கடலுக்கு அலையது முகவரி
சந்தாக் கட்டி சண்டை போடும்
சங்கம் நூறு உண்டு---இங்குகிடைக்கிற மூன்று கற்களை
சமமாக அடுக்கிஒளிந்து நெளிந்து ஓடும்
சிற்றோடைநிலையான உறவுக்கும்
நெருக்கமான நட்புக்கும்_*இதைவிட ... யார் உலக பாடத்தைச் சொல்லித் தர முடியும்.......?????!!!!!*_ இன்று கதைகளில்லாத பதிவு...
_*சாலையில் உள்ள ஒரு சிறு கிராமம் பூங்குன்றம். இங்கு பிறந்த கணியன் பூங்குன்றனார் எழுதிய பழமையான பாடல் ஓன்று, இன்று உலகம் முழுவதும் உச்சரிக்கப்படுகிறது.*_
_*'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' இதன் முதல் வரி மட்டுமே*_ _*பிரபலமாகி வருகிறது. பாடலின்*_
_*எல்லா வரிகளும் வாழ்வின் முழு தத்துவத்தைச் சொல்கிறது.....*_
_*முழு பாடலும்... அதன் பொருளும்....*_
_*"யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்;*_
_*தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா;*_
_*நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன;.....*_
_*சாதலும் புதுவது அன்றே;...*_
_*வாழ்தல் இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே;*_
_*முனிவின் இன்னாது என்றலும் இலமே;*_
_*மின்னோரு வானம் தண்துளி தலைஇ ஆனாது*_
_*கல்பொருது இரங்கும்வ மல்லல் பேர்யாற்று*_
_*நீர்வழிப் படூஉம் புணைபோல் ஆருயிர்*_
_*முறைவழிப் படூஉம் என்பது திறவோர்காட்சியின் தெளிந்தனம்...*_
_*ஆதலின் மாட்சியின்*_
_*பெயோரை வியத்தலும் இலமே;*_
_*சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே.*_
_*கணியன் பூங்குன்றனார்*_
_*"யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்...."*_
_*எல்லா ஊரும் எனது ஊர்....எல்லா மக்களும் எனக்கு உறவினர்என்று நினைத்து,*_
_*அன்பே வாழ்வின் அடிப்படை, ஆதாரம் என்று வாழ்ந்தால் , இந்த வாழ்வு நமக்கு எவ்வளவு இனிமையானது சுகமானது.*_
_*"தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா...."*_
_*தீமையும்,நன்மையும் அடுத்தவரால் வருவதில்லை. எனும் உண்மையை,உணர்ந்தால்,*_
_*சக மனிதர்களிடம்,விருப்பு வெறுப்புஇல்லா ஒரு சம நிலை,சார்ந்த வாழ்வு கிட்டும்.*_
_*"நோதலும் தனிதலும் அவற்றோ ரன்ன...."*_
_*துன்பமும் ஆறுதலும்கூட மற்றவர் தருவதில்லை, மனம் பக்குவப்பட்டால், அமைதி அங்கேயே கிட்டும்...*_
_*"சாதல் புதுமை யில்லை.."*_
_*பிறந்த நாள் ஒன்று உண்டெனில், இறக்கும் நாளும் ஒன்று உண்டு....*_
_*இறப்பு புதியதல்ல, அது இயற்கையானது எல்லோருக்கும் பொதுவானது....*_
_*இந்த உண்மையை உணர்ந்தும், உள் வாங்கியும் வாழ்ந்தால் எதற்கும் அஞ்சாமல், வாழ்க்கையை, வாழும் வரை ரசிக்கலாம்.*_
_*"வாழ்தல் இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே*_
_*முனிவின் இன்னாது என்றலும் இலமே."*_
_*இந்த வாழ்க்கையில் எது, எவர்க்கு, எப்போது, என்னாகும் என்று எவர்க்கும் தெரியாது. இந்த வாழ்க்கை மிகவும் நிலை அற்றது. அதனால்,இன்பம் வந்தால் மிக்க மகிழ்வதும் வேண்டாம்...*_
