்கிறேன்<br />ஈஸ்வரோ ரஷது<br /><br />மனப் பட்டறையில்<br />வார்ப்புகளாய் எண்ணங்கள்<br />அனுபவ உலையிலிட்டு<br />சீர் செய்த கவிதாயுதங்கள்<br />காலக் காற்றினில் துருவேறி<br />மண்ணாகி மக்கிப் போமோ ?<br />கேள்விகள் பயமாகி<br />வெறியேற்றிப் போக<br />இன்னும் கூராக்குகிறேன்<br />தெய்வமே நீயே துணை<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3630463732626427501?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com84tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-51756150011771056102011-12-11T02:06:00.001-08:002011-12-11T02:09:40.211-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">சிரிக்கத் தெரிந்த பிறவி உலகில்<br />மனிதப் பிறவியே-இதை<br />அறிந்தும் இங்கு சிரிக்க மறுத்தல்<br />பெரிய கொடுமையே<br />இதழ்கள் வலிக்கச் சிரித்து விட்டால்<br />இன்பம் இன்பமே-எதையும்<br />இதயம் தன்னில் மூடி வைத்தால்<br />என்றும் துன்பமே<br /><br />வளர்ந்த நிலவு வானில் இருந்து<br />மெல்லச் சிரிக்குமே-அதன்<br />அழகு சிரிப்பில் மயங்கி மலரும்<br />மணந்து சிரிக்குமே-அதன்<br />மணத்தில் மயங்கி சோலை யெல்லாம்<br />சொர்க்க மாகுமே-அந்த<br />உணர்வை உணர்ந்த மனிதர் மனத்தில்<br />மனிதம் பூக்குமே<br /><br />குழந்தை மனதில் தெய்வம் இருந்து<br />சிரிப்பைத் துவங்குமே-அது<br />குழந்தை இதழில் மெல்ல வழிந்து<br />இல்லம் நிறைக்குமே-அந்த<br />அழகை உணர துன்பம் எல்லாம்<br />அழிந்து ஒழியுமே-இந்த<br />உலகே உண்மை சொர்க்க மென்று<br />புரிய லாகுமே<br /><br />விழிகள் இரண்டும் காண வென்றே<br />அறிந்தி ருக்கிறோம்-கொண்ட<br />செவிகள் இரண்டும் கேட்க வென்றே<br />புரிந்தி ருக்கிறோம்-இனி<br />இதழ்கள் இரண்டும் சிரிக்க வென்றே<br />உணர்ந்து கொள்ளுவோம்-இதை<br />உலகு அறியச் சொல்லி நாமும்<br />உயர்வு கொள்ளுவோம்<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-5175615001177105610?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com104tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-58126945915485411182011-12-08T06:02:00.000-08:002011-12-08T06:02:34.928-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />ஒரு மலை வாசகஸ்தலத்திற்கு ஒரு செல்வந்தர்<br />தன் மனைவி மக்களுடன் சென்று கொண்டிருந்தார்<br />இருள் சூழத் தொடங்குகிற பொழுது திடுமென்று<br />பாதி வழியில் கார் பழுதாகி நின்று போனது<br />கார் டிரைவர் என்ன முயன்றும் என்ன காரணம் எனக்<br />கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை<br /><br />அந்த இடம் வனாந்திரம் போல் இருந்ததாலும்<br />காட்டு விலங்குகள் அதிகம் திரியும் பகுதி எனவும்<br />திருடர்கள் பயம் அதிகம் உண்டு எனக்<br />கேள்விப் பட்டிருந்ததாலும் செல்வந்தர்<br />மிகவும் கலங்கிப் போனார்<br /><br />வயதுக்கு வந்த இரண்டு பெண்களும் மனைவியும்<br />அணிந்திருந்த அதிகப் படியான நகைகளும்<br />அவர் அடி வயிற்றைக் கலக்கத் தொடங்கியது<br /><br />அந்த வழியில் தெய்வாதீனமாக ஒருகார் வர<br />அதை நிறுத்தி ஏதும் உதவ முடியுமா எனக் கேட்க<br />அந்தக் கார் டிரைவரும் சிறிது நேரம் எஞ்சினை<br />செக் செய்துவிட்டு தான் சரிசெய்து தருவதாகவும்<br />ஆனால் அதற்கு கூலி ஆயிரம் ரூபாய் ஆகும்<br />&nbsp;எனத் தெரிவித்தார்<br /><br />செல்வந்தர் இருந்த நிலைக்கு அது மிக<br />அதிகமாகப் படவில்லைஉடன் சரி செய்யச்<br />&nbsp;சொல்லி ஆயிரம் ரூபாயைக் கொடுக்க<br />கார் டிரைவரை காரில் ஏறி அமரச் சொல்லி காரை<br />ஸ்டார்ட் செய்யச் சொல்லிவிட்டு எஞ்சினில் ஒரு<br />குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஒரு சிறு கல்லைவைத்துத் தட்ட<br />கார் ஸ்டார்ட் ஆகிப் போனது<br /><br />செல்வந்தர் மிகவும் சங்கடப்பட்டுப் போனார்<br />வெறுமனே ஒரு கல்லைவைத்து தட்டியதற்கு<br />ஆயிரம் ரூபாய் கூலி என்றால் அது மிகவும்<br />அநியாயமாகப் பட்டது பொறுக்காமல் கேட்டும் விட்டார்<br />"ஏனப்பா வெறும் கல்லைவைத்து தட்டியதற்கு<br />ஆயிரம் ரூபாய் என்றால் அநியாயம் இல்லையா ?"<br /><br />வந்தவன் அமைதியாகச் சொன்னான்<br />"சார் நான் கல்லை வைத்து தட்டியதற்கு<br />உங்களிடம் பணம் வாங்கவே இல்லை அது ஓ.சி<br />ஆனால் இங்கு தட்டினால் கார் ஸ்டார்ட்<br />ஆகும் என்பதைத்தெரிந்து கொள்ள பதினைந்து<br />ஆண்டுகள் செலவிட்டு இருக்கிறேன்<br />அந்த அனுபவத்திற்குத்தான் இந்தக் காசு "என்றான்<br /><br />செல்வந்தரால் பதில் ஏதும் பேச முடியவில்லை<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-5812694591548541118?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com105tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-31505969801304519552011-12-07T20:15:00.000-08:002011-12-06T21:50:44.322-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />ஒவ்வொரு கணமும் அவன் செய்யும்<br />அளவிடமுடியா முயற்சியும்<br />அதனைத் தொடர்ந்து<br />அவனை வாரி அணைக்கும்<br />அளவிடமுடியா வளர்ச்சியும்<br />என்னை திக்கு முக்காடச் செய்து போகிறது<br /><br />அதே சமயம்<br />அவனது அல்ட்சியமான ஒரு பார்வையும்<br />முகம் பாராது பேசிப் போகும்<br />ஒவ்வொரு சிறுச் சிறு பேச்சும்<br />பெறுகையில் பேருவகை கொண்ட என்னை<br />பரிதவிக்க வைத்துப் போகிறது<br /><br />ஆயினும் என்ன<br />சின்னஞ்சிறு பிராயத்தில்<br />அவன் நடை பயில முயலுகையில்<br />தட்டுத்தடுமாறி வீழ்ந்ததையும்<br />ஒவ்வொரு முறை வீழும்போது<br />வாரி அணைத்து உச்சி மோந்து<br />மீண்டும் நடைபயில வைத்ததையும்<br />எண்ணி எண்ணி<br />தாயாக மீண்டும் பெருமிதம் கொள்கிறேன்<br /><br />இன்று<br />ப்தவி தரும் சுக போகங்களில்<br />செல்வம் தரும் மதமதப்பில்<br />தட்டுத் தடுமாறும் அவன்<br />இன்றில்லையெனினும் நாளை<br />அல்லது அடுத்து ஒரு நாள்<br />அல்லது என்றேனும் ஒரு நாள்<br />அல்லது விழிமூடும் முன்னரேனும் ஒரு நாள்<br />ஒரே ஒரு நாள்<br />மகனாக இல்லையென்றாலும் கூட<br />ஒரு மனிதனாக வேனும்<br />நின்று காட்டாமலா போவான் ?<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3150596980130451955?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com81tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-43830147536777135792011-12-01T04:58:00.000-08:002012-01-03T20:50:28.306-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />மாலை நேரம் ஆனாப் போதும்<br />மனசு குளிருதே-இந்த<br />பாழாய்ப் போன உடம்பு மட்டும்<br />அனலாய் காந்துதே<br />கால்கள் இரண்டும் கடையைப் பார்த்து<br />தானாய் நடக்குதே-இந்த<br />பாழாய்ப் போன போதைப் பழக்கம்<br />பாடாய்ப் படுத்துதே<br /><br />வேட்டி துண்டு விலகி கிடக்க<br />விழுந்து கிடந்ததும்-நடு<br />ரோட்டில் விழுந்து வாந்தி எடுத்து<br />நாறிக் கிடந்ததும்<br />வீடு போகும் வழியை&nbsp; மறந்து<br />தெருவில் திரிந்ததும்-நினைவில்<br />கூடி வந்தும் என்ன செய்ய<br />உடம்பு கொதிக்குதே<br /><br />வ்லியைப் போக்க நல்ல மருந்து<br />என்று சொல்லியே -ஒரு நாள்<br />வலிய எனக்கு ஓசி தந்து<br />உசுப்பு ஏத்தியே<br />குழியில் என்னைத் தள்ளிப் போனான்<br />சகுனி நண்பனே-இன்று<br />குழிக்குள் கிடக்கேன் குப்பை போல<br />நாறி அழுகியே<br /><br />காசு கொடுத்து யாரும் முதலில்<br />குடிப்பதே இல்லை-பின்னே<br />தாலி வித்து கூடக் குடிக்க<br />தயங்குவ தில்லை<br />கேடு கெட்ட இந்தப் பழக்கம்<br />எவர்க்குமே வேண்டாம்-பின்னே<br />கூறு கெட்டு என்னைப் போல<br />புலம்பவும் வேண்டாம்<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4383014753677713579?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com119tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-85588935468747938302011-11-26T16:20:00.001-08:002011-11-27T04:49:45.692-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />சீர்மிகு கவிகள் செய்ய<br />சிந்தனை அதிகம் வேண்டாம்<br />கூர்மதி அதுவும் வேண்டாம்<br />குழப்பமும் சிறிதும் வேண்டாம்<br />யாரெது சொன்ன போதும்<br />அசந்து நீ போக வேண்டாம்<br />நேர்வழி அதற்கு உண்டு<br />புரிந்திடச் சொல்வேன் கேளாய்<br /><br />உயிரது இல்லா தேகம்<br />பிணமென பெயரைப் பூணும்<br />அரிசியே இல்லா நெல்லோ<br />பதரென இழிசொல் காணும்<br />குயிலதன் குரலில் தேனாய்<br />குழைந்திடும் இனிமை போல<br />கவிதனை சிறக்கச் செய்ய<br />கருவதே உயிர்போல் வேண்டும்<br /><br />மலரதன் வனப்பு காணும்<br />வடிவினில் என்ற போதும்<br />மலரதன் சிறப்பு என்றும்<br />மணமதைச் சார்ந்தே நிற்கும்<br />நயம்மிகு கவிதை வேண்டின்<br />கருவுடன் படிப்போர் சிந்தை<br />கவர்ந்திடும் வகையில் சந்தம்<br />நச்சென அமைதல் வேண்டும்<br /><br />தவழ்ந்திடும் குழந்தை மெல்ல<br />நடந்திட முயல்தல் போல<br />அயர்வது இன்றி நாளும்<br />தொடர்ந்துநீ முயன்றால் போதும்<br />நயமுடன் உரைக்கும் எல்லாம்<br />நவயுக கவிதை ஆகும்<br />வலம்வரும் உலகம் உன்னை<br />உயர்கவி என்றே நாளும்<br /><br /><br />( மரபுக் கவிதை புனைய அனைவருக்கும்<br />வழிகாட்டியாக விளங்கும்<br />புலவர் சா. &nbsp;இராமானுசம் அவர்களுக்கு<br />இப்படைப்பை சமர்ப்பிப்பதில்<br />பெரும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன் )<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-8558893546874793830?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com99tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-524969290267552772011-11-25T00:49:00.001-08:002011-11-25T00:52:13.546-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">அந்தச் சிறு குன்றின் முன்<br />எதையோ உற்றுப் பார்த்தபடி<br />நான்கு சிறுவர்கள்<br />வெகு நேரம் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்<br /><br />நானும் பொறுமை இழந்து<br />வெகு நேரம் கழித்து<br />"என்ன பார்க்கிறீர்கள் " என்றேன்<br /><br />"இங்கிருந்தால் எதிரொலி கேட்கும்<br />என நண்பர்கள் சொன்னார்கள்<br />நாங்களும் வெகு நேரம் நிற்கிறோம்<br />எந்த ஒலியும் கேட்கவில்லை "<br />என்றார்கள் சலிப்புடன்<br /><br />"நீங்கள் ஒலி எதுவும் எழுப்பினீர்களா ? "என்றேன்<br /><br />"இல்லை ஏன் ஒலி எழுப்பினால்தான் கேட்குமா ?"<br />என ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்கள்<br /><br />நான் சிரித்துக் கொண்டேன்<br />எதிரொலி குறித்துச் சொன்னவர்கள்<br />குரல் கொடுக்கச் சொல்லித் தராதது<br />ஆச்சரியமாக இருந்தது<br /><br />"குரல் கொடுத்தால்தான் கேட்கும்<br />அதுவும் நீங்கள் எதைச் சொல்கிறீர்களோ<br />எப்படிச் சொல்கிறீர்களோ அப்படித்தான் கேட்கும்<br />சப்தத்தை திருப்பிவிடத் தெரியுமே ஒழிய<br />அதற்கென தனியாக குரலில்லை " என்றேன்<br /><br />அவர்கள் முதலில்<br />வினோதமான சப்தங்களை எழுப்பினார்கள்<br />அது திரும்பச் சொல்லச் சொல்ல<br />புதிது புதிதான நல்ல வார்த்தைகளை<br />சொல்லத் துவங்கினார்கள்<br /><br />ஏதோ அறியாத ஒரு அரிய புதிரை<br />அறிந்த மகிழ்ச்சி அவர்கள் முகத்தில் தெரிந்தது<br />இனி அவர்கள் வெறுமனே நின்று<br />எதிரொலியை எதிர்பார்க்கமாட்டார்கள் என அறிய<br />மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது<br /><br />நான் என் வழியில் நடக்கத் துவங்கினேன்<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-52496929026755277?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com83tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-13055759926948521892011-11-22T05:00:00.001-08:002011-11-22T05:11:05.416-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />ஒரு உணர்வாகவோ<br />ஒரு நிகழ்வாகவோ<br />ஒரு சொல்லாகவோ<br />என்னை அசைத்துப் போகிறது<br />ஒரு சிறு அதிர்வு<br /><br />அதுவரை எங்கோ புதைந்து கிடந்த<br />அனுபவக் கனல்<br />மிக இயல்பாக அதனுடன்<br />தன்னை இணைத்துக் கொண்டு<br />எரிக்கத் துவங்குகிறது<br /><br />அதிர்வுடன்<br />அனுபவக் கனல் இணைய<br />உணர்வு அதை ஊதிப் பெரிதாக்க<br />உள்ளமெங்கும் ஒளியும் உஷ்ணமும்<br />என்னை உலுக்கிப் போடுகிறது<br /><br />என்னுள்<br />சிதறிக் கிடந்த வார்த்தைச் சுள்ளிகள்<br />தானாக அதனுடன் இணைய<br />சிறு&nbsp;பொறி வேள்வித் தீயாக<br />விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது<br /><br />என்னால்<br />எனச் சொல்லிக் கொள்ள ஏதுமில்லை<br />சிதறிக் கிடப்பவைகளை<br />சேகரித்து தருபவனாக&nbsp; மட்டுமே இருப்பதால்<br />பெருமைப்பட ஏதுமில்லை<br /><br />ஆயினும் வழக்கம்போல<br />"அடுத்த முறையேனும்<br />நல்ல படைப்பைத் தர முயற்சி செய் "என<br />முகம்சுளித்து வெறுப்பேற்றிப் போகிறது<br />திருப்தியடையாத கவிமனது<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1305575992694852189?