விட்டு விலகி விடுதலையாகி

 ஒரு நாள் மனைவி சாதாரணமாக சொன்னார்

"இதோ பாருங்க, நான் என் தோழியோட கொஞ்ச நேரம் வெளியே போயிட்டு வரேன்."

போனை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கணவன், நிமிர்ந்து பார்த்து சாதாரணமாக சொன்னார்

"சரி. சந்தோஷமா போயிட்டு வா."

மனைவிக்கு கொஞ்சம் ஆச்சரியம். வழக்கமாக அவர் "அவசியம் போகணுமா? இப்பதான் போகணுமா? லேட்டா வராதே" என்றெல்லாம் சொல்வார். ஆனால் அன்று - ஒன்றுமே இல்லை. பெருமூச்சு இல்லை, கேள்வி இல்லை - அமைதியாக "சரி" மட்டும்.

சில மணி நேரங்கள் கழித்து, அவர்களின் டீனேஜ் மகன் சமையலறைக்கு வந்தான். கையில் ஒரு பேப்பர், முகம் வெளிறிப் போயிருந்தது.

"அப்பா," என்று மெதுவாக சொன்னான், "என்னோட மாக் டெஸ்ட் ரிசல்ட் வந்திருக்கு... ரொம்ப மோசம்."

வழக்கம் போல திட்டு விழும் என்று உறைந்து நின்றான். அப்பா எப்போதும் படிப்பைப் பற்றி கவலைப்படுவார், நேரத்தை வீணாக்குவது பற்றி, தன் திறமைக்கு ஏற்ப படிக்காதது பற்றி பாடம் எடுப்பார் என்று தயாராக இருந்தான்.

ஆனால் அதற்கு பதிலாக, அப்பா அமைதியாக சொன்னார்,

"சரி."

மகன் கண்களை விரித்து கேட்டான்,

"வெறும்... சரியா?"

"ஆமாம்," என்றார் மென்மையாக.

"நீ இன்னும் கொஞ்சம் படிச்சா, அடுத்த முறை நல்லா பண்ணுவே. படிக்கலைன்னா, செமஸ்டரை திரும்ப படிக்க வேண்டி வரலாம். உன் விருப்பம். எந்த முடிவா இருந்தாலும் நான் உனக்கு துணையா இருப்பேன்."

பையன் அதிர்ந்து போனான். எப்போதிருந்து அப்பா இவ்வளவு அமைதியானார்?

அடுத்த நாள் மதியம், மகள் பதட்டத்துடன் உள்ளே வந்தாள். ஹாலில் தயங்கி நின்று சொன்னாள்,

"அப்பா... நான்... காரை இடிச்சிட்டேன். பெருசா இல்லை, ஆனா ஒரு சின்ன குழி விழுந்திருச்சு."

அப்பா கத்தவில்லை, கோபப்படவில்லை. சாதாரணமாக சொன்னார்,

"சரி. நாளைக்கு காரை ஒர்க் ஷாப்புக்கு எடுத்துட்டு போ."

மகள் உறைந்து போனாள்.

"உங்களுக்கு... கோபமே வரலையா?"

அவர் மென்மையாக சிரித்தார்.

"இல்லை. நான் கோபப்பட்டா கார் சரியாகிடாது. அடுத்த முறை கவனமா இரு."

இப்போது வீட்டில் எல்லோருக்கும் கவலை. இந்த மனிதர் - அதே கணவர், அதே அப்பா - இப்போது முன்பு போல இல்லை. எப்போதும் சீக்கிரம் கோபப்படுவார், எளிதில் டென்ஷன் ஆவார், உடனே ரியாக்ட் பண்ணுவார். இப்போது அமைதியாக, நிதானமாக, கிட்டத்தட்ட சாந்தமாக இருக்கிறார்.

அவர்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுக்க ஆரம்பித்தார்கள் - என்ன ஆச்சு? உடம்புக்கு ஏதாவதா? ஏதாவது நடந்ததா?

கடைசியாக, அன்று மாலை, அவரை சமையலறை மேஜையில் உட்கார வைத்தார்கள்.

"இங்க பாருங்க," மனைவி சொன்னாள்,

"நீங்க சமீபமா நிறைய மாறிட்டீங்க. என்ன நடந்தாலும் கோபப்படுறதில்லை, ரியாக்ட் பண்றதில்லை. எல்லாம் சரியா இருக்கா?"

அவர் அவர்களின் முகங்களைப் பார்த்து சிரித்தார்.

"ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை," என்றார். "எல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு. நான் ஒரு விஷயத்தை புரிஞ்சுகிட்டேன், அவ்வளவுதான்."

எல்லோரும் அமைதியானார்கள்.

"பல வருஷங்களுக்கு பிறகு," என்றார், "ஒவ்வொருத்தரும் தங்க வாழ்க்கைக்கு தாங்களே பொறுப்பு என்று நான் உணர்ந்தேன்."

மனைவி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.

"என்ன அர்த்தம்?"