_*துன்பம் வந்தால் வாழ்க்கையை வெறுக்கவும் வேண்டாம். வாழ்க்கையின் இயல்பை உணர்ந்து இயல்பாய் வாழ்வோம்.*_
_*"மின்னோரு வானம் தண்துளி தலைஇ ஆனாது கல்பொருது இரங்கும்வ மல்லல் பேர்யாற்று நீர்வழிப் படூஉம் புணைபோல் ஆருயிர் முறைவழிப் படூஉம் என்பது திறவோர் காட்சியின் தெளிந்தனம் ....."*_
_*இந்த வானம் நெருப்பாய், மின்னலையும் தருகிறது. நாம் வாழ மழையையும் தருகிறது. இயற்கை வழியில்அது,அது அதன் பணியை செய்கிறது. ஆற்று வெள்ளத்தில், கற்களோடு, அடித்து முட்டி செல்லும்படகு போல, வாழ்க்கையும், சங்கடங்களில் அவர், அவர் ஊழ்படி அதன் வழியில் அடிபட்டு போய்கொண்டு இருக்கும். இது இயல்பு என மனத்தெளிவு கொள்ளல் வேண்டும்...*_
_*"ஆதலின் மாட்சியின் பெரியோரை வியத்தலும் இலமே;*_
_*சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே."*_
_*இந்த தெளிவு பெற்றால், பெரிய நிலையில் உள்ள பெரியவர்களைப் பாத்து மிகவும் வியர்ந்து பாராட்டவும் வேண்டாம். சிறிய நிலையில் உள்ள சிறியவர்களைப் பார்த்து ஏளனம் செய்து இகழ்வதும் வேண்டாம். அவரவர் வாழ்வு அவரவர்க்கு. அவற்றில் அவர், அவர்கள் பெரியவர்கள்...*_
_*இதை விட வேறு எவர்*_
_*வாழ்க்கைப் பாடத்தை*_
_*சொல்லித் தர முடியும்?*_
_*வாழ்வினிது*_
_*சிந்தித்து செயலாற்றுங்கள்._
ஒரு நாள் மனைவி சாதாரணமாக சொன்னார்
"இதோ பாருங்க, நான் என் தோழியோட கொஞ்ச நேரம் வெளியே போயிட்டு வரேன்."
போனை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கணவன், நிமிர்ந்து பார்த்து சாதாரணமாக சொன்னார்
"சரி. சந்தோஷமா போயிட்டு வா."
மனைவிக்கு கொஞ்சம் ஆச்சரியம். வழக்கமாக அவர் "அவசியம் போகணுமா? இப்பதான் போகணுமா? லேட்டா வராதே" என்றெல்லாம் சொல்வார். ஆனால் அன்று - ஒன்றுமே இல்லை. பெருமூச்சு இல்லை, கேள்வி இல்லை - அமைதியாக "சரி" மட்டும்.
சில மணி நேரங்கள் கழித்து, அவர்களின் டீனேஜ் மகன் சமையலறைக்கு வந்தான். கையில் ஒரு பேப்பர், முகம் வெளிறிப் போயிருந்தது.
"அப்பா," என்று மெதுவாக சொன்னான், "என்னோட மாக் டெஸ்ட் ரிசல்ட் வந்திருக்கு... ரொம்ப மோசம்."
வழக்கம் போல திட்டு விழும் என்று உறைந்து நின்றான். அப்பா எப்போதும் படிப்பைப் பற்றி கவலைப்படுவார், நேரத்தை வீணாக்குவது பற்றி, தன் திறமைக்கு ஏற்ப படிக்காதது பற்றி பாடம் எடுப்பார் என்று தயாராக இருந்தான்.
ஆனால் அதற்கு பதிலாக, அப்பா அமைதியாக சொன்னார்,
"சரி."
மகன் கண்களை விரித்து கேட்டான்,
"வெறும்... சரியா?"
"ஆமாம்," என்றார் மென்மையாக.
"நீ இன்னும் கொஞ்சம் படிச்சா, அடுத்த முறை நல்லா பண்ணுவே. படிக்கலைன்னா, செமஸ்டரை திரும்ப படிக்க வேண்டி வரலாம். உன் விருப்பம். எந்த முடிவா இருந்தாலும் நான் உனக்கு துணையா இருப்பேன்."
பையன் அதிர்ந்து போனான். எப்போதிருந்து அப்பா இவ்வளவு அமைதியானார்?