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com97tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-35539471190404785702011-11-19T19:53:00.001-08:002011-11-19T19:59:56.687-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">"ஒவ்வொரு முறையும்<br />இலக்கணப்படி எல்லாம் சரி<br />செய்யுள் செய்யத் தெரிந்திருக்கிறாய்<br />கவிதை படைக்கப் பழகு என்கிறாரே<br />கவிதைக்கும் செய்யுளுக்கும்<br />அப்படியென்ன வித்தியாசம் "<br />ஆசிரியர் மேலிருந்த கோபம்<br />முகத்தில் கொப்பளிக்ககக் கேட்டான் நண்பன்<br /><br />"கட்டிடம் என்பதற்கும்<br />வீடு என்பதற்கும் உள்ள<br />சிறு வித்தியாசம் போலிருக்குமோ ? "என்றேன்<br /><br />"சமாளிக்காதே சரியாகச் சொல் "என்றான்<br /><br />வீட்டினுள்ளே நண்பனின் அப்பா<br />"கன்னுக்குட்டி சின்னக் குட்டி தாத்தா பார்<br />அழகான பொம்மை பார் " என<br />என்ன என்னவோ சொலலிப்<br />பேரனைக் கொஞ்சிப் பார்த்தார்<br />அது அழுகையை நிறுத்தவே இ&nbsp;ல்லை<br />சப்தத்தை கூட்டிக் கொண்டே போனது<br /><br />சிரித்துக் கொண்டே வந்த நண்பனின் தாயார்<br />குழந்தையை மடியில் கிடத்தி<br />"சுச்சு சுச்சு கிச்சு கிச்சு "என என்னன்னவோ<br />வினோதமான சப்தங்களை எழுப்பிக் கொஞ்ச<br />குழந்தை அழுகையை நிறுத்தி சிரிக்கத் துவங்கியது<br /><br />நானும் பரவசமாகிப் போனேன்<br /><br />அர்த்தம் பொதிந்த தாத்தாவின் வார்த்தைகளில்<br />இல்லாத ஏதோ ஒன்று<br />பாட்டியின் சப்தத்தில் இருந்தது<br />குழந்தைக்கும் புரிந்தது எனக்கும் புரிந்தது<br />நண்பன் முகத்தைப் பார்த்தேன்<br />அவன் புரிந்து கொண்டதாகத் தெரியவில்லை<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3553947119040478570?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com89tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-44831230485378174762011-11-17T19:30:00.001-08:002011-11-17T19:32:44.022-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />"எட்டு எட்டா உலக வாழ்வைப் பிரிச்சுக்கோ "<br />கத்திக்கொண்டிருந்த ரேடியோவின்<br />கழுத்தைத் திருகி நிறுத்தினான சித்தப்பு<br /><br />"எட்டு எட்டெல்லாம் ரொம்ப நெருக்கம்<br />இருபது இருபதாய்ப் பிரிப்பதே ரொம்பச் சரி " என்றார்<br />எப்போதும் தாடி மீசையுடன்<br />யோசித்தபடி இருப்பதாலோ<br />இப்படி ஏடா கூடமாகப் பேசுவதாலோ<br />"ஜென் "னென்றே கிண்டலடிக்கப் படும்<br />என் ஒன்றுவிட்ட சித்தப்பா<br /><br />"எப்படி "என்றேன் வியந்தபடி<br /><br />"முதல் இருபதில் பயிற்சி<br />இரண்டாம் இருபதில் முயற்சி<br />மூன்றாம் இருபதில் வளர்ச்சி<br />நாலாம் இருபதில் முதிர்ச்சி<br />இப்படி இருக்கப் பழகினால்<br />வாழ்வில் என்றுமே மகிழ்ச்சி " என்றார்<br /><br />"ஆஹா எளிதாய் இருக்கிறதே "என்றேன்<br /><br />"இல்லையில்லை<br />கேட்கத்தான் எளிதாய் இருக்கும்<br />எதுவும் நம் கையில் இருக்காது<br />முதல் இருபதை சூழல் தீர்மானிக்கும்<br />இரண்டாம் இருபதை சோம்பல் நிர்மானிக்கும்<br />மூன்றாம் இருபதை காமம் கெடுக்கும்<br />நாலாம் இருபதை ஆசை தடுக்கும் "என்றார்<br /><br />"அதை சரி செய்ய<br />என்ன செய்யலாம் "என்றேன்<br /><br />"முதல் இருபதில் நிதானமும்<br />இரண்டாம் இருபதில் வேகமும்<br />மூன்றாம் இருபதில் சம நிலையும்<br />நாலாம் இருபதில் சவ நிலையும் பழகினால்<br />உனக்கது ஒருவேளை உதவலாம் "என்றார்<br /><br />கொஞ்சம் புரிந்த மாதிரி இருந்தது<br /><br />"இதை அடைய என்ன பயிற்சி செய்யலாம்<br />எப்படி முயற்சி எடுக்கலாம் "என்றேன்<br /><br />"உடல் இருக்குமிடத்திலேயே மனத்தையும்<br />மனம் இருக்கும் இடத்திலேயே உடலையையும்<br />வைக்கப் பழகினால் போதும்<br />வேறெதுவும் வேண்டவே வேண்டாம் "என்றார்<br /><br />&nbsp;"இதற்கும் ஜென் தியரிக்கும்<br />ஏதேனும் சம்பந்தம் உண்டா? "என்றேன்<br /><br />நான் உளறுவதாக நினைத்தாரோ<br />கிண்டலடிப்பதாக நினைத்தாரோ தெரியவில்லை<br />அவர் பதிலேதும் சொல்லவில்லை<br />"எனக்கு இப்போது பசிக்கிறது<br />சாப்பிடுவோமா ? "என்றார் சிரித்தபடி<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4483123048537817476?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com79tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-27403162013321333762011-11-15T23:20:00.001-08:002011-11-15T23:29:13.976-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />குழந்தைகள் தினமாகக் கொண்டாடப்படுகிற<br />நமது முன்னாள் பாரதப் பிரதமர் ஜவஹர்லால்<br />நேரு அவர்களின் பிறந்த தின நாளை முன்னிட்டு<br />நமது பதிவர் சைலஜா அவர்கள் துவக்கி வைத்த<br />தொடர் பதிவைத் தொடர்ந்து எழுதும் தொடர் பதிவிது<br /><br />எந்தத் தலைவர் தனது பிறந்த நாளை தன்னுடைய<br />பிறந்த நாளாகக் கொள்ளாமல் பிறருக்கு<br />அர்ப்பணிக்கிறார்களோ அவர்களது பிறந்த நாளே<br />கோலாகலத்துடன் மக்கள் விரும்பும்<br />பிறந்த நாளாகக் கொண்டாடப் படுகிறது<br />அந்த வகையில் ஆசிரியர் தினமும் குழந்தைகள்<br />தினத்தையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம்<br /><br />குறிப்பாக நான் பல ஆரம்பப் பள்ளி<br />ஆசிரியர்களைக்கவனித்திருக்கிறேன்.<br />அவர்கள் எவ்வளவு&nbsp;வயதானாலும் &nbsp;&nbsp;அதிக<br />வயதானவர்கள் போல்<br />காட்சி அளிக்காமல்&nbsp;இளமையுடனே<br />காட்சி அளிப்பார்கள்அதற்கான உண்மையான<br />காரணம் அவர்கள் அதிக நேரம்<br />குழந்தைகளுடன் இருப்பதே என் நினைக்கிறேன்<br />மகாத்மா காந்தி அவர்கள் கூட மாமா வயதிலேயே<br />தாத்தா வாக அழைக்கப் பட்டதும் பண்டிட்நேரு<br />அவர்கள்தாத்தாவான வயதிலே கூட<br />ஏன் இன்றுவரையில் கூடமாமா வாக<br />அழைக்கப் படக் காரணம் அவர்கள்<br />அதிகமாக குழந்தைகளை விரும்பியதும்<br />குழந்தைகளுடன் மனதளவில் அதிகநெருக்கமாக<br />இருப்பதை விரும்பியதும் கூட<br />காரணமாயிருக்கலாம் என நினைக்கிறேன்<br /><br />ஏனெனில் குழந்தைகள் உலகம் ஒரு அற்புத உலகம்<br />அதனுள் கற்கள் மாணிக்கக் கற்களாகவும்<br />&nbsp;கல்லும் மண்ணும்கல்யாண சமையல்<br />சாதமாகவும்&nbsp;&nbsp;இயல்பாக மாறிப்போகும்<br />பூவுலகு வரும் தெய்வங்கள் பெருவாரியான<br />சமயங்களில்அவர்களுடனேயே அமர்ந்து<br />விளையாடத் துவங்கிவிடுகிறார்கள்<br />அங்கு எல்லாமே நம்பிக்கையே<br />நம்பிக்கையின்மை என்பது இல்லாத<br />ஒரே பிரதேசம் இது ஒன்றுதான்<br />ஒரே ஒரு குறை அந்தச் சமவெளிக்குச்<br />செல்லும் பாதைமிகக் குறுகியது.<br />உங்கள் கிரீடங்களையும்முகமூடிகளையும்<br />அவிழ்த்து வைத்து குழந்தைகளாக<br />&nbsp;தவழ்ந்து போகத் தெரிந்தால்மட்டுமே நீங்கள்<br />அந்த சொர்க்கபுரியின் வஸந்தத்தை<br />அனுபவிக்க இயலும்.இல்லையெனில் உங்களுக்கு<br />அதுவும் ஒரு வெறும் பிதற்றல் உலகு போலவே படும்<br /><br />பதிவின் நீளம் கூடிப் போனதால் கவிதை குறித்து<br />யோசிக்கவே இயலவில்லை<br /><br />புதிர்:தகுதியடையத் தேவையான மூன்று<br />&nbsp;முக்கிய குணங்கள்<br />தகுதி அடைந்தபின் நிச்சயம் உயரிய பதவி கிடைக்கும்<br />அப்போது இருக்க மூன்று முக்கிய குணங்கள்<br /><br />குறிப்பிட்டு யாரையும் தொடர் பதிவுக்கு அழைக்கவில்லை<br />என் பதிவைத் தொடர்பவர்கள் யாரேனும் இஷ்டப்பட்டு<br />தொடர்வீர்கள் ஆயின் மிக்க மகிழ்ச்சி கொள்வேன்<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2740316201332133376?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com90tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-75728257377359588512011-11-13T07:51:00.001-08:002011-11-13T16:35:22.154-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">அவர்கள் மீது இவர்கள் எப்போதும்<br />முழுக் கவனமாய் இருக்கும்படி<br />தலைவர்கள் இவர்களை<br />தூண்டியபடி இருக்கிறார்கள்<br /><br />எப்போது தினமும் எழுகிறார்கள் ?<br />அவர்களது உணவுப் பட்டியல் என்ன?<br />எவரிடம் பயிற்சி பெறுகிறார்கள் ?<br />எந்த மைதானத்தில் பயிற்சி பெறுகிறார்கள் ?<br />அவர்களை ஊக்குவிப்போர் யார் யார் ?<br /><br />இப்படி அவர்களது பலங்களை மட்டுமல்ல <br />பலவீனங்களைக் கூட<br />மிக நீளமாய் பட்டியலிட்டு வைக்கவும்<br />நாள்தோறும் பயிற்சி அளிக்கிறார்கள்<br /><br />காலம் நேரம் மறந்து<br />தனது கடமைகளையும் மறந்து<br />இப்படி அவர்களுக்காக இவர்கள்<br />செலவழிக்கிற நேரங்களில்<br />ஆறில் ஒரு பங்கை மட்டும்<br />இவர்கள் இவர்களுக்காக மட்டுமே<br />செலவழிக்கத் துவங்கினால்<br />இவர்கள்தான் நிச்சயம் வெற்றியாளர்கள்<br /><br />அந்த ஒரு விஷயம் மட்டும்<br />&nbsp;இவர்கள்&nbsp;புரிந்து கொள்ளாதபடி<br />&nbsp;தலைவர்கள் மிகக் கவனமாய் செயல்படுகிறார்கள்<br /><br />எப்போதும் போல<br />தலைவர்கள் தலைவர்களாகவும்<br />அவர்கள் அவர்களாகவும்<br />இவர்கள் இவர்களாகவும்<br />தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள்<br />தலைமுறை தலைமுறையாகவே<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-7572825737735958851?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com90tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-83111261393026401632011-11-11T23:53:00.001-08:002011-11-12T00:53:56.249-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />சிறுவயதில் ஏதோ ஒரு உபன்யாசத்தில் கேட்ட கதை<br />கேட்ட இடம் வயது சொன்னவர் என எதுவுமே<br />சுத்தமாகஎன் நினைவினில் இல்லை.<br />ஆயினும் கதை மட்டும் எப்படியோ<br />என்னைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டுவிட்டது<br />அதுவும் என்னை விடவில்லை<br />எனக்கும் அதை விட இஷ்டமில்லை<br />இன்றும் கடலுக்கடியில் பழைய இலங்கை<br />இருப்பதாகவும்அதை விபீஷணன்<br />ஆண்டு கொண்டிருப்பதாகவும் வருஷத்தில்<br />ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் ந்ள்ளிரவில் அரக்கர்கள்<br />&nbsp;புடை சூழஇராமேஸ்வரம் வந்து ராமர் பாதம்<br />&nbsp;தரிசித்துப்போவதாகவும்அந்த உபன்யாஸ்கர் மிக<br />அழகாக விளக்கினார்<br /><br />அப்படி ஒரு சமயம் அவர்கள் ராமேஸ்வரம் வந்து<br />திரும்பிக் கொண்டிருக்கையில்அதை பார்த்துக்<br />கொண்டிருந்தகிராமவாசி ஒருவன் எங்குதான்<br />போகிறார்கள்எனப் பார்த்துவிடுவோம் என்கிற<br />ஆர்வ மிகுதியால்அரக்கர்கள் சுமந்து வந்த பெரிய<br />பூக் குடைக்குள்ஏறி ஒளிந்து கொள்கிறான்<br />என்ன நடக்கிறது எங்கு போகிறார்கள்<br />எப்படிப் போகிறார்கள் என்பது எதுவும்<br />அவனுக்குத் தெரியவில்லை.இரவெல்லாம்<br />கடலோசை மட்டும்கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.<br />அப்படியே அசந்து தூங்கியும் போகிறான்<br /><br />விடிந்து கூடைக்குள் இருந்து வெளியேறிப்<br />பார்த்தால் மிகப் பெரியதங்கத்தாலேயான ஆன<br />அரண்மனைக்குள் அவன் இருப்பது தெரிகிறது<br />அதன் பிரமாண்டம் அதன் வசீகரம் இவற்றில் மயங்கி<br />&nbsp;வாய்பிளந்து<br />நின்று கொண்டிருந்தவனை காவல் புரிந்து<br />கொண்டிருந்த அரக்கர்கள்பார்த்துவிடுகிறார்கள்.<br />நரன் இங்கு வர சந்தர்ப்பம் இல்லையே<br />எப்படி வந்தான்&nbsp;எனத் தீவீரமாக விசாரிக்க<br />அவன் நடந்ததையெல்லாம்விரிவாகச் சொல்லி<br />அழ அவனை நேராக விபீஷன<br />மகாராஜாவிடம்கொண்டுபோய் சேர்க்கிறார்கள்<br /><br />அவன் வந்த முழு விவரத்தையும் கேட்டறிந்த<br />விபீஷண மகராஜா"சரி ஏதோ ஆர்வ மிகுதியால்<br />இந்த மனிதன் எப்படியோ நம் நகருக்கு<br />வந்து விட்டான்.நம் நாடு வந்தவன் நமக்கு<br />விருந்தாளி போலத்தான்அவனுக்கு நம் நாடு<br />முழுவதையும் சுற்றிக் காண்பியுங்கள்<br />ஒருவாரம் முடிந்து அவனை நாமே<br />அனுப்பிவைக்கலாம் "என்றார்<br /><br />ஒருவாரம் அவனுக்கு ராஜாங்க விருந்து<br />&nbsp;உபச்சாரம் தடபுடலாக நடந்தது<br />அரண்மனை ,அசோக வனம் என என்ன என்ன<br />&nbsp;பார்க்க முடியுமோஅதையெல்லாம்அவன் ஆசை<br />&nbsp;தீரும் மட்டும் சுற்றிக் காட்டினார்கள்.<br />தொட்டிக்குள் மீனை நாம்வெளியில் இருந்து<br />பார்ப்பதுபோல் இவர்கள் வெட்டவெளியில் இருக்க<br />இவர்களைச் சுற்றி கடலிருப்பதைப் பார்க்க<br />மலைத்துப் போனான்என்ன புண்ணியம் செய்தோம்<br />எனத் தெரியவில்லையே எனஎண்ணி எண்ணி<br />மிகவும் குதூகலம் கொண்டான்அந்த கிராமவாசி.<br />இப்படியே ஒருவாரம் மிக மகிழ்ச்சியுடம் முடிந்ததும்<br />அரக்கர்கள் மீண்டும் அடுத்த உத்தரவுக்காக<br />மகராஜாவிடம் கொண்டு நிறுத்தினார்கள்<br /><br />"மகிழ்சியா " என விசாரித்த விபீஷண மகாராஜா<br />முதுகில்சுமக்கும் அளவுபொன்னும்<br />பொருளும் கொடுத்துஅரண்மனை வாயில் வரை<br />வந்து "சென்று வா " எனஅனுப்பிவைத்தான்.<br />அதுவரை மகிழ்சியில்திக்கு முக்காடிக்கொண்டிருந்த<br />கிராமத்தானுக்கு மேலேகடல் இருப்பதும்<br />தான் கடலுக்கு அடியில் இருப்பதுவும்<br />அப்போதுதான் லேசாகப் புரியத் துவங்கியது<br /><br />" மகாராஜா மன்னிக்க வேண்டும் தங்களுக்கு<br />தெரியாது இல்லைநான் சாதாரண மானிடன்.