விடாது தொடரும் உங்கள் நினைவு நிச்சயம் எங்களைத் தூங்க விடாது

இந்தியர்கள் அனைவருக்கும்
ஆகஸ்ட் பதினைந்து ஒரு
விடியல் நாளெனில்

இளைஞர்கள் அனைவருக்கும்
அக்டோபர் பதினைந்தை ஒரு
எழுச்சி நாளாக்கிப் போனவரே

இந்தியாவின் கடைக் கோடியில்
ஒரு சாமானியனாய்ப் பிறந்து
இந்தியா முழுமைக்கும்
ஒரு ஆதர்ஷ நாயகானாய் உயர்ந்தவரே

அலங்காரமிக்க அதிகாரமிக்கப்
ஒரு பதவியை
முதன் முதலாய்
மக்களுக்கான பதவியாக்கியவரே

வல்லமையுள்ளோருக்கானது
என்றான  ஜனாதிபதி மாளிகையை
சாமானியர்களும்  மிக இயல்பாய்
நமக்கானது என உணரச் செய்தவரே

ஓயாத உழைப்பின் மூலம்
சாமானியனும்
உச்சத்தைத் தொட முடியும் என
நிரூபித்துக் காட்டியவரே

பதவியால் அல்ல
செய்வதற்கரிய செயல்களால்
தலைநகரையே ஒரு சிற்றூருக்கு
மாற்றிக் காட்டியவரே

உங்கள் பிறந்த நாள்
இளைஞர்களுக்கான
எழுச்சி நாள் மட்டுமல்ல

இந்தியர்கள் அனைவரும்
2020 என்னும் இலட்சியத்தை
எண்ணச் செய்யும் நாள்

இந் நாளை
நீங்கள் அவதரித்த நாளாக மட்டுமல்ல
உலகத் தலைமைக்கு
இந்தியாவைத்
தயார்ப்படுத்தும் நாளாகக் கொள்கிறோம்

விடாது தொடரும் உங்கள் நினைவு
நிச்சயம் எங்களைத் தூங்க விடாது

வாழ்த்துக்களுடன்....

வேறு எதை எதையோ நொந்தபடி....

கொத்தனாரை
தோட்ட வேலை செய்யவும்
தோட்டக்காரனை
வீடு கட்டவும்
விட்டக் கதையாய்

சர்வரை
சமையல் வேலை செய்யவும்
சமையல்காரரை
நின்று பரிமாற
வைத்தக் கதையாய்

அரசனை
ஆலோசனை வழங்கச் செய்தும்
மந்திரியை
பெரும் போருக்கு
அனுப்பும் முறையாய்

எல்லாவற்றையும்
மாற்றி மாற்றிச் செய்து
மாற்றம் இல்லையென
நொந்துச் சாகிறோம்

ஆப்பசைத்து
மாட்டிக் கொண்ட குரங்கு
நுனி அமர்ந்து
முன்னால் வெட்டிய முட்டாள்
கதைகளைச் சொல்லியபடி..

இவைகளிரண்டுமாய்
அனைத்து விஷயத்திலும்
நாம்தான் இருக்கிறோம் என்பதை
இயல்பாய் மறந்தபடி
 வேறு எதை எதையோ நொந்தபடி.

உங்களுக்கு நேரமிருக்க வாய்ப்பில்லை

உங்களுக்கு நினைவிருக்க
நிச்சயம் வாய்ப்பில்லை
ஏனெனில் அப்போதுதான்
தவழுதலை முடித்து
நீங்கள் சுயமாய்
நிற்கக் கற்றுக் கொண்டிருந்தீர்கள்

அன்றைய நாட்களில்
உங்கள் தாய்த்தந்தையரின்
மாலை நிகழ்வுகளில்
உங்களுடனான
மல்யுத்தம் நிச்சயம் இருந்தது

ஒவ்வொரு முறையும்
நீங்கள் உங்கள்
உச்சப் பட்ச
சக்தியினைத் திரட்டி
அவர்களை வீழ்த்த முயல..

ஒவ்வொரு முறையும்
அவர்கள் உங்களிடம்
உட்சப் பட்ச
சக்தியினைத் திரட்டி
வீழ்வதுப்  போல் நடிக்க...

நீ கைகொட்டி
முழுவாய்ப் பிளந்துச் சிரிக்க
அவர்கள் உங்கள் மகிழ்வினில்
உலகை மறந்து கிடந்ததும்
கவலை மறந்து களித்ததும்..

