நான் எழுதாத கவிதை..

 

என் கவிதைகள்

கவிதை எழுத
எழுத்தைத் தேடவில்லை நான் —
என்னைச் சுற்றி
நடந்தவற்றைப் பார்த்தேன்;
எழுத்துக்கள்
தானாகவே வந்தன!

மலரைப் பார்த்தால்
மலரென்று மட்டும்
சொல்ல மனமில்லை;
அதைப் பறிக்காமல்
ரசிக்கும் மனம் எங்கே?
என்று கேட்கிறது
என் கவிதை!

குழந்தை சிரித்தால்
சொர்க்கம் எங்கே என்று
தேடவில்லை;
அந்தச் சிரிப்புக்குள்
சொர்க்கம் இருப்பதை
சொல்லிவிடுகிறது
என் கவிதை!

மதம் மனிதனை
இணைக்க வந்ததா?
பிரிக்க வந்ததா?

உண்மை சொன்னால்
கேட்பவர் குறைவு;
பொய்யை
மீண்டும் மீண்டும் சொன்னால்
நம்புவோர் அதிகம்!

இதையும் பார்த்து
சும்மா இருக்க முடியாமல்
ஒரு கேள்வியாகி நிற்கிறது
என் கவிதை!

நடுத்தர மனிதன் —
மேலே பார்த்தால்
அதிகாரத்தின் நிழல்;
கீழே பார்த்தால்
வறுமையின் நிழல்;
நடுவில் நின்றவனுக்கு
திசை எது?

அவனுடைய
மௌனத்திற்கும்
ஒரு குரல் உண்டு —
அதுதான்
என் கவிதை!

சொல்லத் தெரிந்ததெல்லாம்
கவிதையா?

சொல்லாமல்
உணர்த்துவதுதானே
கவிதையா?

என்று
என்னையே கேட்கும்போது
பிறக்கிறது
மற்றொரு கவிதை!

எதுகை தேடினேன் —
உணர்வு கிடைத்தது.

மோனை தேடினேன் —
மனிதன் கிடைத்தான்.

உவமை தேடினேன் —
வாழ்க்கை கிடைத்தது.

அர்த்தம் தேடினேன் —
கேள்வி மட்டுமே
கிடைத்தது!

அந்தக் கேள்வியைத்தான்
உங்களிடம்
கொடுத்துவிட்டு
நான் நகர்கிறேன்.

என் கவிதைகளில்
நான் இல்லை என்று
சொல்ல முடியாது;

ஆனால்
நான் மட்டுமே
இருக்கிறேன் என்றும்
சொல்ல முடியாது.

நான் பார்த்த மனிதர்களும்,
நான் கேட்ட வார்த்தைகளும்,
நான் சந்தித்த முரண்பாடுகளும்,
நான் மறக்க முடியாத
சில நினைவுகளும் —
எல்லாம் சேர்ந்துதான்
என் கவிதை!

கவிதை
என்னுடையதா?

என்னால் எழுதப்பட்டதா?

அல்லது
என்னை எழுத வைத்த
வாழ்க்கையுடையதா?

பதில் தெரியவில்லை.

ஆனால்
ஒரு விஷயம் மட்டும் தெரியும் —

உணர்ந்ததை
உள்ளுக்குள் வைத்துக்கொள்ள முடியாதபோது
வெளியே வந்த சொற்கள்தான்
என் கவிதைகள்!

அவை
உங்களுக்கு கவிதையாகத் தோன்றினால்
அது உங்கள் பார்வை;

கேள்வியாகத் தோன்றினால்
அது உங்கள் மனம்;

சிந்தனையாகத் தோன்றினால்
அது உங்கள் பயணம்.

எனக்கோ —

அவை
நான் வாழ்ந்த
சில தருணங்களின்
சொல்லப்பட்ட சுவடுகள்!                             ( என் கவிதைகள் குறித்து என் பாணியில் ஒரு கவிதை எழுதித் தர AI யிடம் கேட்டபோது ஒரு நொடியில் அது எழுதிக் கொடுத்த கவிதை )