<br />இந்தப் பெரும் கடலை எப்படிக் கடந்து<br />கரை சேர இயலும் யாரையாவது துணைக்கு<br />அனுப்பினால்புண்ணியமாய்ப் போகும் "என்றான்<br /><br />" ஓ அதை மறந்து போனேனோ " எனச் சொல்லி<br />அருகில்இருந்த அமைச்சரை அழைத்து<br />ஏதோ காதில் கிசு கிசுக்க<br />அவர் உள்ளே சென்று எதையோ எடுத்துவந்து<br />விபீஷணன் கையில் விபீஷண மகாராஜா அதை<br />அந்தக் கிராமத்தானின்கையில் மறைத்து மடக்கி<br />&nbsp;"இதற்குள் ஒரு உயரிய பொருள் இருக்கிறது<br />அதை கரை சேரும் வரை திறக்காமல் போனால்<br />கடல் உனக்குவழிவிட்டுக் கொண்டே போகும்<br />எக்காரணம் கொண்டும் இடையினில்<br />திறக்கவேண்டாம் " என அறிவுறுத்தி<br />அனுப்பி வைத்தார்<br /><br />கிராமத்தானுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை<br />அவன் நடக்க கடல்அவனுக்கு மிக அழகாக<br />அகலமான பாதை அமைத்துக் கொடுத்தது<br />இருபுறமும் கடலும் நடுவில் பாதையுமாக<br />நடக்க நடக்க அவனுக்கு<br />பெருமிதம் பிடிபடவில்லை.<br /><br />பாதிக்கடல் கடக்கையில் அவனுக்கு கையில்<br />அப்படி என்னதான்உயரிய பொருள் இருக்கக் கூடும்<br />&nbsp;என்கிற ஆவல்பெருத்துக் கொண்டே போனது.<br />உள்ளங்கையில் நடுவில்மிகச் சிறிதாக்<br />இருந்து கொண்டு இந்தக் கடலையே நகர்த்தி<br />வழி விடச் செய்யும் அந்த அதியப் பொருளை<br />அவசியம்பார்த்துதான ஆகவேண்டும் என்கிற<br />ஆசை வெறியாகக் கிளம்ப&nbsp;ஒரு வெறிபிடித்தவன்<br />&nbsp;போல் அவன் உள்ளங்கையை விரிக்கிறான்<br /><br />உள்ளங்கையில் "ஸ்ரீ ராமஜெயம்" என எழுதப்பட்ட<br />ஓலை மட்டு மே உள்ளது வேறேதும் இல்லை<br /><br />அவன் ஏமாற்றமடைந்தவன் போலாகி<br />&nbsp;"சே.இவ்வளவுதானா .." எனச்<br />சொல்லி முடிக்கவும் கடல் அவனை அப்படியே<br />அள்ளிக் கொண்டு&nbsp;உள்ளே கொண்டு போகவும்<br />சரியாக இருந்தது<br /><br />இதைச் சொல்லி முடித்த உபன்யாசகர் "நீங்கள்<br />பெரியவர்கள் ஆகி அனைத்து விஷயங்களையும்<br />நீங்களே புரிந்து&nbsp; கொள்கிற வரையில் பெரியவர்கள்<br />சொல்வதனை வேதவாக்காகக் கொள்ளுங்கள்<br />இல்லையேல் இந்தக் கிராமத்தான் கதைதான் "<br />எனச் சொல்லி முடித்தார்&nbsp;<br /><br />மிகச் சிறுவயதில் இந்தக் கதையை கேட்டபோது<br />பெரியவர்கள் சொல்கிற&nbsp;எதையும் நம்பிச் செய்தால்<br />&nbsp;நிச்சயம் நல்லது&nbsp;என்கிற நம்பிக்கைஎன்னுள்<br />&nbsp;ஊறிப் போனதால் தைரியமாக எதையும் செய்யும்&nbsp;<br />துணிச்சல்&nbsp;எனக்கு இருந்தது<br /><br />அறிவா அல்லது ஆணவமா என மிகச் சரியாகச்<br />சொல்லத் தெரியவில்லைகல்லூரி நாட்களில்<br />இக்கதையில் லாஜிக்கே இல்லாதது&nbsp;போலப் பட்டது<br />அந்த கிராமத்தான்தான் கடலோடு போய்விட்டானே<br />&nbsp;பின்னே இந்தக் கதையை யார் அந்த உபன்யாசகருக்கு<br />&nbsp;சொல்லி இருப்பார்கள்என நினைத்து<br />கேலியாகச் சிரித்திருக்கிறேன்<br /><br />இப்போது யோசித்துப் பார்க்கையில்&nbsp; இந்தக் கதை<br />தரும் ஒரு கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையை<br />சிறுவர்களுக்கு அறிவும் லாஜிக்கும்தருமா<br />என்கிற எண்ணம்தான் தோன்றுகிறது<br /><br />நீங்கள் என்ன நினைக்கிறிர்கள் ?<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-8311126139302640163?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com71tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-6702384212323273632011-11-10T03:31:00.000-08:002011-11-10T05:42:25.359-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />வினு சக்கரவர்த்தி போன்ற ஆஜானுபாவமான<br />&nbsp;உடற்கட்டும்பெரிய மீசையும் கிரீடமும்<br />கையில் கதாயுதமும்&nbsp;கொண்டு<br />மூன்று கதவுகளும் இறுக்கமாகப் பூட்டி இருந்தும்<br />&nbsp;உள்ளேவந்ததை வைத்தே எனக்கு புரிந்து போயிற்று<br />இவர் "எமதர்மன்தான் " என்று<br /><br />ஆமை புகுந்த வீடு அமீனா புகுந்த வீடு<br />எமன் புகுந்தவீடும்உருப்பட்டதாக சரித்திரம் இல்லை<br />.இருந்தாலும்&nbsp;மரியாதை நிமித்தமாக<br />"வாருங்கள் வாருங்கள்<br />நான் ரெடி போவோமா ?"என்றேன்<br /><br />எமர்&nbsp;(ன் )என்னை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தார்<br /><br />"எத்தனை யுகங்களோ எவர் எவர் உயிரையோ<br />எடுத்திருக்கிறேன்இதுவரை யாரும் உன்போல<br />&nbsp;நான் ரெடி போவோமா எனச் சொன்னதில்லை<br />உனக்கு சாவென்றால் பிடித்தமா இல்லை<br />வாழ்வு வெறுத்துப் போயிற்றா "<br /><br />"இல்லை இல்லை நீங்களும் மூன்று&nbsp;தபால்<br />&nbsp;போட்டுவிட்டீர்கள்நான் தான் பதில் போடமுடியவில்லை.<br />ஆனாலும் மனத்தளவில் ரெடியாகிவிட்டேன்<br />அதுதான் தங்கள் வரவு அதிர்ச்சி அளிக்கவில்லை "என்றேன்<br /><br />"நீர் எழுத்தாளர் எனத் தெரியும் அதுதான்<br />பொடிவைத்துப் பேசுகிறீர்நான் கோடிவீட்டுக்<br />&nbsp;குப்புசாமியைத்தான் கொண்டுபோக வந்திருக்கிறேன்<br />உம்மைக் கொண்டுபோக இல்லை<br />என்வே பதற்றப் படாமல் அமரும்<br />உன்னிடம் எமக்கு ஒரு கேள்விக்கு பதில் வேணும்<br />ஒளிக்காமலும் பயப்படாமலும் பதில் சொல்லும் " என்றார்<br /><br />நான் சாகப் போவதில்லை எனத் தெரிந்ததும்<br />எப்படித்தான்தைரியம் வந்தது எனத் தெரியவில்லை<br />சோஃபாவில் நன்றாக<br />சொகுசாக சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டேன்.<br />வெட்டாத கத்திக்கும்உயிரெடுக்காத எமனுக்கும்<br />&nbsp;எதற்குப் பயப் படவேணும்<br /><br />பின் எமரே தொடர்ந்தார் "இந்திரலோகத்தில்<br />எல்லோரும்என்னைஏகமாகப் பேசுகிறார்கள்.<br />சாவின் கடைசி நிமிடங்களில் யாரையும்பேசவிடாது<br />&nbsp;அவர்களைக் கொன்றுவிடுகிறேனாம்<br />.இதனால்&nbsp;அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்வில்<br />அறிந்து கொண்டதைபுரிந்து கொண்டதை<br />சொல்ல முடியாமலே போகிறதாம்<br />அதனால்தான் பூமியில்பஞ்சமா பாதகங்கள்<br />பெருத்துப் போனதாகச் சொல்லுகிறார்கள்<br />எனக்கு அது உடன் பாடில்லை<br />நீ என்ன சொல்கிறாய் "என்றார்<br /><br />"அவர்கள் சொல்வதுபோல் கொஞ்சம்<br />பரீட்சித்துப் பார்க்கலாமே " என்றேன்<br /><br />"அதைச் செய்யாமல் உன்னிடம் வருவேனா.<br />ஒருவனிடம் கனவில் தோன்றிஅடுத்தவாரம்<br />&nbsp;உன் உயிர் எடுக்கப் போகிறேன் எனச் சொன்னேன்<br />அதுவரை யோக்கியனாக இருந்தவன்<br />அந்த ஒருவாரத்தில் ஆடித் தீர்த்துவிட்டான்<br />முப்பது வருடம் செய்யாத பாவங்களை<br />ஒரு வாரத்தில் முடித்துவிட்டான்<br />சரி. அடுத்தவனிடம் சொல்லிப் பார்த்தேன்.<br />அவன் அந்த ஒரு வாரமும்<br />செத்த பிணமாகத்தான் உலவிக் கொண்டிருந்தான்.<br />சரி அதுதான் போகட்டும் என<br />கடைசி நிமிடங்களில் ஒருவனுக்கு தகவல் சொல்லி<br />அரை மணி நேரம்கெடு கொடுத்தும் பார்த்தேன்<br />முழு நேரத்தையும் 'பினாத்தியே "தீர்த்துவிட்டான்<br />இதுவரை எவனுக்கும் தான் வாழ்வில்<br />&nbsp;புரிந்து கொண்டதை அடுத்தவருக்குச்<br />சொல்லிச் செல்லவேண்டும் என்கிற எண்ணம்<br />&nbsp;சுத்தமாக இல்லை " என்றான்<br /><br />எனக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை<br /><br />"அதுதான் இப்போது அடுத்த முயற்சியாக<br />&nbsp;உன்னிடம் வந்துள்ளேன்உன்னை இப்போது<br />&nbsp;கொண்டு போகப் போவதில்லை<br />உன்னை கொண்டுபோகப் போகும் நாளையும்<br />&nbsp;சொல்லப் போவதில்லை<br /><div style="text-align: left;">என்வே பயப்படாமல் சொல்லு . நீ இப்போது<br />சாகப் போகிற நொடியாக இருந்தால்</div>வாழ்வை அர்த்தப் படுத்துவதாக ஒரு செய்தி<br />சொல்லும்படியாகச் சொல்<br />எனச் சொன்னால் என்ன சொல்லுவாய் " என்றான்<br /><br />இது நான் வாழ்க்கையில் சந்தித்த கேள்விகளிலேயே<br />கடினமான கேள்வியாகவும்<br />புதிரான கேள்வியாகவும் பட்டது.<br />சிறுவயது முதல் இன்றுவரை நடந்த&nbsp;அனைத்து<br />&nbsp;நிகழ்வுகளையும் ஒவ்வொன்றாக<br />அசைபோட்டுப் பார்த்தேன்<br />நல்ல கல்லூரியில் இடம் பிடிக்க<br />பள்ளியில் மெனக்கெட்டது<br />வேலைக்கான தயாரிப்புக் கூடமாக<br />கல்லூரியை க் கருதியது<br />நல்ல இல்லறம் அமையவே<br />வே லை எனக் கொண்டது<br />குழந்தைகளின் எதிர்காலம் கருதியே<br />பகலிரவாய் உழைத்தது .... <br />யோசிக்க யோசிக்க மர்மம் விலகுவது போலப் பட்டது<br />இத்தனை ஆண்டு காலம் உயிரோடுதான்<br />இருந்திருக்கிறேனே ஒழிய<br />அந்த அந்த காலங்களில்&nbsp;வாழவே இல்லை<br />என்கிற உண்மை புரிய வெட்கிப் போனேன்<br /><br />" ஞாழிகை ஆகிறது ஏதும் உன்னால்<br />&nbsp;சொல்ல முடியுமா ' என்றான்<br /><br />" முடியும் ஒரு வாக்கியமாகச் சொல்லவா<br />&nbsp;விவரித்துச் சொல்லவா " என்றேன்<br /><br />"விவரித்தல் வேண்டியதில்லை<br />&nbsp;நான் புரிந்து கொள்வேன்&nbsp;இரத்தினச் சுருக்கமாய் சொல் "<br /><br />"நேற்றும் இல்லை நாளையும் இல்லை<br />அந்த அந்த நொடியில்<br />வாழுதலே வாழ்க்கை " என்றேன்<br /><br />எமன் முகத்தில் பரவசம் படரத்துவங்கியது<br /><br />"சபாஷ் சபாஷ் "எனக் கூச்சலிட்டபடி என் முதுகில்<br />&nbsp;ஓங்கி ஒரு தட்டு தட்டிவிட்டு<br />மறைந்து போனான் நான் நடு நடுங்கிப் போனேன்<br /><br />வலி பொறுக்காது நான் லேசாக உடல் அசைக்க<br />&nbsp;உடல் பாரமாகத் தெரிந்தது<br />கண்களை கஷ்டப்பட்டு திறக்க என்னைச் சுற்றி<br />ஒரு பெரும் கூட்டமே நின்று கொண்டிருந்தது<br /><br />"அபாயக் கட்டத்தைத் தாண்டிவிட்டார்<br />இனி பயமில்லை .. &nbsp;இன்னும் என்ன என்னவோ<br />சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் குடும்ப டாக்டர்<br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-670238421232327363?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com85tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-80225445659321609982011-11-08T08:25:00.000-08:002011-11-08T08:41:06.211-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />பஞ்சுப் பொதிபோல் பிய்ந்து கிடந்த<br />மேகத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு<br />விமானம் தரை இறங்கத் துவங்கியது<br /><br />பச்சைப் பசேலெனத் தெரிந்த பூமியைப் பார்த்ததும்<br />என்னையும் அறியாது ஆனந்தத்தில்<br />"வாவ்" எனக் கூச்சலிட்டுவிட்டேன்<br /><br />அருகில் இருந்தவர் என்னை<br />ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தார்<br />"கழுகுப் பார்வையில் இப்போதுதான்<br />கேரளத்தின் அழகைப் பார்க்கிறீர்களா " என்றார்<br /><br />ஒப்புக்கொண்டு தலையாட்டி வைத்தேன்<br />அவரே தொடர்ந்தார்<br />"எங்கள் தேசத்திற்கு மற்றுமொரு<br />காரணப் பெயர் உண்டு தெரியுமா ?"என்றார்<br /><br />என் மௌனத்தைத் தொடர்ந்து அவரே தொடர்ந்தார்<br />"தெய்வத்தின் சொந்த தேசம்<br />அதுதான் இத்தனை அழகு " என்றவர்<br />"உங்கள் தேசத்திற்கு இப்படி ஏதும்<br />&nbsp;காரணப் பெயர் உண்டா ?<br /><div style="text-align: left;">இடத்தைப்&nbsp;பொருத்து&nbsp;,மனிதர்கள் பொருத்து</div>புராணங்கள் குறித்து ..."<br />அவர் அடுக்கிக் கொண்டே போனார்<br /><br />எதைச் சொல்வது ? எப்படிச் சொல்வது ?<br /><br />எல்லா நகரங்களுக்கு வெளியில்<br />தந்தை பெரியாரின் சிலைகளும்<br />ஊருக்குள் நூறு கோவில்களும்<br /><br />கலாசாரம் பண்பாடு குறித்து<br />அழகாகப் பேசும் தலைவர்களுக்கு<br />குறைந்த பட்சம் மூன்று மனைவிகளும்<br /><br />ஊருக்கு மூன்று பள்ளிகளும்<br />முப்பது "பார் "களும்<br /><br />இனமே அடியோடு அழிந்துகொண்டிருக்க<br />மானாட மயிலாட பார்க்கும் அவலமும்<br /><br />பகுத்தறிவு வாதம் பேசிக் கொண்டே<br />குடும்பத்தை பரிகார பூஜைக்கு அனுப்பி வைப்பதுவும்<br /><br />எண்ண எண்ண எண்ணிக்கை<br />கூடிக்கொண்டே போனது<br /><br />அதற்குள் விமானம ஓடு தளத்தில்<br />ஓடத் துவங்கியதால்<br />விமானத்துள் பரபரப்பு படரத் துவங்கியது<br /><br />அவர் விடாது "என்ன பதிலைக்காணோம் " என்றார்<br /><br />அவசரமாக இறங்கத் தயாராகிற<br />&nbsp;பாவனை செய்து கொண்டு<br />"விசித்திர பூமி " என்றேன்<br /><br />நல்லவேளை அவர் விளக்கம் கேட்கவில்லை<br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-8022544565932160998?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com89tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-18342484345375755392011-11-05T18:36:00.000-07:002011-11-05T18:40:25.556-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div>எப்போது&nbsp; பள்ளி ஆண்டு விழா</div>போட்டிகளைக் காண வந்தாலும்<br /><div>தொடர் ஓட்டம் நடக்கும் போட்டியையே<br />காணவிழைவார் அப்பா<br />குறிப்பாக குச்சியைக் கைமாற்றி ஓடும்<br />அந்த " ரிலே " ஓட்டம்<br /><br />அவரது அதீத ஆர்வத்தில்<br />ஏதோ காரணம் இருப்பதைப் புரிந்து<br />ஒருமுறை விளக்கம் கேட்டேன்<br /><br />"இது எல்லா போட்டியையும் போல அல்ல<br />இந்த நால்வரும் சரியாக ஓட வேண்டும்<br />ஒருவர் பின் தங்கினாலும்&nbsp;&nbsp; தோல்விதான்<br />குறிப்பாக அந்தக் குச்சி வீழாது ஓட வேண்டும்" என்றார்<br /><br />'இதில் ரசிப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது<br />எல்லா போட்டிகளையும் போல<br />இதற்கும் சில விதிகள் " என்றேன்<br /><br />&nbsp;"நானும் முதலில் அப்படித்தான் நினைத்தேன்<br />உன் தாத்தாதான்&nbsp; எனக்கு விளக்கினார்<br />அந்தக் குச்சி என்பது <br />பாரம்பரிய குடும்பப் பெருமைக்கும் <br />செல்வச் சிறப்பிற்குமான ஒரு குறியீடு<br />நான் விரைவாக ஓடி<br />உன்னிடன் சேர்ப்பது போலவே<br />உன் வாரிசுகளிடமும் நீ சேர்க்கவேண்டும் <br />ஒருவன் தடுமாறினாலும் அதனைச் சீராக்க<br />நான்கு தலை முறை ஆகிவிடும் " என்றார் <br /><br />நான் புரியாது விழித்தேன்<br />அவரே தொடர்ந்தார்<br /><br />"இப்படியும் சொல்லலாம்</div><div><div style="text-align: left;">செல்வச் செழிப்பில்&nbsp; வாழ்ந்தாலும் </div>முறையாக வளர்க்காத&nbsp; உழைப்பாளியின்&nbsp; மகன்<br />சோம்பேறி ஆகிப் போவான்<br />சோம்பேறிக்குப் பிறந்த பையன்<br />கடனாளி ஆகிப்போவான்<br />கடனாளிக்குப் பிறந்த மகன்<br />கடுமையான உழைப்பால்தான் <br />சராசரி நிலைக்கு வருவான்<br />சராசரியின் மகன் <br />கடினமான உழைப்பினால்தான்<br />மீண்டும் பழைய நிலையை&nbsp; அடையக் கூடும்<br />அதற்கு முன்னூறு வருட்ங்கள் ஆகிப்போகும் " என்றார்<br /><br />அப்போது சரியாகப் புரியவில்லை ஆயினும்<br />கால ஓட்டத்தில் புரியத் துவங்கியது<br /><br />&nbsp;நான் மிகச் சரியாக ஓடிய பெருமிதத்தோடு<br />இப்போது தொடர் ஓட்டம் பார்க்க<br />என் புதல்வனை அழைத்துப் போகிறேன்<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1834248434537575539?