உங்களுக்கு நினைவிருக்க
நிச்ச்யம் வாய்ப்பில்லை
ஏனெனில் அப்போது
நீங்கள் ஏதுமறியாக்
குழந்தையாய் இருந்தீர்கள்

இப்போது உங்களுக்கு
நேரமிருக்க வாய்ப்பில்லை
ஏனெனில் இப்போது நீங்கள்
பதவியில் வசதிவாய்ப்பில்
உச்சத்தில் இருக்கிறீர்கள்

இன்றைய நாட்களில்
உங்கள் தாய் தந்தையரின்
அன்றாட நினைப்புகளில்
உங்களுடைய நினைவுகளே
அதிகம் ஆக்கிரமித்துக் கிடக்கிறது

அன்றாடம் ஏதுமில்லையாயினும்
எதையாவது மனம் திறந்து
பேசிவிட எத்தனிக்கையில்
"எதுவும் முக்கியமா ?" என
பேச்சினை முறிக்கையில்...

ஒவ்வொரு முறை நெருங்க  முயலுகையிலும்
அவசர வேலை இருப்பதாய்
செயலில் காட்டி
கையடக்கச் சனியனில்
முகம் புதைக்கையில்...

மனம் மிக நொந்தபடி
ஆயினும் மிக சந்தோஷமாய்
இருப்பதுப் போலப்போக்குக் காட்டி
இப்போதும் அவ்ர்கள்
நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்

இப்போது இதை உணரும் மனமிருக்க
உங்களுக்கு நிச்சயம்  வாய்ப்பில்லை
ஏனெனில்
பதவியில் வசதி வாய்ப்பில் மட்டுமல்ல
நடிப்பில்   நீங்களும் 
இப்போது உச்சத்தில் இருக்கிறீர்கள்


(கண்ணீருடன்  கரு தந்த நண்பருக்கு
சமர்ப்பணம் )

வலைத்தள மேடை

இந்த மேடை எனக்குப்  
போதுமானதாகவே இருக்கிறது
பொருத்தமானதாகவே இருக்கிறது

மேடை சிறிதெனினும்
வெளிச்சம் குறைவெனினும்
படுதாக்களும்
பார்வையாளர்களும்
அதிகமில்லையெனினும்

எனக்கு  இந்த மேடை
மிகவும் பிடித்தமானதாகவே இருக்கிறது

ஆடை அலங்காரச்  சுமைகளின்றி
போலி முக வேஷங்களின்றி
எனது  குளியறையில் பாடுதல் போல்
எனது  தோட்டத்தில் ஆடுதல்  போல
இயல்பாகவே இருக்க  முடிவதாலே

எனக்கு  இந்த மேடை
மனம் கவர்ந்ததாகவே இருக்கிறது

நிழல்  உருவங்களாய் அல்லாது
பார்வையாளர்கள் பெரும்பாலோர்
பார்க்கும்படியாகவே இருப்பதாலே
பார்வையாளர்கள் அனைவரும்
என்னையும்   பார்க்கும்படியாக  இருப்பதாலே 

எனக்கு  இந்த மேடை
உத்வேகமளிப்பதாகவே  இருக்கிறது

கட்டுப்பாடுகளின்றி   என் இஷ்டம்போல்
மேடை ஏற முடிவதாலும்
பண்பட்ட பார்வையாளர்களின்
பாராட்டையோ விமர்சனத்தையோ
உடனுக்குடன் பெற்றுவிட முடிவதாலே

அதிக  உயரமும்வெளிச்சமும்
ஆரவார ரசிகர்களின் 
வான் முட்டும் சப்தமும் நிறைந்த
அந்த  அலங்கார மேடையினும்

அளவு சிறிதெனினும்
வெளிச்சம் குறைவெனினும்
பார்வையாளர்கள் கூட்டம்
அதிகமில்லையெனினும்

உயிரோட்டமுள்ள
இந்தச் சின்ன மேடையே

உயர்வானதாகவும்
உண்மையானதாகவும்
நிலையானதாகவும்
என்றென்றும் எனக்குள்
நம்பிக்கையூட்டிக் கொண்டிருக்கிறது
அதனால்
எனக்குள் நிலையாக
நங்கூரமிட்டுக்கொண்டும் இருக்கிறது

நிழலின் சூட்சுமக் சமிக்ஞைகள்...