அவர் கைகளை கட்டிக்கொண்டு சொன்னார்,

"முன்னாடி நான் எல்லாத்துக்கும் கவலைப்பட்டேன் - நீ லேட்டா வந்தா கவலை, பிள்ளைங்க மார்க் குறைஞ்சா குற்ற உணர்ச்சி, ஏதாவது உடைஞ்சா கோபம், யாராவது வருத்தமா இருந்தா அதை சரி பண்ண முயற்சி. எல்லோரோட பிரச்சனையையும் என்னோடதா நினைச்சேன். ஆனா ஒரு நாள் புரிஞ்சது - நான் கவலைப்படுறதால உங்க பிரச்சனைகள் தீரப் போறதில்லை. அது என் நிம்மதியை மட்டும்தான் கெடுக்குது."

மகள் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

அவர் தொடர்ந்தார்,

"என் மன அழுத்தம் உங்களுக்கு உதவாது. என் போராட்டம் உங்க வாழ்க்கையை எளிதாக்காது - அது என் வாழ்க்கையை மட்டும் கஷ்டமாக்கும். நான் உங்களுக்கு அறிவுரை, அன்பு, ஆதரவு கொடுக்க முடியும். ஆனா உங்களுக்காக உங்க வாழ்க்கையை என்னால வாழ முடியாது. உங்க முடிவுகளோட விளைவுகள் - நல்லதோ கெட்டதோ - அதை நீங்கதான் சந்திக்கணும்."

கொஞ்சம் நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் சிரித்தார்.

"அதனால நான் முடிவு பண்ணிட்டேன் - என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாததை கட்டுப்படுத்த முயற்சி பண்றதை நிறுத்திடப் போறேன்."

மகன் முன்னால் சாய்ந்து கேட்டான்,

"அப்ப... எங்க மேல உங்களுக்கு அக்கறையே இல்லையா?"

அவர் பதிலளித்தார்,

"நிச்சயமா அக்கறை இருக்கு. ஆனா அக்கறைக்கும், கட்டுப்படுத்துறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. நான் உங்களை நேசிக்கலாம், உங்களுக்கு தேவையானதை கொடுக்கலாம் - ஆனா என் நிம்மதியை இழக்குற விலையில இல்லை."

அறை முழுவதும் அமைதி நிலவியது.

மூவரையும் பாசத்துடன் பார்த்து சொன்னார்,

"என் வேலை உங்களை நேசிப்பது, வழிகாட்டுவது, தேவையானதை கொடுப்பது, தேவைப்படும்போது துணை நிற்பது. ஆனா உங்க வேலை உங்க வாழ்க்கையை நீங்களே பார்த்துக்கிறது. முடிவுகளை எடுப்பது. அதன் விளைவுகளை சந்திப்பது. அப்படித்தான் எல்லோரும் வளர்றோம்."

அமைதியாக சேர்த்து சொன்னார்,

"அதனால இப்போ, ஏதாவது தப்பா நடந்தா, நான் எனக்கு நானே சொல்லிக்கிறேன் - இது நான் சரி பண்ண வேண்டியது இல்லை. நான் அமைதியா இருந்து, நீங்க அதிலிருந்து கத்துப்பீங்கன்னு நம்புவேன். ஏன்னா வாழ்க்கை அப்படித்தான் - அது பாடங்களை கற்றுக் கொடுக்கும்."

சிறிது நேரம் வீடு முழுவதும் மௌனமாக இருந்தது. ஆனால் சூழ்நிலையில் ஏதோ மாறியிருந்தது.

மனைவி அவர் கையைப் பிடித்து சொன்னாள்,

"இன்னைக்கு நீங்க எங்களுக்கு எல்லோருக்கும் ஒரு விஷயத்தை கற்றுக் கொடுத்துட்டீங்க."

அவர் சிரித்தார்.

"இருக்கலாம். ஆனா நான் முதல்ல அதை நானே கத்துக்க வேண்டியிருந்தது."

அன்று இரவு, எல்லோரும் அவரது வார்த்தைகளைப் பற்றி யோசித்தார்கள்.

மகன் மீண்டும் படிக்க உட்கார்ந்தான் - அப்பா திட்டினார் என்பதற்காக அல்ல, பொறுப்பு தன்னுடையது என்பதை உணர்ந்ததால்.

மகள் காரை சரி செய்யும் பொறுப்பை எடுத்துக் கொண்டு, இன்சூரன்ஸ் செயல்முறையை புரிந்து கொண்டாள்.

மனைவி வீட்டு வேலைகளை இன்னும் கவனத்துடன் நிர்வகிக்கத் தொடங்கினாள் - கட்டாயத்தினால் அல்ல, அவளே விரும்பியதால்.

மெதுவாக, வீடு இலகுவாக உணரத் தொடங்கியது.

இனி யாரும் பயத்தில் செயல்படவில்லை, புரிதலுடன் செயல்பட்டார்கள். திட்டு விழும் என்ற பயத்தில் யாரும் அடக்கப்படவில்லை.

ஏனென்றால் வீட்டில் ஒருவர் அமைதியை தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அது எல்லோருக்கும் பரவத் தொடங்குகிறது.

ஒருவர் கட்டுப்பாட்டை விடும்போது, மற்றவர்கள் தங்களை கட்டுப்படுத்த கற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

இப்படித்தான் - அமைதி பரவுகிறது, அன்பைப் போலவே.

மற்றவர்களை கோபம், அழுத்தம், அதிகாரம் மூலம் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்காதீர்கள்.

அதற்கு பதிலாக, நீங்களே பொறுப்புடன் செயல்படுங்கள், மற்றவர்களும் தங்கள் பொறுப்பை உணர உதவுங்கள்.