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com93tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-30128457227419044082011-11-04T04:32:00.000-07:002011-11-04T04:36:54.502-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">அந்த முக்கியப் பிரமுகர் கடந்து செல்வதற்காக<br />எங்கள் வண்டியை ஓரம் கட்டினார் காவலர்<br />நாங்கள் எரிச்சலுடன் காத்திருந்தோம்<br /><br />அந்தச் சிவப்பு சுழல் விளக்கு பொருத்திய வண்டி<br />அதற்கான நூற்றுக்கும் அதிகமான<br />இணைப்பு வண்டிகளுடன் கடந்து செல்ல<br />அரை மணி நேரத்துக்கு மேலாகிவிட்டது<br /><br />போக்குவரத்தும் ஸ்தம்பித்துப் போய்விட்டது<br /><br />போரடிக்காது இருப்பதற்காகவோ அல்லது<br />நிஜமான சந்தேகத்திலோ<br />நண்பன் இப்படிக் கேட்டான்<br />"சமூக வாழ்வில் இத்தனை உயரம் தொட்டு<br />நம்மை வியப்பிலாழ்த்தும் இவர்கள்<br />தனி மனித வாழ்வில் ஏன்<br />சராசரிக்கும் கீழாகக் கிடக்கிறார்கள்<br />சமூகத்தையே சீர்திருத்து இவர்களுக்கு<br />தன் குடும்பத்தை சரியாக்கத் தெரியாதா ?"என்றான்<br /><br />எல்லோரும் அமைதியாக என் முகத்தைப் பார்த்தார்கள்<br /><br />"இதோ உனக்கான பதில் நடு ரோட்டிலேயே நிற்கிறது "என்றேன்<br /><br />"புரியவில்லை "என்றனர் கோரஸாக<br /><br />"இதோ சில நிமிடங்களில்<br />சீர்கெட்டுப் போன இந்த போக்குவரத்தை<br />சீர் செய்யும் காவலருக்கு<br />கார் ஓட்டத் தெரியுமா என்பது கூட சந்தேகமே<br />ஆயினும்<br />மற்றவர்கள் முறையாக பயணம் செல்ல<br />மிகச் சரியாக வழிகாட்டத் தெரியும்<br />அவருடைய முழுத் திறனையும் அதில் ரசிப்போம்<br />அவருக்கும்&nbsp; நம்மைப் போல் கார் ஓட்டத் தெரிந்து<br />என்ன ஆகிவிடப் போகிறது "என்றேன்<br /><br />அவர்களுக்கு என் பதில் புரிந்ததாகத் தெரியவில்லை<br /><br />&nbsp;போக்குவரத்து சீராகி இருந்தது<br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3012845722741904408?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com81tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-2241905055596284972011-11-02T18:21:00.000-07:002011-11-02T18:21:46.199-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />"கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு<br />ஜன நாயகத்தில் நம்பிக்கை இல்லை<br />அவர்கள் நம்புவது<br />தொழிலாளி வர்க்க யதேச்சதிகாரம்தான்<br />பின் அடிக்கடி அவர்கள் ஏன்<br />ஜன நாயகம் காப்போம் என<br />முஷ்டியைத் தூக்குகிறார்கள் "<br /><br />எனக்கு வெகு நாட்களாக இருந்த குழப்பத்தை<br />என் நண்பனிடம் விரித்து வைத்தேன்<br /><br />"உனக்கு விளங்கும்படியாகவே சொல்கிறேன்"<br />பீடிகையோடு துவங்கினான்<br /><br />"முட்டையின் மஞ்சள் கரு அவர்கள்<br />வெள்ளைக் கரு பிற கட்சிகள்<br />முட்டையின் ஓடுதான் ஜன நாயகம்<br />அவர்கள் வெள்ளைக்கருவை உண்டு<br />வளர்கிற வரையில்<br />அவர்களுக்கு ஓடு வேண்டும்<br />அதைக் காப்பதில் கவனமாய் இருப்பார்கள்<br />வளர்ந்தபின் அவ்ர்களே அதை<br />உடைத்து நொறுக்கிவிடுவார்கள் " என்றான்<br /><br />கொஞ்சம் புரிந்தது போல் இருந்தது<br />"அப்படியானால் முட்டைக்கும்&nbsp;முதலாளிகளுக்கும்<br />சம்பந்தமே இல்லையா" என்றேன்<br /><br />&nbsp;"நிச்சயம்உள்ளது நிறையவும் உள்ளது<br />முட்டை உற்பத்தியாளர்களும்<br />வினியோகஸ்தர்களும்<br />நுகர்வோரும் அவர்கள்தான் "என்றான்<br /><br />"சத்தியமாகப் புரியவில்லை "என்றேன்<br /><br />"அதுதான் நல்லது<br />உனக்கு எனக்கு மட்டும் இல்லை பலபேருக்கும்<br />அதனால்தான் ஜனநாயகமுட்டையை<br />ஊழலில் அவித்து சிலர் மட்டும்<br />சுகமாய் தின்று கொழுக்க முடிகிறது<br />புரிந்துபோனால் தான்<br />முட்டையை கவனிப்பதை விடுத்து<br />கோழிகளை கவனிக்கத் துவங்கிவிடுவோமே " என்றான்<br /><br />நிஜமாகவே ஒன்றும் புரியவில்லை<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-224190505559628497?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com59tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-15692777735243444732011-10-31T17:34:00.000-07:002011-10-31T17:34:33.423-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">" முடிந்ததற்கு இல்லை முயற்சி முடியாது</div><div style="text-align: left;">ஒடிந்ததற்கு இல்லை பெருக்கம் வடிந்து அற</div><div style="text-align: left;">வல்லதற்கு இல்லை வருத்தம் உலகினுள்</div><div style="text-align: left;">இல்லதற்கு இல்லை பெயர் "</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"பழமொழி"யின் ஈற்றடி என்னை</div><div style="text-align: left;">மிகவும் கவர்ந்து போனது</div><div style="text-align: left;">இல்லாததற்கு எப்படி பெயர் இருக்க முடியும் ?</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">எத்தனை அழகான&nbsp; சிந்தனை</div><div style="text-align: left;">கவிதையின் சிறப்பில் நான் வியந்து கிடக்க</div><div style="text-align: left;">&nbsp;நண்பன் என்னை&nbsp; ஏளனமாய்ப் பார்த்தான்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"இல்லாததற்கு பெயரில்லை சரி</div><div style="text-align: left;">இருப்பதற்கு ஏன் பெயரில்லை " என்றான்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">எனக்கேதும் விளங்கவில்லை</div><div style="text-align: left;">அவனே தொடர்ந்தான்</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"வரனுக்கு தட்சணை உண்டு</div><div style="text-align: left;">அதனால் வரதட்சணை என்கிற வார்த்தை உண்டு</div><div style="text-align: left;">வதூக்களுக்கு தட்சணை இல்லை </div><div style="text-align: left;">அதனால் வதூதட்சணை இல்லை சரி</div><div style="text-align: left;">இருவர் சேர்ந்து செய்யும் அபச்சார ம் விபச்சாரம்</div><div style="text-align: left;">அதில் விபச்சாரி என பெயரிருக்கிறது</div><div style="text-align: left;">விபச்சாரன் ஏன் இல்லை ?</div><div style="text-align: left;">கணவன் இறக்க பெண்ணுக்குப் பெயர் விதவை</div><div style="text-align: left;">மனைவி இறக்க கணவனுக்கு ஏன் பெயரில்லை ? "</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">அவன் கோபத்தில் அடுக்கிக்கொண்டே போனான்</div><div style="text-align: left;">நான் இந்த இரண்டிலேயே நின்றுவிட்டேன்</div><div style="text-align: left;">இல்லாததற்கு பெயரில்லை சரி</div><div style="text-align: left;">இருப்பதற்கு பெயரில்லை ஏன் ?</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1569277773524344473?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com91tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-48742481603817963732011-10-28T07:41:00.000-07:002011-10-28T07:42:01.563-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">கவிதைகள் குறித்து நானும் மனைவியும் <br />விவாதித்துக் கொண்டிருந்தோம்<br /><br />"அனுபவங்களை மட்டுமே<br />மூலதனமாக்கிச் செய்த கவிதைகள்<br />வெற்றுப் புலம்பலையும்<br />கருவின் விளக்கத்தையே <br />இலக்காகக்&nbsp; கொண்டவை<br />மழைக்காலத் தவளைகளையும்<br />வார்த்தை ஜாலங்களை மட்டுமே<br />நம்பிச் செய்தவைகள்<br />கழைக் கூத்தாடிகளையுமே நினைவூட்டிப்போகின்றன<br />மூன்றின் சம அளவுச் சேர்மானமே<br />நல்ல கவிதைகளாகின்றன&nbsp; " என்றேன்<br /><br />"அப்படியானால் கவிதைகள் கூட<br />குழம்பு போலத்தான் "என்றாள் துணைவி<br /><br />"குழம்பு எப்படி கவிதையாகும் ? " என்றேன்<br /><br />அவள் பொறுமையாய் விளக்கினாள்<br />" புளி உப்பு மிளகாய்<br />குழம்புக்கு அவசியத் தேவை<br />அவை இல்லாது ருசியில்லை<br />ஆயினும் அவைகளின் இருப்பு தெரியாத<br />மிகச் சரியான சேர்மானமே<br />ருசியான குழம்பு " என்றாள்<br /><br />"அப்படியானால் நன்கு&nbsp; சமைக்கிற <br />பெண்கள் எல்லோரும் கவிதாயினிகள் தானா ? "என்றேன்<br /><br />" நிச்சயமாக<br />நீங்கள் பிறர் ரசிக்கப் படைக்கும் குழம்பு - கவிதை<br />நாங்கள் பிறர் ருசிக்கச் செய்யும் கவிதை- குழம்பு" என்றாள்<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4874248160381796373?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com102tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-74884886667545778992011-10-26T06:24:00.000-07:002011-10-26T07:01:28.396-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">நாங்கள் பயணித்துக்கொண்டிருந்த</div><div style="text-align: left;">புகைவண்டிப் பெட்டிக்குள்</div><div style="text-align: left;">அந்த அழகிய வண்ணத்துப் பூச்சி</div><div style="text-align: left;">எப்படி வந்தது எனத் தெரியவில்லை</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">தன் வண்ணங்களில்</div><div style="text-align: left;">தானே கௌரவம் கொண்டபடி</div><div style="text-align: left;">தான் பயணிக்கும் திசையையும் வேகத்தையும்</div><div style="text-align: left;">முடிவெடுக்கும் அதிகாரம்</div><div style="text-align: left;">தன்னிடம் இருப்பதான மமதையில்</div><div style="text-align: left;">மிக மிக சந்தோஷமாய்</div><div style="text-align: left;">பெட்டிக்குள் வலைய வந்து கொண்டிருந்தது</div><div style="text-align: left;">அந்த அழகிய வண்ணத்துப் பூச்சி</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பெட்டிக்குள் பயணிக்கும் எது குறித்தும்</div><div style="text-align: left;">எவ்வித சிந்தனையுமற்று</div><div style="text-align: left;">வடக்கு திசை நோக்கி</div><div style="text-align: left;">அதி வேகத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தது&nbsp;</div><div style="text-align: left;">அந்த அதிசயப் புகைவண்டி</div><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-7488488666754577899?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com90tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-30785265332160193262011-10-23T08:35:00.000-07:002011-10-23T08:36:43.802-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">என்ன செய்வது முன்புபோல <br />நான்கு வகை காய்கறிகளோடும்<br />ரசம் சாம்பார்&nbsp; மோர் அப்பளம் என<br />வகை வகையாக சமைத்துண்ண<br />வசதி வாய்ப்புகள் பெரும்பாலோருக்கு இல்லை<br />அப்படி ஒருவேளை சமைத்தாலும்<br />பொறுமையாக ரசித்து உண்ண நேரமோ<br />செரிக்கிற உடல் நலமோ இல்லை<br /><br />என்ன செய்வது முன்புபோல<br />உயர்கல்வி பயிலுகிற கன்னியராலோ<br />வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களாலோ<br />தாவணி சேலை கட்டி<br />இயல்பாக வெளிச்செல்ல முடிவதில்லை<br />அப்படி ஒருவேளை போக முயன்றாலும்<br />இயல்பாக இருக்கவோ<br />சௌகரியமாய் உணரவோ இயலவில்லை<br /><br />எப்படிச் சொல்வது முன்புபோல<br />ஆறு ஏழு பத்தி வீடுகளில்<br />தாய் தந்தை தாத்த பாட்டியென<br />உற்றார் உறவினரோடு<br />ஒன்று சேர்ந்து வாழ முடிவதில்லை<br />அப்படி ஒருவேளை இருக்க ஆசைப்பட்டாலும்<br />பணிச் சூழலோ வசதி வாய்ப்புகளோ<br />அப்படி இருக்க அனுமதிப்பதில்லை<br /><br />எப்படிச் சொல்வது முன்பு போல<br />எதுகை மோனை அணிகளென<br />யாப்பிலக்கணத்திற்கு&nbsp; ஏற்ப<br />கவிதைகள் இயற்ற இயலுவதில்லை<br />அப்படி ஒருவேளை முயன்று<br />கவிதைகள் படைத்துக் கொடுத்தாலும்<br />படித்து ரசிக்கவோ சிறப்பை உணரவோ<br />நேரமோ மனமோ இடம் கொடுப்பதில்லை<br /><br />என்ன செய்வது எப்போதும்<br />மாறுதல் ஒன்றே மாறாதது என்னும்<br />விதிமட்டும் மாறாது சிரிக்கிறது<br />மாற உடன்படுகிற எதையும்<br />மிக எளிதாய் சிதைத்துப் போகிறது<br />இல்லையெனில் அன்னம்போல் யாளிபோல்<br />எத்தனை உயர்வுடையதாயினும்<br />கற்பனை போலாக்கி கைகொட்டிச் சிரிக்கிறது</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3078526533216019326?