அம்மா ஒரு நாள் விடுமுறை எடுத்தால்...
"என் அம்மா உலகிலேயே மிகவும் கோபமானவர் என்று நான் நினைத்தேன்..."
ஒரு நாள் பள்ளியின் முதல்வர் திடீரென்று ஒரு தாயை பள்ளிக்கு அழைத்து கூறினார்:
“உங்கள் மகன் ‘என் அம்மா ஒரு நாள் விடுமுறை எடுத்தால்’ என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறான். அதை படித்ததும் ஆசிரியர் அறை முழுவதும் அமைதியாகிவிட்டது. முதலில் அனைவரும் சிரித்தார்கள்... பின்னர் அனைவரின் கண்களிலும் கண்ணீர் வந்தது.”
அந்தத் தாய் பதற்றமடைந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.
தன் மகன் ஏதோ பெரிய தவறு செய்திருப்பான் என்று நினைத்தார்.
முதல்வர் சிரித்தபடி அந்த நோட்டுப் புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுத்து கூறினார்:
“இதை வீட்டில் போய் படிக்க வேண்டாம்... இங்கேயே படியுங்கள்.”
முதல் பக்கத்தில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது:
“என் அம்மா ஒரு நாள் விடுமுறை எடுத்தால்...”
முதலில் எனக்கு என் அம்மா உலகிலேயே மிகவும் கோபமானவர் என்று தோன்றியது.
காலை 5 மணிக்கே என்னை எழுப்பி படிக்க வைப்பார்.
சாப்பாட்டை முழுவதும் சாப்பிடவில்லை என்றால் திட்டுவார்.
அதிக நேரம் மொபைல் பயன்படுத்தினால் அதை பிடுங்கி விடுவார்.
விடுமுறை நாட்களிலும் கூட அறையை சுத்தம் செய்யச் சொல்வார்.
நான் நினைத்தேன்:
"என் அம்மா ஒரு நாள் எங்காவது போய்விட்டால் நன்றாக இருக்கும்..."
பிறகு கடந்த திங்கட்கிழமை அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது. மருத்துவர் முழுமையான ஓய்வு எடுக்கச் சொன்னார்.
அன்று தான் முதல் முறையாக என் அம்மா உண்மையாகவே படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கவில்லை.
காலையில் அலாரம் அடித்தது...
ஆனால் யாரும் என் தலையை வருடி,
“மகனே, எழுந்திரு... பள்ளிக்கு நேரமாகிவிட்டது”
என்று சொல்லவில்லை.
நான் தாமதமாக எழுந்தேன்.
சீருடை இஸ்திரி செய்யப்படவில்லை.
ஒரு காலுறை ஒரு அறையில் இருந்தது, மற்றொன்று வேறு இடத்தில் இருந்தது.
சாப்பாட்டு பெட்டி காலியாக இருந்தது.
அப்பா சமையலறையில் நின்று கொண்டிருந்தார்.
அவர் முதல் முறையாக சப்பாத்தி செய்ய முயற்சி செய்தார்.
அது வட்டமாக வரவில்லை...
இந்தியாவின் வரைபடம் போல இருந்தது.
அன்று தான் அம்மா ஒரே நேரத்தில் எத்தனை வேலைகளை செய்கிறார் என்பதை முதன்முறையாக புரிந்து கொண்டேன்.
பள்ளியில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது வாசலில் யாரும் என்னை எதிர்பார்த்து நிற்கவில்லை.
அம்மா படுக்கையில் இருந்தார். இருந்தாலும் சிரித்துக் கொண்டு கேட்டார்:
“என் ராஜா வந்துட்டானா?”
நான் சொன்னேன்:
“அம்மா, பசிக்குது.”
அவர் எழுந்திருக்க முயன்றார்.
ஆனால் வலியால் முனகியபடி மீண்டும் படுத்துக் கொண்டார்.
அன்று தான் முதல் முறையாக நானே எனக்கு உணவு எடுத்துக் கொண்டேன்.
உணவு குளிர்ந்திருந்தது...
ஆனால் அதைவிட குளிர்ச்சியாக இருந்தது அந்த வீடு.
அன்று இரவு அம்மாவுக்கு அதிக காய்ச்சல் இருந்தது.
இருந்தாலும் அப்பாவிடம் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தார்:
“மகன் பால் குடித்தானா?”
“ஹோம் வொர்க் செய்தானா?”
“நாளைக்கு அவனுடைய வரைதல் நோட்டை மறக்காமல் எடுத்து வையுங்கள்.”
தன் மருந்துகளை விட என் கவலைதான் அவருக்கு அதிகமாக இருந்தது.
மறுநாள் நான் அம்மாவின் மொபைலை எடுத்துப் பார்த்தேன்.
அதில் விளையாட்டுகள் இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.
ஆனால் அதில் இருந்தது வேறு ஒன்று.
அதில் அதிகமாக இருந்தவை என் புகைப்படங்கள்.
முதன்முறையாக பள்ளிக்கு சென்ற நாள்... என் புகைப்படம்.
முதன்முறையாக சைக்கிள் ஓட்டிய நாள்... என் புகைப்படம்.
எனக்கு காய்ச்சல் வந்த நாள்... என் புகைப்படம்.
அம்மாவின் சொந்த அழகான ஒரு புகைப்படம் கூட அதில் இல்லை.