நான் என்பது
என்னைப் பொருத்து மட்டும் இல்லை
என்பதைத் தவிர

வேறு எதை எதையோ
அறிவுறுத்த முயலும்
நிழலில் சமிக்ஞைகள்
எனக்குப்  புரிந்ததில்லை எப்போதும்

நான் பிறக்கப் பிறந்து
என்னையேத் தொடர்ந்து
என்னுடனே மரிக்கும்
நிழலில் சமிக்ஞைகள்
ஏனோ புரிந்ததில்லை என்றென்றும்

நான் எப்போதும் போலிருப்பினும்
சிலபோது பின்னே
விஸ்வரூமெடுத்து
சிலபோது
முன்னே மிகச் சுருங்கி
பலசமயம்
கால் மிதிபடக் கிடந்து
இரவில்இருளில்
முற்றாய்ஒடுங்கி

என்னவோ சொல்ல நினைக்கும்
நிழலில் சமிக்ஞைகள்
புரிந்ததில்லை எஞ்ஞாளும்

ஈரக்காற்றின் சமிக்ஞை
வெளுக்கும் கிழக்கின் சமிக்ஞை
மலர்மொட்டின் சமிக்ஞை
குழந்தையின் சமிக்ஞை
ஊமையனின் சமிக்ஞை
நாணமுற்றவளின்  சமிக்ஞை
பிற மொழியாளரின் சமிக்ஞை
அனைத்தையும்
புரிந்து கொள்ளக் கூடும் என்னால்

இன்றுவரை
எனக்கான
எனக்கானது மட்டுமே ஆன
என்னை விட்டு நொடியும் விலகாத

என் நிழலின்
பிறச்  சூட்சுமச் சமிக்ஞைகளை மட்டும்
எப்படி முயன்றும்
ஏனோ புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை
இந்த நொடி மட்டும்

நான் என்பது
என்னைப் பொருத்து மட்டும் இல்லை
என்பதைத் தவிர...

தாயுள்ளம் கொண்ட முதிர்ந்த வாசகர்களே....

அதிக அனுபவச் சேர்க்கையும்
அதீத வாசிப்பின் தாக்கமும்
இயல்பாக வசப்படும் வார்த்தைகளின் நேசமும்
எதையும் எழுதிவிடலாம் என்னும்
நம்பிக்கை இருந்த போதினும்..

.எத்தனை உயர்ந்த வாகனமாயினும்
எவ்வளவு வேகப் பயணமாயினும்
இலக்கற்ற பயணம்
வெட்டி அலைச்சலே என
மனதினில் எண்ணம் கொண்டு

பொருளற்ற பேச்சில்
சந்தமும் அணிகளும்
அதிகமாய்க் கலந்திருந்தபோதும்
உளறலே என்ற
உறுதியினை அறிவில் கொண்டு

எத்தனைத் திறத்துடன்
செய்யப்பட்ட்டபோதும்
பயனற்ற செயல்கள்
விழலுக்கு இறைக்கும் நீரென்ற
கொள்கையினை  சிரமேற்கொண்டு

மிகச் சரியாகச்  சொன்னால்
கருவுறவே அல்லாது கொள்ளுகிற
உடல் சேர்க்கைக் கூட
காமக் களியாட்டமே என
வெறுத்தொதுக்கும் உறுதிகொண்டு

பிண்டத்தைப் பெற்று
தாயெனப் பெருமிதம் கொள்ளுதலை விட
மலடியாய் இருத்தலே மகத்தானது எனும்
மந்திரச் சொல்லினை
வேதமாய் மனதில் கொண்டு

எழுதாது இருந்து
எங்களையும் எழுத்தாளர்களாக
தலை நிமிர்ந்து உலவ விடும்
மனம் துணிந்து உளரவிடும் 
தாயுள்ளம் கொண்ட முதிர்ந்த வாசகர்களே
உங்களுக்கே  சரண் நாங்களே 

"வரம் கொடுத்தவன் தலையிலேயே.....

"வரம் கொடுத்தவன்
தலையிலேயே
கைவைக்க முயற்சித்த
அசுரன் கதையில்
எனக்கு நம்பிக்கையில்லை"
என்றார் அந்த முதியவர்

"எனக்கும் அப்படித்தான்
அரக்கனே ஆயினும் கூட
அப்படிச் செய்ய மனம் வருமா ?"
என்றார் அடுத்தப் பெரியவர்

அடுத்திருந்தப் பெரியவர் மட்டும்
"எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது
முயற்சித்த இல்லை
கைவைத்த....."
என்றார் விரக்தியாய்

பெரியவர்கள் இருவரும்
ஒரு பத்தாம்பசலியைப்
பார்ப்பதுப் போல
அவரைப் பார்க்க...

அவர் இப்படிச் சொன்னார்
"வாரீசுகள் வசதியாய் இருந்தும்
இந்த வயோதிகர் இல்லத்தில்
இருக்கிற நாமெல்லாம் யாராம்?
அனுப்பி வைத்தவர்கள் எல்லாம் யாராம் ?"
என்றார் மெல்லச் சிரித்தபடி

சிறிது நேரம் யாரும்
பேசிக் கொள்ளவுமில்லை
ஒருவர் முகத்தை ஒருவர்
பார்த்துக் கொள்ளவுமில்லை

மெல்லக் கனத்த இருள்
சூழத் துவங்கியது
வெளியிலும்....