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com96tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-51314449336757440722011-10-20T22:13:00.000-07:002011-10-20T22:13:14.251-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">மையிருட்டு மனம் படைத்த அரசியல் வாதிகள்எல்லாம் ஏன்<br />தூய வெண்மை ஆடைகளையே அதிகம் அணிகிறார்கள் ?<br />நேர்மைக்கு சமாதிகட்டும் அவர்களேஅது குறித்து ஏன்<br />அதிகம் அங்கலாய்க்கிறார்கள் ?<br /><br />வெகு நாட்கள் என்னைக் குடைந்தெடுக்கும் கேள்வி<br />யார் யாரிடமோ கேட்டும் தெளிவு பிறக்கவில்லை<br />கேட்டுத்தான் வைப்போமே என என் துணைவியிடம் கேட்டு வைத்தேன்<br /><br />"விளக்கமாகச் சொன்னால் அலுப்பு தட்டும்.மறந்தும் போகும்<br />கதையாகச் சொல்லட்டுமா " என்றாள்<br /><br />"இதற்கும் கதை இருக்காஅப்படியே சொல் அனைவருக்கும் ஆகும் "என்றேன்<br /><br />அவள் தொடர்ந்தாள்<br /><br />ஒரு காட்டுக்குள்&nbsp; நான்கு பேர் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்<br />ஒருவருக்கு பார்வை கிடையாது<br />ஒருவருக்கு காது முற்றாகக் கேட்காது<br />ஒருவருக்கு இரு கால்களும் இல்லை<br />ஒருவருக்கு இரு கைகளும் இல்லை<br /><br />காது கேளாதவர் வழி பார்த்துக் கூட்டிச் செல்ல<br />கண் தெரியாதவ்ர் அவரைப் பற்றித் தொடர<br />கால்கள் இல்லாதவர் கைகள் இல்லாதவர் மேல் அமர்ந்து கொள்ள....<br />இப்படி அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்<br /><br />அப்போது திடுமென்று காது கேளாதவர்<br />"தூரத்தில் குதிரைகள் வரும் ஒலி கேட்கிறதே "என்றார்<br /><br />உடனே கண்கள் இரண்டும் தெரியாதவர்<br />" ஆமாம் ஆமாம் புழுதி பறப்பது கூடத் தெரிகிறதே<br />குறைந்தபட்சம்&nbsp;&nbsp; இருபது குதிரைகளாவது இருக்கும் "என்றார்<br /><br />அப்போது கால்கள் இரண்டும் இல்லாதவர்<br />"திருடர்களாய் இருக்கக் கூடும் நமக்கேன் வம்பு<br />வேகமாக ஓடிவிடலாம்" என்றார்<br /><br />கைகள் இல்லாதவர் அலட்சியமாக<br />"அதெல்லாம் தேவையில்லை அவர்கள் அருகில்&nbsp; வரட்டும்<br />நாமா அவர்களா ஒரு கை பார்த்துவிடுவோம் " என்றார்<br /><br />நான் ஆர்வ மிகுதியால் "அப்புறம் " என்றேன்<br /><br />"அப்புறமென்ன அப்புறம் எல்லாம் அவ்வளவுதான் "<br />எனச் சொல்லி எழுந்து போய்விட்டாள்<br /><br />வழக்கம் போல&nbsp; என்னுள் குழப்பமே கூடிக்கொண்டு போனது<br />கதைக்கு பதில் விளக்கமே கேட்டிருக்கலாமோ ?<br /><br />&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-5131444933675744072?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com95tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-50991446144792956472011-10-17T18:39:00.000-07:002011-10-19T06:21:56.474-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><div style="text-align: left;">ஊர் இரண்டுபட்டுக்கொண்டிருந்தது</div><br />கையில் கிடைத்த <br />ஆயுதங்களைத் தூக்கியபடி<br />யார் யாரோ<br />எதிர் எதிர் திசையில்<br />வெறியோடு ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள்<br /><br />தனித்து வந்த ஒருவரை நிறுத்தி<br />காரணம் கேட்டேன்<br />"விஷயம் தெரியாதா<br />நம்ம ஆளை அவங்கஆளு<br />வெட்டிப்போட்டாங்களாம் " என்றார்<br /><br />இப்போது நான் என்ன செய்யனும் என<br />குழம்பிக் கிடைக்கையில்<br />மாமா ஓடி வந்தார்<br /><br />"கிளம்பு கிளம்பு<br />கருப்புவை சின்னான் வெட்டிபுட்டான் " என்றார்<br /><br />"அவர்களுக்குள்தான் <br />இடத் தகராறு இருந்ததே<br />அதனால் அடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள் " என்றேன்<br /><br />"அது எனக்குத் தெரியாதா<br />நமக்கும் இதே மாதிரி<br />வயல் பிரச்சனை இருக்கு<br />நமக்கும் நாலு பேரு வேணும்<br />நாம வெட்டப் போறோமா ?<br />வெட்ட வாங்கப் போறோமா ?<br />எவனோ நாலு முட்டப் பயக வெட்டப் போறான்<br />நாலு முட்டப்பயக வாங்கப் போறான்<br />போலீசெல்லாம் வந்தாச்சு<br />கிளம்பு கிளம்பு<br />கூட்டத்தோட நின்னுட்டு வருவோம்&nbsp; " என்றார்<br /><br />&nbsp;மாமா அனுபவஸ்தர்<br />எது சொன்னாலும் அதில்ஆயிரம் காரணமிருக்கும்<br />நானும்&nbsp; சட்டையைப் போட்டு கிளம்பினேன்<br /><br />தூரத்தே&nbsp; கலவர ஒலி<br />யுத்த பூமியை நினைவுறுத்தியது<br />வெட்டுப் பட்டு ரத்தம் கொப்பளிக்க<br />ஆஸ்பத்திரியை நோக்கி<br />நாலைந்து பேர் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்<br /><br />வாசல் கதவை மூடுகையில்<br />பெயருக்கு முன்னும் பின்னும் இருந்த<br />ஆங்கில எழுத்துக்கள்<br />ஏனோ ரொம்பச் சிறிதாகத் தெரிந்தன<br />சரி செய்யனும்</div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-5099144614479295647?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com70tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-75147671285395239402011-10-15T19:21:00.000-07:002011-10-15T19:21:11.743-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="fauxcolumn-outer fauxcolumn-center-outer" style="text-align: left;"><div class="cap-top"></div><div class="fauxborder-left"><div class="fauxcolumn-inner"></div></div><div class="cap-bottom"></div></div><div class="fauxcolumn-outer fauxcolumn-left-outer" style="text-align: left;"><div class="cap-top"></div><div class="fauxborder-left"><div class="fauxcolumn-inner"></div></div><div class="cap-bottom"></div></div><div class="fauxcolumn-outer fauxcolumn-right-outer" style="text-align: left;"><div class="cap-top"></div><div class="fauxborder-left"><div class="fauxcolumn-inner"></div></div><div class="cap-bottom"></div></div><a href="" name="4382588655224246611"></a><h3 class="post-title entry-title" style="text-align: left;"></h3><div class="post-header" style="text-align: left;"></div>எங்களூரில் இருபதான ஜாதீயப் பிளவுகள்<br /><div style="text-align: left;">கொடிகளின் சலசலப்பில் <br />எட்டாகச் சுருங்கும்<br />தேர்தல் புயலில்<br />கொடிகள் அகோரத் தாண்டவமாடுகையில்<br />எட்டு <br />மீண்டும் <br />இருபதாகிப் பல்லிளிக்கும்<br /><br />எத்தனைமுறை காவடிஎடுத்தும்<br />அதிகாரச் சன்னதியின் திரைவிலக்காத<br />"மூலவர்களெல்லாம்"<br />"உற்சவ மூர்த்திகளாக" உருமாறி<br />குடிசை வாயில்களில்<br />நாளெல்லாம் தவமிருப்பர்<br /><br />கொள்ளையடித்ததுதானே<br />கொடுக்கட்டும் என<br />துண்டுக்குப்பதில் வேட்டியையே<br />விரித்துக் காத்திருக்கும்<br />"கெட்டிக்கார" மக்கள் கூட்டம்<br /><br />கொடுக்கவா செய்கிறோம்<br />விதைக்கத்தானே செய்கிறோம் என<br />அதிகாரத் துணையோடு<br />இரவில் வீடுவீடாக<br />"கவர்" கொடுத்துப்போகும்<br />"வெறி" பிடித்த வேட்பாளர்கள் கூட்டம்<br /><br />அணில்களும் பட்டாம்பூச்சிகளும்<br />நேரம் சரியில்லை என<br />வீதி விட்டு ஒதுங்கி<br />வீட்டு மூலைகளில் <br />'முக்காடிட்டு' அமரும்<br /><br />பாம்புகளும் ஓநாய்களும்<br />பொந்து விட்டு வெளியேறி<br />வீதிகளில்<br />"விட்டேத்தியாய்" உலா வரும்<br /><br />துண்டு இழந்து வேட்டி இழந்து<br />அம்மணமானது தெரியாமல்<br />வார்த்தை ஜாலங்களில்<br />வான வேடிக்கைகளில்<br />மெய் மறந்து நிற்பர்<br />'திருவாளர்' பொதுஜனம்<br /><br />நானே பெரும்பூதம்<br />நானே கருப்பணசாமி என<br />உறியடித்து<br />தீவட்டி சாட்டைகளோடு<br />ஊர் மிரள <br />ஊர் வலம் வந்து. . . .பின்<br />சிறிய தீய ஜந்துக்களுக்குக் கூட<br />சிறு தீங்கும் செய்யாது <br />மீண்டும் மலையேடறிப் போகும்<br />அதிகாரமிக்க 'ஆணையம்'</div><div style="text-align: left;">&nbsp;</div><div style="text-align: left;">(அடுத்த தேர்தல்&nbsp; வந்துவிட்டது&nbsp; ஆயினும்</div><div style="text-align: left;"> நிலைமைகள் எப்போதும்போல்தான்&nbsp; உள்ளது&nbsp;</div><div style="text-align: left;"> எனவே புதிதாக&nbsp; ஒரு பதிவு&nbsp; போடாமல்&nbsp;</div><div style="text-align: left;">பழைய பதிவையே&nbsp; மிண்டும்&nbsp; பதிவாகத</div><div style="text-align: left;">தந்துள்ளேன்&nbsp; )</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-7514767128539523940?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com66tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-64567917164229313472011-10-13T04:36:00.000-07:002011-10-13T04:42:52.601-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div>அரிதான விஷயங்களையெல்லாம் மிக இனியதாக<br />மட்டுமின்றிமிக மிக எளிமையாகவும் சொல்லிப்போன<br />ஔவைப் பாட்டியை எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்<br /><br />ஆரம்ப நாட்களில் நானும் அப்படி எழுதிப் பழக எண்ணி<br />ஒரு கவிதை எழுதிஅந்த பத்திரிக்கை ஆசிரியரை அணுகினேன்<br /><br />உறவினர் என்றாலும் அவர் முகத்தில் சிரிப்பு இல்லை<br />"அனைவருக்கும் தெரிந்ததைஅனைவருக்கும் புரியும்படி<br />எழுதியிருக்கிறாய் இது கவிதையே இல்லை" என</div>கிழித்து எரிந்து விட்டார்<br /><div><br />சில நாட்கள் கழித்து மீண்டும் ஒரு கவிதையுடன் போனேன்<br />"ஒரு சிலருக்கு மட்டும் தெரிந்ததைத்தான் எழுதியிருக்கிறாய்<br />ஆயினும் அனைவருக்கும் புரியும் படியல்லவா இருக்கிறது<br />எங்கள் பத்திரிக்கைக்கென தரமான வாசகர் வட்டம் இருக்கிறது<br />அதற்கு இது சரியாக வராது "என்றார்<br /><br />அப்புறம் யோசித்துப் பார்த்து வார்த்தைகளை எப்படியெல்லாம்<br />உடைக்கக் கூடுமோ அப்படியெல்லாம் உடைத்து அடுக்கி<br />படிமம் ,குறியீடு எனக் குழப்பி எனக்கே என்னவென புரியாதபடி<br />ஒன்று எழுதிக்கொண்டு அவரைப் பார்த்தேன்<br /><br />முதன் முதலாக என்னைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்தார்<br />" இது கவிதை&nbsp; இப்படியே எழுது&nbsp; "என்றார்<br /><br />நானும் சராசரி நிலையைவிட்டு அதிகம் விலகி<br />எப்படியெல்லாம புரியாதபடி எழுத முடியுமோ<br />அப்படியெல்லாம் எழுதிவிஷயங்கள் ஏதுமின்றியே<br />வார்த்தை விளையாட்டில் விற்பன்னன் ஆகி<br />கவிஞனாகிப் போனேன் பிரபல்யமாகியும் போனேன்<br />ஆயினும் மனதின் ஆழத்தில் ஒரு உறுத்தல் மட்டும் <br />இருந்து கொண்டே இருந்தது<br /><br />பின்னர் ஒரு நாள் அந்த ஆசிரியரே என்னைத்<br />&nbsp;தொடர்பு கொண்டு<br />" தீபாவளி மலருக்கு கவிதை ஒன்று வேண்டும்" என்றார்<br />புதிதாக எழுத நேரமின்மையால் முதலில் அவர்<br />கிழித்துப் போட்டதையே மீண்டும் ஒருமுறை<br /> எழுதிக் கொடுத்தேன்<br />பெற்றுக் கொண்டு அவர்"அருமை அருமை " என்றார்<br /><br />"நன்றாகப் பாருங்கள் அதை உங்கள் வாசகர்களுக்கு<br />சரியாக வராதுகவிதையே அல்ல எனச்<br />சொல்லிக் கிழித்தெறிந்தது "என்றேன்<br /><br />"அது&nbsp; அப்போது&nbsp; இப்போது உனக்கெனவே ஒரு<br />வாசக்ர் வட்டம் இருக்கிறதே<br />நீ எப்படி எழுதினாலும் சரி" என்றார்<br /><br />முன்பு ஒருமுறை பாராளுமன்றத்தில்<br />"காந்தியை எளிமையாக வைத்துக்கொள்வதற்கு<br />நாங்கள் அதிகம் செலவு செய்ய வேண்டியுள்ளது " என்றார்<br />ஒரு அரசியல் பெரும் தலைவர்<br /><br />&nbsp;எளிமைக்கு எதற்கு அதிகச் செலவு <br />எனக்கு அப்போது அதன் பொருள் புரியவே இல்லை<br /><br />நான் எளிமையாக எழுதிய கவிதையை அரங்கேற்ற<br />ஆன நாட்களையும் அதற்காக&nbsp; நான் எடுக்க வேண்டி ருந்த <br />அவதாரங்களையும்&nbsp;&nbsp; எண்ணிப் பார்க்கையில் தான்<br />பொய்யர்கள் பூமியில் எளிமைக்கான விலை கூட<br />மிக மிக அதிகம் எனப் புரிந்து கொண்டேன்</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-6456791716422931347?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com85tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-2691641356587056872011-10-11T09:50:00.000-07:002011-10-11T09:57:20.573-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">நாம் சில சூழ் நிலைகள் ஏற்படவேண்டுமென்பதற்காக<br />எவ்வளவோமுயன்றிருப்போம் . போராடியிருப்போம்<br />அது அப்போதெல்லாம் நடக்காது போய் நாம் எதிர்பாராத <br />நேரத்தில் தானாகவே திடுமென தோன்றினால் எப்படி <br />இருக்குமோ அப்படி இந்த உள்ளாட்சித்தேர்தல்<br />நமக்கு வாய்த்திருக்கிறது<br /><br />தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்து கட்சிகளும் ஏதோ ஒரு<br />கொள்கை விளக்கம் கொடுத்து அணி மாறி மாறி<br />போட்டி இடும்.அவர்கள் அவ்வப்போது சொல்கின்ற <br />விளக்கங்களையும் காரணங்களையும் எண்ணிப் பார்த்தால்<br />மக்களை எவ்வளவு முட்டாள்களாக மதிக்கிறார்கள் <br />என்பது தெளிவாகத் தெரியும்.நான் அதற்குள் போகவில்லை<br /><br />அனைத்து கட்சிகளுமே தனக்கென ஒரு ஓட்டு வங்கி <br />இருப்பதைப் போல ஒரு பெரிய மாயையை உண்டாக்கி<br />அதை வைத்தே கூட்டணி கணக்கு போடுவதும் <br />தொகுதி பங்கீடு&nbsp; செய்வதுமான வேலைகளைச் <br />செய்து வருகின்றன.