அடுத்த நாள் மதியம், மகள் பதட்டத்துடன் உள்ளே வந்தாள். ஹாலில் தயங்கி நின்று சொன்னாள்,
"அப்பா... நான்... காரை இடிச்சிட்டேன். பெருசா இல்லை, ஆனா ஒரு சின்ன குழி விழுந்திருச்சு."
அப்பா கத்தவில்லை, கோபப்படவில்லை. சாதாரணமாக சொன்னார்,
"சரி. நாளைக்கு காரை ஒர்க் ஷாப்புக்கு எடுத்துட்டு போ."
மகள் உறைந்து போனாள்.
"உங்களுக்கு... கோபமே வரலையா?"
அவர் மென்மையாக சிரித்தார்.
"இல்லை. நான் கோபப்பட்டா கார் சரியாகிடாது. அடுத்த முறை கவனமா இரு."
இப்போது வீட்டில் எல்லோருக்கும் கவலை. இந்த மனிதர் - அதே கணவர், அதே அப்பா - இப்போது முன்பு போல இல்லை. எப்போதும் சீக்கிரம் கோபப்படுவார், எளிதில் டென்ஷன் ஆவார், உடனே ரியாக்ட் பண்ணுவார். இப்போது அமைதியாக, நிதானமாக, கிட்டத்தட்ட சாந்தமாக இருக்கிறார்.
அவர்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுக்க ஆரம்பித்தார்கள் - என்ன ஆச்சு? உடம்புக்கு ஏதாவதா? ஏதாவது நடந்ததா?
கடைசியாக, அன்று மாலை, அவரை சமையலறை மேஜையில் உட்கார வைத்தார்கள்.
"இங்க பாருங்க," மனைவி சொன்னாள்,
"நீங்க சமீபமா நிறைய மாறிட்டீங்க. என்ன நடந்தாலும் கோபப்படுறதில்லை, ரியாக்ட் பண்றதில்லை. எல்லாம் சரியா இருக்கா?"
அவர் அவர்களின் முகங்களைப் பார்த்து சிரித்தார்.
"ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை," என்றார். "எல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு. நான் ஒரு விஷயத்தை புரிஞ்சுகிட்டேன், அவ்வளவுதான்."
எல்லோரும் அமைதியானார்கள்.
"பல வருஷங்களுக்கு பிறகு," என்றார், "ஒவ்வொருத்தரும் தங்க வாழ்க்கைக்கு தாங்களே பொறுப்பு என்று நான் உணர்ந்தேன்."
மனைவி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.
"என்ன அர்த்தம்?"
அவர் கைகளை கட்டிக்கொண்டு சொன்னார்,
"முன்னாடி நான் எல்லாத்துக்கும் கவலைப்பட்டேன் - நீ லேட்டா வந்தா கவலை, பிள்ளைங்க மார்க் குறைஞ்சா குற்ற உணர்ச்சி, ஏதாவது உடைஞ்சா கோபம், யாராவது வருத்தமா இருந்தா அதை சரி பண்ண முயற்சி. எல்லோரோட பிரச்சனையையும் என்னோடதா நினைச்சேன். ஆனா ஒரு நாள் புரிஞ்சது - நான் கவலைப்படுறதால உங்க பிரச்சனைகள் தீரப் போறதில்லை. அது என் நிம்மதியை மட்டும்தான் கெடுக்குது."
மகள் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அவர் தொடர்ந்தார்,
"என் மன அழுத்தம் உங்களுக்கு உதவாது. என் போராட்டம் உங்க வாழ்க்கையை எளிதாக்காது - அது என் வாழ்க்கையை மட்டும் கஷ்டமாக்கும். நான் உங்களுக்கு அறிவுரை, அன்பு, ஆதரவு கொடுக்க முடியும். ஆனா உங்களுக்காக உங்க வாழ்க்கையை என்னால வாழ முடியாது. உங்க முடிவுகளோட விளைவுகள் - நல்லதோ கெட்டதோ - அதை நீங்கதான் சந்திக்கணும்."
கொஞ்சம் நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் சிரித்தார்.
"அதனால நான் முடிவு பண்ணிட்டேன் - என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாததை கட்டுப்படுத்த முயற்சி பண்றதை நிறுத்திடப் போறேன்."