அவரது மொபைல் முழுவதும் என் புகைப்படங்களே இருந்தன.
அன்று தான் புரிந்தது:
அம்மா தன் வாழ்க்கையை வாழ்வதில்லை... நம் வாழ்க்கையையே வாழ்கிறார்.
மூன்றாவது நாள் நான் அம்மாவின் கால்களை பிடித்து விட்டேன்.
அவர் சிரித்துக் கொண்டு கேட்டார்:
“இன்று சூரியன் மேற்கில் உதித்ததா?”
நான் சிரித்தேன்... ஆனால் என் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
எத்தனை முறை நான் அவரிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்:
“உங்களுக்கு எதுவுமே தெரியாது... எப்போதும் திட்டிக்கொண்டே இருப்பீர்கள்.”
ஆனால் உண்மை என்னவென்றால் எனக்குத்தான் எதுவும் தெரியவில்லை.
என் சட்டை தானாக அலமாரிக்குள் செல்வதில்லை.
என் சாப்பாட்டு பெட்டி தானாக நிரம்புவதில்லை.
என் படுக்கை தானாக ஒழுங்காக மாறுவதில்லை.
எனக்கு பிடித்த உணவு தானாக சமைக்கப்படுவதில்லை.
இதற்குப் பின்னால் அம்மாவின் தூக்கமில்லாத இரவுகள், அவருடைய நேரம், அவருடைய முழு வாழ்க்கையும் இருக்கிறது.
கடவுள் என்னிடம் உலகிலேயே மிகவும் கடினமான வேலை எது என்று கேட்டால்...
நான் சொல்வேன்:
“அம்மாவாக இருப்பதுதான்.”
ஏனென்றால் அம்மாவுக்கு விடுமுறை கிடையாது.
அவருக்கு காய்ச்சல் இருந்தாலும் வீடு நடக்கும்.
வலி இருந்தாலும் குழந்தைகளின் கவலை இருக்கும்.
அழ வேண்டும் என்று தோன்றினாலும் சிரித்தபடி உணவு பரிமாறுவார்.
இனி நான் கடவுளிடம் ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டேன்:
“என் அம்மா ஒரு நாள் எங்காவது போகட்டும்.”
அதற்கு பதிலாக நான் சொல்வேன்:
“கடவுளே... என் ஆயுளையும் என் அம்மாவுக்கு கொடு.”
ஏனென்றால்...
அம்மா வீட்டில் இருந்தால், சிறிய வீடும் சொர்க்கம் போல இருக்கும்.
---
கட்டுரை அங்கே முடிந்தது.
நோட்டுப் புத்தகத்தை கையில் பிடித்தபோது அந்தத் தாயின் கைகள் நடுங்கின.
அவரது கண்ணீர் அந்தப் பக்கங்களில் விழுந்தது.
கடந்த மாதம் கோபத்தில் மகன் சொன்னது அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது:
“உங்களுக்கு திட்டுவது மட்டும்தான் தெரியும்.”
அன்று இரவு முழுவதும் அவர் அழுதிருந்தார்.
ஆனால் இன்று அதே மகன், ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல், தன் அம்மாவின் முழு வாழ்க்கையையும் புரிந்து கொண்டிருந்தான்.
முதல்வர் மெதுவாக கூறினார்:
“குழந்தைகள் நம்முடைய வார்த்தைகளை மட்டும் படிப்பதில்லை... நம்முடைய தியாகங்களை படிக்கிறார்கள். அதை புரிந்து கொள்ள அவர்களுக்கு சிறிது நேரம் தேவை.”
அம்மா வீட்டிற்கு வந்தார்.
மகன் ஓடி வந்து அவரை கட்டிப்பிடித்தான்.
இந்த முறை அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அம்மாவை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான்.
அம்மா அவன் தலையை வருடினார்.
இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்...
ஆனால் அந்த அமைதியில் ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருந்தன.
அன்று முதல் முறையாக மகன் தன் தட்டை எடுத்துச் வைத்தான்.
தன் காலணியை தானே சுத்தம் செய்தான்.
தூங்குவதற்கு முன் அம்மாவிடம் வந்து சொன்னான்:
“அம்மா... இனிமேல் உங்களுக்கு விடுமுறை கொடுக்க மாட்டேன்... ஆனால் எல்லா வேலைகளிலும் உங்களை தனியாக விட மாட்டேன்.”
அம்மா சிரித்தார்.
அந்த ஒரு வார்த்தையிலேயே அவருடைய எல்லா சோர்வும் மறைந்தது.
---
நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்...
பெற்றோர்கள் நமக்காக எல்லாவற்றையும் செய்து கொண்டிருக்கும் போது அவர்களின் மதிப்பை குழந்தைகள் உணர்வதில்லை.
அதே கைகள் ஒரு நாள் சோர்வடைந்த பிறகுதான் அதன் அருமை புரியும்.
எனவே காத்திருக்க வேண்டாம்.
இன்றே உங்கள் பெற்றோரின் அருகில் அமர்ந்து, அவர்களின் கைகளை பிடித்து சொல்லுங்கள்:
“நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதால்தான் என் உலகம் இருக்கிறது.” ❤️
---
இதைப் படித்த பிறகு மனம் நெகிழ்ந்தால்... உங்கள் அம்மாவுக்கு ஒரு முறை அழைப்பு விடுங்கள்.