உண்மையில் யாருக்கு <br />எவ்வளவு வாக்கு வங்கி இருக்கிறது என்பதும்<br />வெறும் வாய் ஜாலத்தில் எத்தனை கட்சிகள் உதார்<br />விட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன எனபதும்<br />இந்தத் தேர்தலில் நிச்சயம் தெரிந்து விடும்<br /><br />எல்லா கட்சிகளிடத்தும் சில சிறப்புகளும்<br />சில கோளாறுகளும் உண்டு<br />என்ன காரணத்தினாலோ ஒவ்வொருவருக்கும்<br />ஒவ்வொருகட்சியை பிடித்துப் போயிருக்கும்<br />.இந்தத் தேர்தலை கட்சிகளின் உண்மையான பலத்தை<br />அறிய உதவும் தேர்தலாக நாம் பயன்படுத்த்க் கொள்ளலாம்<br />கட்சி சின்னமற்ற&nbsp; உள்ளாட்சிப் பதவிகளுக்கு<br />நபர்களைப் பொருத்தும்கட்சி சின்னமுள்ள பதவிகளுக்கு<br /> நபர்களைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் கட்சிகளை<br />கணக்கில் கொண்டு அவரவருக்கு பிடித்த கட்சிகளுக்கு<br />வேறு ஜாதி உணர்வோ இன உணர்வோ இல்லாமல்<br />வாக்களித்தால்உண்மையான கட்சியின் பலமும் தெரியும்<br /><div style="text-align: left;"> வெறும் உப்புமா கட்சிகளின் சவுடாலும்&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: left;">நிச்சயம்&nbsp;&nbsp; ஓய்ந்து போகும்</div><br />எனவே இந்தத் தேர்தலில் அனைவரும்<br />ஜாதி மத உணர்வுகளுக்கோ பணத்திற்கோ&nbsp; ஆட்படாது<br /> நாமனைவரும் தவறாது வாக்களிப்போம்<br />தமிழக அரசியல் கட்சிகளின் உண்மையான பலத்தை<br />அறிந்து கொள்வோம்<br />இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் அமைவது கடினமே என்பதில்<br />தெளிவாய் இருப்போம்<br /><br /><br />&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-269164135658705687?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com76tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-30891100561223216972011-10-07T07:38:00.000-07:002011-10-07T08:19:32.969-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">&nbsp;" வா பரமபதம் விளையாடலாம் "<br />என்றான் பேரன்<br /><br />" சகுனிபோல் எனக்கு<br />சோளி உருட்டும் சாமர்த்தியமில்லை<br />அதனால் ஏணிகளுக்கும் எனக்கும் <br />எப்போதும் ஏழாம் பொருத்தமே<br />என்னை என்றுமே<br />அவைகள் ஏற்றி விட்டதே இல்லை<br />சூட்சுமம் சிறிதும் அறியாத<br />விளையாட்டுக்காரன் என்பதால்<br />பாம்புகளுக்கோ என்னிடம்<br />கோபம் மிக மிக அதிகம்<br />அதனால் என்னை தீண்டாது<br />விட்டதும் இல்லை<br />பாதிக்கு மேல் என்னை<br />ஏறவிட்டதும் இல்லை<br />என்வே நான் வரவில்லை "என்றேன்<br /><br />பேரன் தலையிலடித்துக் கொண்டான்<br /><br />&nbsp;"தாத்தா நீ பழங்கதைகள் பேசுகிறாய்<br />விதிகளை மாற்றி வெகு நாட்களாகிவிட்டது<br />இப்போது பாம்பின் வால் பிடித்து<br />உயரம் போகலாம்<br />ஏணிதான் இறக்கி விடும்<br />வா விளையாடலாம்<br />வெற்றி நிச்சயம் " என்றான்<br /><br />நான் விளையாடத் துவங்கினேன்<br />பாம்பின் வழி உயரம் போவது<br />மிக மிக எளிதாய் இருந்தது<br />ஏணியின் இறக்கம்<br />பாதிக்கும் படியாய் இல்லை<br /><br />"இந்த விதி வசதியாய் இருக்கிறதே<br />சிகரத்தை எட்டுதல்<br />வெகு எளிதாய் இருக்கிறதே<br />இந்த புதிய விதியை<br />சொல்லிக் குடுத்தது யார் "என்றேன்<br /><br />"ரமேசின் தாத்தா " என்றான்<br /><br />"அவர் என்ன செய்கிறார் " என்றேன்<br /><br />" அரசியலில் இருக்கிறார் "என்றான்<br /><br /><br /><br />( சாகம்பரி அவர்களின் கருவை புதிய உருவில்<br />கொடுத்துள்ளேன் நன்றி சாகம்பரி )<br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-3089110056122321697?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com87tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-17984941819670183802011-10-03T15:40:00.000-07:002011-10-03T15:41:47.248-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">நண்பகலையும் நடு நிசியாய் காட்டும்<br />அடர்ந்த காட்டினுள்<br />தடங்களற்ற வெளிதனில்<br />என்னை விட்டுப் போ<br />நான் சிறு பிள்ளையில்லை<br />திசை காட்டும் கருவியின்<br />வரைபடங்களின் துணையும்<br />எனக்குப் போதும்<br />உன் விரல் பிடித்து நடந்துவர<br />எனக்கு இஷ்டமில்லை<br /><br />இப்போதெல்லாம் எனக்கு<br />பாதுகாப்பான பயணங்கள் உடன்பாடில்லை<br />வேகத்தால் வரும் விளைவுகள் குறித்து நான்<br />விழுந்தே தெரிந்து கொள்கிறேன்<br />உடலெங்கும் உன்னைபோல் எனக்கும்<br />காயம்பட்டு தழும்பாகட்டும்<br />விவேகத்திற்குப் பின் வேகம் வர<br />சந்தர்ப்பமே இல்லை<br />விழாதிரு என எப்போதும் விரும்பாதே<br />விழுந்தாலும் எழப் பழகு என மட்டும் ஆசிர்வதி<br /><br />எத்தகைய சுவையான பழமாயினும்<br />உரித்துக் கொடுத்தவை யெல்லாம்<br />கசக்கவே செய்கின்றன<br />என்னைப் புரிந்து கொள்<br />என்னைப் பசி அறியவிடு<br />குறியீடுகளின் படிமங்களின் தோல்கள்<br />கடினமானவையே<br />என்னைக் கடித்து உண்ணவிடு<br />என் பற்களும் நகங்களும்<br />சிறிதேனும் பலம் பெறட்டும்<br /><br />என்னை இனியேனும்<br />அலைய விடு<br />தேட விடு<br />அறியவிடு<br />பூசாரியாய் புத்த பிட்சுவாய்<br />வாழ்வைத் தொடராது<br />ஒரு சித்தனாய்<br />ஒரு புத்தனாய்<br />என்னை மலரவிடு<br />என்னை நானே அறிய விடு<br /><br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1798494181967018380?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com119tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-63427887031398007722011-10-01T18:53:00.000-07:002011-10-05T09:19:30.957-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />எது அவரை தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டது ?<br />சொல்லிய கதையா ?சொல்லிய விதமா ?கேட்ட விதமா ?<br />எல்லோரும்தான் ஹரிச்சந்தரன் கதை கேட்கிறோம்<br />காந்தியும்தான் கேட்டார்<br />அவர் மட்டும் எப்படி மகாத்மா ஆகிப் போனார் ?<br />எது அவரை மாற்றிப் போட்டது ?<br /><br />எது அவரை ஞானியாக்கிப் போனது ?<br />நோயா? மூப்பா ? சாவா?<br />எல்லோரும்தான் மூன்றையும் தினம் பார்க்கிறோம்<br />கௌதமன் மட்டும் எப்படி மாறிப்போனான் ?<br />எது அவரை புதியவராக்கிப் போனது ?<br />அவலமா? அவை தந்த கழிவிரக்கமா ?<br />அதீத சிந்தனையா?<br />எது அவரை புத்தனாக்கிப் போனது ?<br /><br />சூழல் எவரையும் மாற்றிவிடுமா?<br />மாறுபவருக்கு சூழல் ஒரு பொருட்டில்லையா ?<br />கேள்விகள் என்னுள் சூறாவளியாய் &nbsp; சுழன்றடிக்க<br />நேரம் காலம் மறந்து கோவில் சன்னதியில்<br />குழம்பிப் போய்க் கிடந்தேன்<br />அருகில் வந்தமர்ந்த என் சித்தப்பா<br />ஆறுதலாகத் தலையைத் தடவி<br />"என்ன குழப்பம் சொல் முடிந்தால் தீர்க்கிறேன் " என்றார்<br /><br />முழுவதையும் கேட்ட அவர்<br />"எனக்கும் அந்தக் குழப்பம் உண்டு<br />பாட்டி இறந்ததும்<br />சில மாதம் குழம்பித் திரிந்த தாத்தா<br />திடுமென ஒரு நாள் காசிக்கு<br />மரண யாத்திரை கிளம்பிவிட்டார்<br />நாங்கள் அதிர்ந்து போனோம்<br />அவரை திடுமென மாற்றிப் போட்டது எது ?<br />விரக்தியா ?வேதனையா ? ஞானத் தேடலா ?<br />அவ்ரை வழியனுப்ப போயிருந்த நான்<br />கடைசியாக இதே கேள்வியை கேட்டேன்<br />லேசாகச் சிரித்தபடி அவர் இருக்கைக்கு மேலிருந்த<br />வாசகத்தை காண்பித்தார்<br />"சுமையைக் குறை சுகமாய் பயணம் செய் " என்றிருந்தது<br /><br />சுமை என்பதற்கும் சுகம் என்பதற்கும்<br />வேறு அர்த்தமும் உண்டென<br />நமக்கேன் இதுவரை புரியவில்லை ?<br />அவருக்கு மட்டும் எப்படிப் புரிந்தது ?<br />இந்த வாசகம் அவரை முடிவெடுக்கத் தூண்டியதா?<br />முடிவெடுத்த அவருக்கு வாசகம் கைகொடுத்ததா ?<br />எனக்கும் அந்தக் குழப்பம் உண்டு<br />உனக்குப் புரிந்தால் எனக்கும் சொல் " &nbsp;எனச் சொல்லிப் போனார்<br /><br />குழப்பம் கூடியதுதான் மிச்சம்<br />எனக்கேதும் புரியவில்லை<br />எது ஒரு சிலரை மட்டும்<br />தலைகீழாய் புரட்டிப் போடுகிறது ?<br />கருவிலே திருவா ?<br />வாய்க்கிற சூழலா ?<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-6342788703139800772?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com74tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-89938742429768169952011-09-29T07:25:00.000-07:002011-09-29T09:38:18.824-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-xYyfmKlyDPQ/ToSepGVKjII/AAAAAAAAADM/tWyt5KEl4A4/s1600/navratri_golu.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://3.bp.blogspot.com/-xYyfmKlyDPQ/ToSepGVKjII/AAAAAAAAADM/tWyt5KEl4A4/s400/navratri_golu.jpg" width="400" /></a></div><br />மரத்தின் இருப்புக்கும் வளர்ச்சிக்கும் ஆணிவேர்தான் காரணம்<br />என்பதை&nbsp;விவசாயிக்கு விளக்க வேண்டியதில்லை<br />மாளிகையின் நிலைப்புக்கும் உறுதிக்கும்<br /><div style="text-align: left;">அஸ்திவாரம்தான்&nbsp;முழுக்காரணம் என்பதை எந்த&nbsp;பொறியாளருக்கும&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: left;">விளக்க வேண்டியதில்லை</div>இச்சமூகத்தின் வளச்சிக்கும் மேன்மைக்கும் பெண்கள்தான்<br />காரணம்&nbsp;என்பதைஇந்தியாவில் எவருக்கும் யாரும்<br />விளக்கவேண்டிய அவசியமே இல்லை<br /><br />ஏனெனில் இதனை<br />ஆதியிலேயே மிகத் தெளிவாக அறிந்திருந்தனால்தான்,<br /><br />படைக்கும் பிரம்மனுக்குத் துணையாக கலைக்கும்<br />கல்விக்குமான கலைமகளை&nbsp;துணையாக்கி மகிழ்ந்திருக்கிறான்<br />காக்கும் திருமாலுக்கு இணையாக கருணையும்<br />செல்வத்திற்குமான திருமகளை&nbsp;துணைவியாக்கி<br />குதூகலித்திருக்கிறான்<br />அழிக்கும் ருத்திரனுக்கு இணையாக ஆக்ரோஷமும்<br />சக்தி மிக்கவளுமான மலைமகளை&nbsp;இணையாக்கி இன்பம் கொண்டிருக்கிறான்<br /><br />கலைமகள் துணையற்று படைத்தலும்<br />திருமகள் கருணையற்று காத்தலும்<br />சக்தியின் அருளற்று அழித்தலும்<br />ஆகாத ஒன்று என அறிந்ததால்தான்<br />முப்பெரும் தேவியரை பிரதானப் படுத்தி<br />ஒன்பது இரவுகளை தேர்ந்தெடுத்து<br />&nbsp;நவராத்திரியாக கொண்டாடியும்&nbsp; மகிழ்ந்திருக்கிறான்<br />நாமும் தொடர்ந்து கொண்டாடி மகிழ்கிறோம்<br /><br /><div style="text-align: left;">அதைப் போன்றே&nbsp;</div>குழந்தையாய் முழுமையாக அவளைச்&nbsp; சார்ந்திருக்கும் நாளில்<br />அன்பின் மொத்த வடிவாக&nbsp; அன்னையாக<br />கணவனாக அவளுக்கு&nbsp;இணையாக சேர்ந்திருக்கும் நாளில்<br /><div style="text-align: left;">பின்னிருந்து இயக்கும் சக்தியாக தாரமாக&nbsp;</div>வயதாகி சக்தியிழந்து ஓய்ந்துச் சாய்கிற நாளில்<br />அனைத்துமாய்&nbsp; தாங்கும் அன்புமிக்க மகளாக<br />&nbsp;மண்ணகத்தில் மங்கையர் எல்லாம் கண்கண்ட<br />முப்பெரும் தேவியராய்த் திகழ்வதாலேயே<br />மங்கையரைக் கௌரவிக்கும் நாளாகவே இந்த<br />&nbsp;நவராத்திரித் திரு நாளைக்&nbsp;கொண்டாடி<br />&nbsp;நாமும் மகிழ்கின்றோம்<br />அவர்களது தியாக உள்ளங்களை இந் நாளில்<br />&nbsp;சிறிதேனும்&nbsp;நாமும் கொள்ள முயல்வோம்<br />அவர்களோடு இணந்து இந்தச் சீர்கெட்ட சமூகம் சிறக்க<br />&nbsp;நாமும்&nbsp; நம்மாலானதைச் செய்வோம்<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-8993874242976816995?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com78tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-27657467490336434852011-09-26T02:30:00.000-07:002011-09-27T04:23:04.410-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-XxiK7ZpwSMk/ToBFVIOQEmI/AAAAAAAAADA/OwAwK40DqvY/s1600/msnd-hall2.