மகன் முன்னால் சாய்ந்து கேட்டான்,
"அப்ப... எங்க மேல உங்களுக்கு அக்கறையே இல்லையா?"
அவர் பதிலளித்தார்,
"நிச்சயமா அக்கறை இருக்கு. ஆனா அக்கறைக்கும், கட்டுப்படுத்துறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. நான் உங்களை நேசிக்கலாம், உங்களுக்கு தேவையானதை கொடுக்கலாம் - ஆனா என் நிம்மதியை இழக்குற விலையில இல்லை."
அறை முழுவதும் அமைதி நிலவியது.
மூவரையும் பாசத்துடன் பார்த்து சொன்னார்,
"என் வேலை உங்களை நேசிப்பது, வழிகாட்டுவது, தேவையானதை கொடுப்பது, தேவைப்படும்போது துணை நிற்பது. ஆனா உங்க வேலை உங்க வாழ்க்கையை நீங்களே பார்த்துக்கிறது. முடிவுகளை எடுப்பது. அதன் விளைவுகளை சந்திப்பது. அப்படித்தான் எல்லோரும் வளர்றோம்."
அமைதியாக சேர்த்து சொன்னார்,
"அதனால இப்போ, ஏதாவது தப்பா நடந்தா, நான் எனக்கு நானே சொல்லிக்கிறேன் - இது நான் சரி பண்ண வேண்டியது இல்லை. நான் அமைதியா இருந்து, நீங்க அதிலிருந்து கத்துப்பீங்கன்னு நம்புவேன். ஏன்னா வாழ்க்கை அப்படித்தான் - அது பாடங்களை கற்றுக் கொடுக்கும்."
சிறிது நேரம் வீடு முழுவதும் மௌனமாக இருந்தது. ஆனால் சூழ்நிலையில் ஏதோ மாறியிருந்தது.
மனைவி அவர் கையைப் பிடித்து சொன்னாள்,
"இன்னைக்கு நீங்க எங்களுக்கு எல்லோருக்கும் ஒரு விஷயத்தை கற்றுக் கொடுத்துட்டீங்க."
அவர் சிரித்தார்.
"இருக்கலாம். ஆனா நான் முதல்ல அதை நானே கத்துக்க வேண்டியிருந்தது."
அன்று இரவு, எல்லோரும் அவரது வார்த்தைகளைப் பற்றி யோசித்தார்கள்.
மகன் மீண்டும் படிக்க உட்கார்ந்தான் - அப்பா திட்டினார் என்பதற்காக அல்ல, பொறுப்பு தன்னுடையது என்பதை உணர்ந்ததால்.
மகள் காரை சரி செய்யும் பொறுப்பை எடுத்துக் கொண்டு, இன்சூரன்ஸ் செயல்முறையை புரிந்து கொண்டாள்.
மனைவி வீட்டு வேலைகளை இன்னும் கவனத்துடன் நிர்வகிக்கத் தொடங்கினாள் - கட்டாயத்தினால் அல்ல, அவளே விரும்பியதால்.
மெதுவாக, வீடு இலகுவாக உணரத் தொடங்கியது.
இனி யாரும் பயத்தில் செயல்படவில்லை, புரிதலுடன் செயல்பட்டார்கள். திட்டு விழும் என்ற பயத்தில் யாரும் அடக்கப்படவில்லை.
ஏனென்றால் வீட்டில் ஒருவர் அமைதியை தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அது எல்லோருக்கும் பரவத் தொடங்குகிறது.
ஒருவர் கட்டுப்பாட்டை விடும்போது, மற்றவர்கள் தங்களை கட்டுப்படுத்த கற்றுக் கொள்கிறார்கள்.
இப்படித்தான் - அமைதி பரவுகிறது, அன்பைப் போலவே.
மற்றவர்களை கோபம், அழுத்தம், அதிகாரம் மூலம் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்காதீர்கள்.
அதற்கு பதிலாக, நீங்களே பொறுப்புடன் செயல்படுங்கள், மற்றவர்களும் தங்கள் பொறுப்பை உணர உதவுங்கள்.
கணினி மொழிகளின் வரலாறு என்பது, இயந்திரத்துடன் பேச முடியாமல் தவித்த மனிதன், இயந்திரத்தையே தன் மொழி பேசவைத்த கதை.