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="207" src="http://3.bp.blogspot.com/-XxiK7ZpwSMk/ToBFVIOQEmI/AAAAAAAAADA/OwAwK40DqvY/s320/msnd-hall2.gif" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><br />தொடக்கமும் முடிவும் தெரியாது<br />போகிற போக்கும் புரியாது<br />தொடர் நாடகம் ஒன்று<br />தொடர்ந்து நடக்கிறது<br /><br />உரையாடலில்<br />பேசுபவனே கேட்பவனாகவும்<br />கேட்பவனே பேசுபவனாகவும்<br />மாறிக்கொள்ளுதலைப் போலவே<br />இந்நாடகத்தில்<br />பார்வையாளர்களே நடிகர்களாகவும்<br />நடிகர்களே பார்வையாளர்களாகவும் மாறி மாறி<br />நாடகத்தை தொடர்ந்து நடத்திப் போகிறார்கள்<br /><br />ஆயினும்<br />நாடகம் ஒத்திகையற்றததாய் இருப்பதால்<br />திடுமெனத் தோன்றும் எதிர்பாராத திருப்பங்கள்<br />அதிர்ச்சியூட்டிப் போவதால்<br />பலர் நிலை குலைந்து போகிறார்கள்<br />இயக்குநர் யாரெனத் தெரிந்தால்<br />முடிவினை அறியக் கூடுமோ என<br />புலம்பத் துவங்குகிறார்கள்<br /><br />புலம்பித் திரிபவர்களுக்கு ஆறுதலாய்<br />கைகளில் பேரேடுகளைச் சுமந்தபடி<br />பலர் அரங்கினுள் வலம் வருகிறார்கள்<br />இதுதான் மூலக் கதையென்றும்<br />இதுதான் இயக்குநர் வந்து போனதற்கான<br />உண்மை அத்தாட்சி யெனவும்<br />இனி அவரின் வருதலுக்கான<br />உறுதிமொழியெனவும்<br />அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார்கள்<br />பலர் இதை ஒப்புக்கொண்டு<br />உடன்பட்டுப் போகிறார்கள்<br /><br />சிலர் மட்டும் இன்னும் அதிகம்<br />குழம்பிப் போகிறார்கள்<br />"ஒரு நாடகத்திற்கு எப்படி<br />பல கதைகள் இருக்கக் கூடும்<br />பல இயக்குநர்கள் எப்படிச் சாத்தியம் "<br />இவர்கள் கேள்விக்கு ப்திலேதும் இல்லை<br />ஒவ்வொருவருவரும் தத்தம் கதைப்படித்தான்<br />நாடகம் தொடர்கிறது<br />முடிவு கூட இதன் படித்தான் என<br />சாதித்துத் திரிகிறார்கள்<br />இவர்களின் பிரச்சாரத்தில்<br />குழுக்கள் கூடிப்போகிறதே தவிர<br />குழப்பம் தீர்ந்தபாடில்லை<br /><br />இந்தக் குழுக்களுக்களுக்கு<br />சிறிதும் தொடர்பே இல்லாது<br />ஒரு புதிய குழு உரக்கக் கூச்சலிடுகிறது<br />" இது நிகழ் கலை<br />இதை எழுதியவன் எவனும் இல்லை<br />இதை இயக்குபவன் எனவும் எவனும் இல்லை<br />நடிகன் இய்க்குநர் எல்லாம் நாமே<br />நாடகத்தின் போக்கும் முடிவும் கூட<br />நம் கையில்தான் " என்கிறது<br /><br />இது குழம்பித் திரிபவர்களை<br />இன்னும் குழப்பி பைத்தியமாகிப் போகிறது<br /><br />பசியெடுத்த குதிரையின் உடலில்<br />ஓரடி நீட்டி கட்ட்ப் பட்ட புல்லினைப் பிடிக்க<br /><div style="text-align: left;">குதிரை நித்தம் ஓடி ஓய்கிறது&nbsp;</div>ஓடினாலும் நின்றாலும்<br />அதன் வாய்க்கும் புல்லிற்குமான<br /><div style="text-align: left;">இடைவெளி&nbsp; மட்டும் குறையாது இருத்தல் போல</div>கேள்விக்கும் புதிருக்குமான மாய இடைவெளி மட்டும்<br />குறையாது தொடர்ந்து கொண்டே&nbsp;இருக்கிறது<br /><br />தொடக்கமும் முடிவும் தெரியாது<br />போகிற போக்கும் புரியாது<br />தொடர் நாடகம் மட்டும்<br />தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருக்கிறது<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2765746749033643485?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com99tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-20873580937857219992011-09-19T08:32:00.000-07:002011-09-19T08:35:19.666-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />லெட்சுமணக் கோட்டில் நின்று<br />இருபுறமும் பார்த்த அனுபவம் உண்டா ?<br /><br />சிற்றுண்டிச் சாலைகளில்<br />அன்னியர்கள் பிரவேசித்தல் கூடாது<br />என்கிற எல்லையின் வலதுபுறம்<br />இட்டிலியில் கிடந்த ஈயை<br />எடுத்துப் போடும் அசிங்கத்தையும்<br />வலதுபுறம் மிகப் பணிவாக<br />அவனே&nbsp;பறிமாறும் லாவகத்தையும்...<br /><br />நாடக மேடையில்<br />திரைச்சீலையில் வலதுபுறம்<br />அவசர அவசரமாய்<br />முதுகு சொரியும் கண்ணனையும்<br />இடதுபுறம் முன் மேடையில்<br />ரசிகர்கள் ஆர்ப்பரிக்க<br />அருள் கொடுக்கும் அதே&nbsp; கண்ணனையும்<br /><br />திருமண மண்டபத்தின் பின்னறையில்<br />இரண்டு பவுன் குறைவதற்காக<br />ருத்ர தாண்டவமாடும் சம்பந்தியையும்<br />அது சரிபடுத்தப் பட்டபின்னே<br />மணவறை மேடையில்<br />நாகரீகமாய் நடந்துகொள்ளும்<br />அதே பச்சோந்தி சம்பந்தியையும்<br /><br />இலக்கியக் கூட்டங்களில்<br />கற்பைப் பொதுவென வைப்பது குறித்து<br />அனல்பறக்க பேசிவிட்டு<br />கூட்டம் முடிந்தவுடன்<br />புதிதாகச் சேர்த்த சின்னவீட்டை<br />சிரித்து அணைத்தபடிச் செல்லும்<br />சிங்கார வேலர்களையும்<br /><br />திருவிழாக் கூட்டங்களில்<br />மனைவி முன்செல்ல<br />காமக் கண்களைஅலைய விட்டு<br />பின் சேர்ந்து நடக்கையில்<br /><div style="text-align: left;">கண்களில் காதலும் கனிவும&nbsp; &nbsp;பொங்க</div>ராமனாய் காட்சி தரும்<br />அயோக்கிய சிகாமணிகளையும்...<br /><br />இப்படி இருளுக்கும் ஒளிக்கும்<br />பொய்மைக்கும் உண்மைக்கும்<br />இடையில் நின்று பார்க்கத் தெரிந்தவர்கள்தான்<br />தலைவர்களாக, கவிஞர்களாக<br />ஏன் ஞானிகளாகக் கூட மாறிப் போகிறார்கள்<br />நாம் அப்படியெல்லாம் கூட மாறவேண்டாம்<br />ஏமாந்து தொலையாமல் இருப்பதற்காகவாவது<br />இந்த மாயக் கோட்டில் நின்று பார்க்கப் பழகுவோமா<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2087358093785721999?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com121tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-49180330138281735582011-09-17T03:09:00.000-07:002011-09-17T03:10:16.616-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />வெகு நாட்களுக்குப் பின் தையற்கடை வைத்திருந்த<br />என் நண்பரைப் பார்த்தேன்<br />வழக்கம்போல " தொழில் எப்படிப் போகிறது ?"<br />எனக் கேட்டும் வைத்தேன்<br />நண்பன் புலம்ப ஆரம்பித்துவிட்டான்<br /><br />" முன்பெல்லாம் நம் சீதோஷ்ண நிலைக்கு<br />ஏற்றார்ப் போல அதிக நாள் உழைக்கும் படியான<br />துணியெடுத்து தைக்கக் கொடுப்பார்கள்<br />உடலுக்கு ஏற்றார்ப்போல<br />வடிவமைக்கச் சொல்வார்கள்<br />அவயங்கள் அசிங்கமாகத் தெரியாதவாறு<br />கொஞ்சம் பெரியதாகவும் தைக்கச் சொல்வார்கள்<br /><br />இப்போது எல்லாம் தலை கீழ்<br />மினுமினுப்பு பளபளப்பு இருந்தால் போதும்<br />உழைப்பது குறித்து அக்கறையில்லை<br />உடலை ஒட்டி இருக்கும்படியாகவும்<br />அவயவங்கள் கொஞ்சம் தெரியும் படியாகவும்<br />முடிந்தால் பெரிதாகத் தெரியும் படியாகத்<br />தைக்கச் சொல்கிறார்கள்<br />கலாசாரச் சீரழிவுக்கு துணை போகிறோமோ என<br />அச்சம் என்னுள் இருளாய் பரவுகிறது<br />எனக்கு மனம் வெறுத்துப் போய்விட்டது<br />தொழிலை மாற்றலாம் என இருக்கிறேன் " என்றான்<br /><br />அவனுக்கு ஆறுதலாக இரண்டு வார்த்தைகள்<br />கூறிவிட்டு நடக்கையில் நேர் எதிரே<br />என் இலக்கிய நண்பனைப் பார்த்துவிட்டேன்<br />முன்பெல்லாம் முன்ணனி இலக்கியப் பத்திரிக்கைகளில்<br />அவன் கவி இடம் பெறாத பத்திரிக்கைகளே இருக்காது<br />சினிமாவிலும் எழுதிக் கொண்டிருந்தான்<br />இப்போது ஏனோ அதிகம் எழுதுவதில்லை<br />காரணம் கேட்டுவைக்க<br />அவனும் புலம்பத் துவங்கிவிட்டான்<br /><br />" முன்பெல்லாம் கவிதையெனச் சொன்னால்<br />காலம் வெல்லக் கூடியதாய் தரமானதாய்<br />இருத்தல் வேண்டும் என வலியுறுத்துவார்கள்<br />உள்ளதை உள்ளபடி உரைக்கக் கூடியதாய்<br />உண்மையை அழுந்தச் சொல்வதாய்<br />அவசியம் இருக்கவேண்டும் என்பார்கள்<br />அனைவரும் ஏற்கும்படியாகவும்<br />ஆபாசம் அறவே தவிர்க்க வேண்டும் என்பார்கள்<br /><br />இப்போது எல்லாம் தலைகீழாகிவிட்டது<br />வக்கிர உணர்வை உடன் உசுப்பிவிடும்<br />வல்லமை மிக்க காமக் கவிதைகளாய்<br />அறிவை மழுங்கடிக்கக் கூடியதாகவும்<br />மனதின் அரிப்பிற்கு தீனி போடும்படியாகவும்<br />வார்த்தைகள் அவசியம் என்கிறார்கள்<br />முடிந்தால் வார்த்தைகள் கூட வேண்டாம்<br />ஆபாச சப்தங்கள் குறியீடாக இருந்தாலே போதும் <br />இளைஞ்ர்களையும் காமக் கிழடுகளையும்<br />வசீகரிப்பதாய் இருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள்<br />சமூகம் கெட நானும் காரணமாகி விடுவேனோ என்<br />எனக்குள் ஒரு நெருடல் விஷமாய்ப் பரவுகிறது<br />எனக்கு வெறுத்துப் போய்விட்டது<br />எழுதுவதையே நிறுத்திவிடலாமென இருக்கிறேன்" என்றான்<br /><br />இவனுக்கும் ஆறுதலாக நாலு வார்த்தைகள் சொல்லி<br />வீடு வந்து சேர்வதற்குள்<br />எனக்குள் குழப்பம் கூடிப்போனது<br />பரமனின் முதுகில் பட்ட அடி<br />அனைத்து ஜீவராசிகளின் மீதும் பட்டது போல<br />கலாச்சாரம் பண்பாடுகளின் மீது விழும் அடியும்<br />இப்படித்தான் பாகுபாடின்றி பரவித் தாக்குமா?<br />கவிஞனும் தையற்காரரும் கூட<br />ஏன் சட்டையும் கவிதையும் கூட<br />அதற்கு ஒன்றுதானா ?<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4918033013828173558?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com97tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-56490044334254072802011-09-15T01:03:00.000-07:002011-09-15T02:03:13.853-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />வெகு நாட்களுக்குப் பின்<br />என் நண்பனின் கடைக்குப் போனேன்<br />சங்கர் சைக்கிள் மார்ட் என இருந்த&nbsp;நேம் போர்டை<br />சங்கர் மிதிவண்டிக்கான அங்காடி என<br />அழகாக மாற்றி இருந்தான்<br />நான் பூரித்துப் போனேன்<br /><br />" நேம் போர்டை எப்போது மாற்றினாய்<br />சிறப்பாக இருக்கிறது " என்றேன்<br />&nbsp;" யார் மாறினாலும் நீ எல்லாம் மாற மாட்டாய்<br />பெயர் பலகை எனச் சொல் " என்றான்<br /><br />" ஓ சாரி சாரி..பெயர் பலகையை<br />எப்போது மாற்றினாய் "என்றேன்<br /><br />தலையில் அடித்து கொண்டான்<br />"ஏன் தவறு.. தவறு எனச் சொல்லக் கூடாதா " என்றான்<br /><br />அவன் முழுத் தமிழன் ஆகிப் போனது<br />அப்போதுதான் புரிந்தது<br />இனி ஜாக்கிரதையாகப் பேசவேண்டும் என<br />முடிவெடுத்துப் பேசத் துவங்கினேன்<br /><br />"ஒரு மிதி வண்டிக்கு இருபது<br />சிறு பொருட்கள் தேவைப் படுமா " என்றேன்<br />முதன் முதலில் முழுத் தமிழில் பேசியது<br />எனக்கே பெருமையாக இருந்தது<br /><br />"படும் " என்றான் சுருக்கமாக<br /><br />"நிறுத்தாது ஒரு பதினைந்து பெயரைச்<br />சொல்ல முடியுமா " என்றேன்<br /><br />என்னை அலட்சியமாக பார்த்தபடி<br />மடமடவென சொல்லத் துவங்கினான்<br /><br />"டயர், ட்யுப்,ரிம்,போக்ஸ்<br />ஹேண்ட்பார்,பெல்,ப்ரேக்,பெடல்,<br />சீட்,ஸ்பிரிங்,மக்காட்,செயின்,<br />பால்ரஸ்,வால்டுப்,பெடல் கவர்<br />பதினைந்து ஆச்சா" என்றான்<br /><br />" மிகச் சரியாகவும் சொல்லிவிட்டாய்<br />மிக விரைவாகவும் சொல்லிவிட்டாய்<br /><div style="text-align: left;">பொருட்கள் பதினைந்து சரி</div><div style="text-align: left;">தமிழ் என்ன ஆயிற்று "என</div>வைரமுத்து பாணியில் பேசிவிட்டு<br />கிளம்பத் தயாரானேன்<br /><br />விடைகொடுத்து அனுப்பிய அவன் கண்களில்<br />ஏனோ அதிகக் குழப்பம் தெரிந்தது<br />விரைவாகக் குழம்புகிறவனே<br />விரைவாகவும் தெளிவடைவான்<br />எங்கும் எதிலும் ஏன் தமிழ் இல்லை என்பது<br /><div style="text-align: left;">நிச்சயமாக&nbsp;நம்மைப் போலவே&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: left;">அவனுக்கும் சில நாளில்&nbsp; புரியக் கூடும்</div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-5649004433425407280?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com113tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-5627934661248889892011-09-12T01:24:00.000-07:002011-09-12T01:52:16.835-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">பாலை விரும்பிக் குடிப்பதுதான்<br />பூனையின் இயற்கைக் குணம்<br />அதை மாற்றுவதற்கு நாம்<br />அதிகம் மெனக்கெட வேண்டியதில்லை<br /><br /><br />முதலில் பாலைக் கொடுக்கையிலேயே<br />மிக மிக சூடாய் கொடுத்திடவேண்டும்<br />சூடு பொறுக்காது<br />பாலைக் குடிக்காது ஒடிவிடும்<br />திரும்ப பசியெடுத்து வருகையில்<br />மீண்டும் சூடாகக் கொடுக்கவேண்டும்<br /><br /><br />இப்படித் தொடர்ந்து செய்ய<br />சூடாக பாலிருக்கிறது என்பதை மறந்து<br />வெண்மையாக இருப்பதெல்லாம்<br />சுடும் என்று நம்பத் துவங்கிவிடும்<br />இனி வெண்மையாக எதைக் கண்டாலும்<br />பயந்து ஓடத் துவங்கிவிடும்<br /><br /><br />இனி நமக்கு கவலை இல்லை<br />பூனை எப்படி ஆனால் என்ன<br />நமக்கு பால் செலவு மிச்சம்<br /><br /><br />இப்படித்தான்<br />கேள்விகள் கேட்பதுதான்<br />குழந்தைகளின் இயற்கைக் குணம்<br />அதை மாற்றுவதற்கும் நாம்<br />அதிகம் மெனக்கெட வேண்டியதில்லை<br /><br /><br />முதல் கேள்வி கேட்கையிலேயே<br />அதை அடக்கி ஒடுக்க வேண்டும்<br />நம் கோபம் பொறுக்காது<br />கேள்வி கேட்காது அடங்கிவிடும்<br />மீண்டும் ஆர்வம் பொங்க<br />கேள்வி கேட்கத் துவங்கினால்<br />அரட்டி மிரட்டி அடக்க வேண்டும்<br /><br /><br />இப்படித் தொடர்ந்து செய்ய<br />கேள்வி கேட்பதே தவறு என<br />அப்பாவுக்கு கோவம் வருமென<br />அந்தப் பிஞ்சு மனதிற்குத் தெரிந்துபோகும்<br />இனி மனதில் கேள்வி எழுந்தாலே<br />அடக்கிக் கொள்ளப் பழகிவிடும்<br /><br /><br />இனி நமக்கு கவலை இல்லை<br />நம் குழந்தை முட்டாளானால் என்ன<br />நச்சரிப்பு தொல்லை இனி நமக்கில்லை<br /><br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; <br />&nbsp;--------------- &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;--------------<br /><br /><br />டிஸ்கி:குழந்தைகள் மனத்தை புரிந்து கொள்ளாது<br />சிறுவர்களாகவே இருக்கிற வயதில் பெரியவர்கள்<br />புரிந்துகொள்வதற்காக சிறுவர் மலர் விஷயம்போல<br />மிக மிக எளிமையாய் சொல்லப்பட்டுள்ளது<br />பெரியவர்கள் மன்னிக்க வேண்டும்</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-562793466124888989?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com111tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-14498243595221590902011-09-08T00:57:00.001-07:002011-09-08T00:57:51.008-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bGEwWFrEgjc/TmehoevtNwI/AAAAAAAAAC4/2sb6HO3DHHI/s1600/coming-hooded-skeleton-danger.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-bGEwWFrEgjc/TmehoevtNwI/AAAAAAAAAC4/2sb6HO3DHHI/s320/coming-hooded-skeleton-danger.jpg" width="241" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br /><br />"சைத்தான் என்பது பொய் அப்படி எதுவும் இல்லை"<br />இப்படிச் சொல்பவனை தொடராதே<br />அவன் அறியாது பேசுகிறான்<br /><br />கரிய இருள்போர்த்தியபடி குழிவிழுந்த கண்களோடு<br />கோரைப் பற்களை கடித்தபடி கர்ஜித்து வரும் சைத்தான்<br />அழிந்து பல காலமாகிவிட்டது<br /><br />முன்பு போல அவன் முட்டாள் சைத்தான் இல்லை<br />அவன் புத்திசாலி ஆகி பலயுகங்களாகிவிட்டது<br />முன்பு போல கோடாலி கொண்டு மரத்தை வெட்டி அவன்<br />நொந்து சாவதில்லை <br />மாறாக வேரை பிடுங்கி வெந்நீர் ஊற்றிவிட்டு விழுவதை<br />வேடிக்கைப் பார்க்கிறான்<br /><br />நம்மை வீழ்த்தக் கூட இப்போதெல்லாம் அவன்<br />தன் கோரைப் பற்களையும் கூரிய நகங்களையும் நம்புவதே இல்லை<br /><br />நம் வீட்டுக் கூடத்தில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் துவங்கி<br />உல்லாச உதவாக்கரை நண்பர்களாகத் தொடர்ந்து<br />நம்மை பாதை தவறவிட்டு ஏமாளியாக்கி<br />முதலில் நம் நேரத்தை களவாடிக் கொள்கிறான்<br /><br />பின் வீண் கனவுகளில் கற்பனைகளில் மூழ்கவிட்டு<br />நோக்கமற்று அலையவிட்டு<br />நாவுக்கும் மனதிற்கும் குடலை பலியாக்கி<br />ஆசைக்கும் உணர்வுக்கும் நம் உடலை பலிகொடுத்து<br />நம் சக்தி முழுவதையும் உறிஞ்சிக் கொள்கிறான்<br /><br />முடிவாக உல்லாசங்களில் கேளிக்கைகளில்<br />தேவையற்ற ஆடம்பரங்களில், போலி கௌரவங்களில்<br />நம்மை முழுமையாக மூழகவிட்டு<br />நம் வளத்தையெல்லாம் அபகரித்துக் கொள்கிறான்<br /><br />இப்படி தேரிழந்து ஆயுதமிழந்து சக்தியிழ்ந்து<br />மண்பார்த்து நிற்கும்&nbsp;மாமன்னனாக ஆனபின்னே<br />சக்தியற்றவன் உடலில் சட்டெனப் புகும் நோயினைப் போல்<br />நமக்குள் முழுமையாய் நிறைந்து கொள்கிறான்<br /><br />நம்மிடம் இப்போது எதுவுமே இல்லை ஆயினும்<br />தொடர்ந்து வாழ எல்லாமும் வேண்டியதாயும் இருக்கிறது<br /><br />இப்படியோர் இடியாப்பச் சிக்கலில்<br />ஆப்பசைத்து மாட்டிய குரங்கு போல் மாட்டி<br />செய்வதறியாது கைபிசைந்து நிற்கும்வரை <br />நமக்கு அன்னியன் போலிருந்த சைத்தான்<br />இப்போது நமக்குள் <span id="goog_1038989507"></span><span id="goog_1038989508"></span>நாமாகவே மாறி <br />நமக்கே புதிய வேதம் ஓதுகிறான்<br /><br />" பணத்தை கொண்டு எதை வேண்டுமானாலும்<br />செய்ய முடியும்,வாங்க முடியும் என்கிற<br />இந்த கேடுகெட்ட உலகில்<br />பணம் சம்பாதிக்க<br />எந்த கேடு கெட்ட செயலைச் செய்தால்தான் என்ன ?"<br /><br />சுயநலமாகவும் தர்கரீதியாகவும் யோசித்துப் பார்க்கையிலும்<br />உலக நடப்பை கூர்ந்து பார்க்கையிலும்<br />அவன் சொல்வது சரியாக மட்டும் படவில்லை<br />நிலை தவறிய நமக்கு புதிய கீதை போலவே படுகிறது<br />வேறு வழியின்றி நம்மை அறியாது<br />நாமே சாத்தானாக உரு மாறத் துவங்குகிறோம்<br /><br />எனவே<br />"சைத்தன் என்பது பொய் அப்படி எதுவும் கிடையாது"<br />இப்படிச் சொல்பவனைத் தொடராதே<br />அவன் அறியாது பேசுகிறான்</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-1449824359522159090?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com99tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-20806728820466049212011-09-04T06:18:00.000-07:002011-09-04T06:18:01.542-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-WWGe-70D7hQ/TmN5ufsSn_I/AAAAAAAAAC0/H38_EX42kaw/s1600/person-alone-456fb5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-WWGe-70D7hQ/TmN5ufsSn_I/AAAAAAAAAC0/H38_EX42kaw/s320/person-alone-456fb5.jpg" width="213" /></a></div><span id="goog_2118559046"></span><span id="goog_2118559047"></span><br /><div style="text-align: left;"><br /></div>அடர் இருளுக்கும்<br />உன் தொடர் மௌனத்திற்கும்தான்<br />எத்தனைப் பொருத்தம் ?<br /><br />இருளைக் குறைந்த ஒளி என்பான்<br />பாவேந்தன் பாரதி<br />அவன்வழியில் யோசிக்கையில்<br />உன் மௌனம் கூட எனக்கு<br />குறைந்த மொழியெனத்தான் படுகிறது<br /><br />விழிகளை அகலத் திறந்திருந்தபோதும்<br />அடர்ந்த இருளில்<br />பொருட்கள் புலப்படாதது மட்டுமின்றி<br />அர்த்தமற்ற அச்ச உணர்வையும்<br />அதீத தொடர் கற்பனைகளையும்<br />வளர்த்துப் போவதைப்போல்<br /><div style="text-align: left;">உன் காரணம்&nbsp;புரியாதொடர் மௌனம் என்னுள்&nbsp;</div>எதிர்மறை எண்ணப் புயலையும்<br />தேவையற்ற அச்ச அலைகளையும்<br />வளர்த்துவிட்டுத்தான் போகிறது<br />அடர்வனத்தில் திசைகள் அறியாது<br />குழம்பித் திரிகிறேன் நான்<br /><br />நீ பேசவேண்டியதே இல்லை போகிற போக்கில்<br />ஒரு அர்த்தமற்ற&nbsp;புன்னகையை மட்டுமாவது<br />உதிர்த்துவிட்டுப் போ<br />அது போதும் எனக்கு<br /><br />கதிரவன் எழுமுன் தோன்றும்<br />அந்தப் பாலொளிப் பரவலில்<br />அர்த்தமற்றுப் பூரித்துத் திரியும்<br />அறிவற்றப் புள்ளினங்கள் போல்<br />மகிழ்ச்சிக் கடலில்<br />சிறிது நேரமாவது நானும்<br />திளைத்துத் தொலைக்கிறேன்</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2080672882046604921?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com100tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-5108558773477093862011-08-31T06:17:00.000-07:002011-08-31T06:29:56.581-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-2iDHCyyF5X4/Tl3vwZne-nI/AAAAAAAAACI/ow7bzbmMeW0/s1600/ganesh-chaturthi-0077.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-2iDHCyyF5X4/Tl3vwZne-nI/AAAAAAAAACI/ow7bzbmMeW0/s320/ganesh-chaturthi-0077.jpg" width="225" /></a></div><div style="text-align: left;"><br />கணபதி திருவடி</div><div style="text-align: left;">அனுதினம் அடிபணி</div><div style="text-align: left;">துயரது இனிஇல்லை-இனி</div><div style="text-align: left;">இன்பமே எனஅறி</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">கஜமுகன் திருமுகம்</div><div style="text-align: left;">கண்டுகளி தினமினி</div><div style="text-align: left;">நிஜமென மருவிடும்-உடன்</div><div style="text-align: left;">வருகிற கனவினி</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பரமனின் முதல்மகன்</div><div style="text-align: left;">அடியினை உடன்பணி</div><div style="text-align: left;">பயமது அடங்கிடும்-உடன்</div><div style="text-align: left;">தொடர்ந்திடும் ஜெயமினி</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">உமையவள் திருமகன்</div><div style="text-align: left;">புகழ்மொழி தினம்படி</div><div style="text-align: left;">நிலைபெறும் நிம்மதி-இனி</div><div style="text-align: left;">நிலைத்திடும் என்றறி</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">சரவணன் மனம் கவர்</div><div style="text-align: left;">கரிமுகன் பதம்பணி</div><div style="text-align: left;">குறையினி என்றுமில்லை-இனி</div><div style="text-align: left;">நிறைவுதான் எனத்தெளி</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-2iDHCyyF5X4/Tl3vwZne-nI/AAAAAAAAACI/ow7bzbmMeW0/s1600/ganesh-chaturthi-0077.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> </a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-510855877347709386?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com71tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-22439179186211547722011-08-28T17:04:00.000-07:002011-08-28T17:04:45.100-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br />ஆடிப்பாடி எல்லோரும் கொண்டாடுவோம்<br />ஆனந்தமாய் இந்தநாளைக் கொண்டாடுவோம்<br />கூடிப்பாடி மகிழ்வுடனே கொண்டாடுவோம்-மாண்டிச்சோரி<br />பிறந்த நாளைத் திருநாளாய் கொண்டாடுவோம்<br /><br />குழந்தை மனம் பஞ்சுபோல மென்மையானது-அதை<br />அறிவதுதான் அனைத்திலுமே முதன்மையானது-இதை<br />உலகறிய சொல்லிவைத்த அன்னையல்லவா-அவர்<br />அவதரித்த நாளுமிந்த நாள்தான் அல்லவா<br /><br />பள்ளியது ம் இன்னுமொரு வீடுபோலவே-இதை<br />குழந்தைகள் உணருமாறு செய்தல்வேண்டுமே -என<br />எல்லோரும் அறியவைத்த அறிஞர் அல்லவா-அவர்<br />பிறந்திட்ட நாளுமிந்த நாள்தான் இல்லையா<br /><br />திணிக்கின்ற பண்டமல்ல கல்வியென்பது-எளிதாய்<br />புரிந்துகொள்ள உதவுவதே பள்ளியென்பது-இதை<br />அனைவருக்கும் புரியவைத்த மேதையல்லவா-அவ்ர்<br />வந்துதித்த இந்நாளே நன்நாள் அல்லவா<br /><br />இரண்டுமுதல் ஆறுவரை ஈர்க்கும் பருவமே-இதைத்<br />தெளிவாகத் திட்டமிட முயல்தல் வேண்டுமே -என்ற<br />சிறப்புமிக்க சேதிசொன்ன தெய்வ மல்லவா-அவரை<br /><div style="text-align: left;">இந் நாளில் நினைவுகூறல் கடமை அல்லவா</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">(மரியா மாண்டிச் சோரி 31.08.1870)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2243917918621154772?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com75tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-41901368839888267332011-08-23T07:23:00.000-07:002011-08-23T09:15:39.083-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">சிலைகளுக்கும் பக்தனுக்கும்<br />இடையில்தான் பூசாரி நிற்கிறான்<br />ஆதிமூலத்திற்கும் பக்தனுக்கும் இடையில்<br />நிச்சயமாக அவன் இல்லை<br />எங்கெங்கோ எதை எதையோ<br />தேடி அலையும் பாவப்பட்ட பக்தன்<br />இதை அறிந்து கொண்டால்<br />பகுத்தறிவும் பெருகிப் போகும்<br />பூசாரிக்கும் தான் மனிதன் என்று<br />புரிந்தும் போகும்<br /><br />சில வித்தைகளுக்கும் சீடனுக்கும்<br />இடையில்தான் "ஆனந்தாக்கள் "இருக்கிறார்கள்<br />பரம்பொருளுக்கும் சீடர்களுக்கும் இடையில்<br />சத்தியமாக இல்லவே இல்லை<br />அமைதி தேடும் அறிவு ஜீவிகள்<br />இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டால்<br />தேடும் அமைதி இலவசமாய் கிட்டும்<br />போலி பீடங்கள் தகர்ந்து நொறுங்க<br />"ஆனந்தர்களின்" வேஷங்களும்<br />முழுதாய் கலையும்<br /><br />எவையெல்லாம் இல்லாது<br />நாமிருக்க முடியாதோ<br />அதுவாகவே நம்மைச் சுற்றி இருப்பவனை<br />அடியாள்ம் காட்ட ஒரு வழிகாட்டி தேடி<br />நாம்தான் நாளெல்லாம் அலைகிறோம்<br />போலிகள் காட்டும் வழியில்<br />நாயாய் அலைந்து சாகிறோம்<br /><br />நம் நோக்கில் நாடுகளாய் <br />பூமியைப் பிரித்திருத்தலைப்போல்<br />அந்த ஆதி மூலம் தன்னை<br />பத்து பதினைந்தாய் பிரித்துக் கொண்டதில்லை<br />கதிரவன் போல் நிலவுபோல் காற்றுபோல்<br />எப்போதும் அவன் ஏகனாய்தான் இருக்கிறான்<br />எல்லோருக்குமாகத்தான் இருக்கிறான்<br /><br />இந்த சிறிய உண்மை புரிந்து கொண்டால்<br />"வெட்டவெளிதன்னை மெய்யென்று உணரும் "<br />பக்குவம் நமக்கும் வந்துவிடும்<br />வித்தைகள் காட்டி ஏய்த்துப் பிழைக்கும்<br />எத்தர்கள் கூட்டமும் ஒழிந்துவிடும்</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-4190136883988826733?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>Ramanihttp://www.blogger.com/profile/03336039749526957966noreply@blogger.com92tag:blogger.com,1999:blog-4924026926228242932.post-21063109198508693592011-08-21T09:14:00.000-07:002011-08-21T09:27:55.757-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">இணைவதற்கு உதவிடுமோ<br />இறுதிப்பா என்றாமோ<br />எனக்குள்ளே உயிர்துடிக்க<br />உதிரத்தால் எழுதுகிறேன்<br /><br />பொழுதுபோன வேளையிலே<br />நெருஞ்சிமுள் காட்டினிலே<br />வழிதேடி அலைகின்றேன்<br />வழித்தடமாய் வாராயோ<br /><br />சுட்டெரிக்கும் பாலையிலே<br />நீரின்றித் துடிக்கிறேன்<br />கொட்டுகிற மழையாக<br />குளிர்விக்க வாராயோ<br /><br />புயல் சூழ்ந்த கடல் நடுவே<br />பரிதவிக்கும் படகானேன்<br /><div style="text-align: left;">கரம்பிடித்துக்&nbsp; கரைசேர்க்க</div>கண்ணாநீ&nbsp;வாராயோ<br /><br />இனிப்பெல்லாம் கசப்பாக<br />முழுநிலவு நெருப்பாக<br />மதியிழந்து வாடுகிறேன்<br />மகராசா வாராயோ<br /><br />ஊரெல்லாம் பகையாகி<br />நம்முறவை மெல்கிறது<br />ஊரதனின் வாயடைக்க<br />உடனடியாய் வாராயோ<br /><br />மறைத்திடவும் தெரியாது<br />மறந்திடவும் தெரியாது<br />தரைப்பட்ட மீனாக<br />துடிதுடித்துச் சாகின்றேன்<br /><br />ஒருதிங்கள் பொறுத்திருப்பேன்<br />உனக்காகத் தவமிருப்பேன்<br />வருகின்ற வழியெல்லாம்<br />விழிவைத்துக் காத்திருப்பேன்<br /><br />எல்லையினில் நிற்பதனை<br />இனியேனும் புரிந்து நீ<br />துள்ளியோடி வாராயோ<br />துயரழிக்க வாராயோ<br /><br />ஆனமட்டும் பொறுத்துவிட்டேன்<br />அடுத்தவழி நினைத்துவிட்டேன்<br />காலனவன் தொடும் முன்னே<br />காத்திடவே வாராயோ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4924026926228242932-2106310919850869359?l=yaathoramani.blogspot.com' alt='' /></div>