வெளிநாட்டுக்குப் போகிறவன் முதலில் அங்குள்ள மொழியைத் திக்கித் திணறிக் கற்கிறான். பிறகு உள்ளூர்க்காரர்களே அவன் மொழியில் பேசத் தொடங்குகிறார்கள். கணினி உலகிலும் அதுவே நடந்தது. தொடக்கத்தில் மனிதன் இயந்திரத்தின் வாசலில் நின்று, அதற்குப் புரிந்த மொழியிலேயே கெஞ்சினான். இன்றோ இயந்திரம் மனிதனின் மொழியைத் தேடி வருகிறது.
அந்தப் பயணத்தை ஐந்து கட்டங்களாகப் பார்க்கலாம்.
ஆரம்பகாலக் கணினிகளுக்குப் புரிந்தது இரண்டே இரண்டு சொற்கள்: 0, 1. மின்சாரம் ஓடுகிறது அல்லது ஓடவில்லை; விளக்கு எரிகிறது அல்லது அணைகிறது.
அன்றைய நிரலாளர்கள், 'ஆம்', 'இல்லை' என்ற இரு சொற்களை மட்டுமே வைத்து, ஒரு பேரரசையே நடத்த முயன்ற அமைச்சர்களைப் போல இருந்தார்கள். ஒரு சிறு பிழை நேர்ந்தாலும் முழுப் பக்கத்தையும் மறுபடி எழுத வேண்டியிருந்தது.
அதன் பிறகு வந்தது அசெம்பிளி மொழி. எண்களுக்குப் பதிலாக ADD, MOV போன்ற குறுகிய பெயர்களைச் சூட்டும் ஏற்பாடு அது. எண்ணுக்குப் பெயர் வைத்தது போல, நிரலுக்கு முதன்முதலாக ஒரு முகவரி கிடைத்தது.
ஆனாலும் இது இயந்திரத்தின் மொழியே. மனிதன் அதன் வீட்டுக்குள் விருந்தாளியாக மட்டுமே இருந்தான்.
மனிதன் முதன்முதலாக இயந்திரத்திடம், 'நீ என் மொழியைக் கற்றுக்கொள்' என்று சொன்ன காலம் இது. அதற்குப் பாலமாக வந்தது 'கம்பைலர்' என்ற மொழிபெயர்ப்பாளர்.
அன்றைய நிரல்கள் ஒரு சிக்குப்பிடித்த நூல்கண்டு போல இருந்தன. 'இங்கே தாவு, அங்கே தாவு' என்ற கட்டளைகளால் எங்கே தொடங்கி எங்கே முடிகிறது என்றே தெரியாது. அதற்கு 'ஸ்பகெட்டி நிரல்' என்று கேலிப் பெயரும் உண்டு.
அந்தக் குழப்பத்துக்குத் தீர்வாக, நிரலை ஒழுங்கான பகுதிகளாகப் பிரித்து எழுதும் கட்டமைப்பு நிரலாக்கம் வந்தது.
நிரல்கள் பெரிதாயின. அப்போது மனிதன் உலகத்தைப் பார்க்கும் விதத்திலேயே நிரலையும் பார்க்கத் தொடங்கினான்: கடையில் பொருள்கள் இருப்பது போல, நிரலிலும் பொருள்கள். ஒவ்வொன்றுக்கும் தனக்கெனத் தகவலும் செயலும் உண்டு. அதுவே பொருள்நோக்கு நிரலாக்கம்.
இந்தக் கட்டத்தில் மொழிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட வேலைக்கான கருவியாக, தச்சனின் பெட்டியில் உள்ள உளிகள் போல, வகைப்படுத்தப்பட்டன.
இன்று புதிய திருப்பம் ஒன்று: AI உதவியுடன் இயல்பு மொழியிலேயே, தமிழிலும், 'இதைச் செய்' என்று சொன்னால் நிரல் உருவாகிறது. ஆனால் அந்த நிரலைப் படித்துச் சரிபார்க்கும் பொறுப்பு இன்னும் மனிதனிடமே உள்ளது.
எண்பது ஆண்டுகளுக்குள், 0 மற்றும் 1 என்ற இரு சொற்களிலிருந்து, நம் அன்றாடப் பேச்சுக்கே வந்துவிட்டது கணினி மொழி.
ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் ஒரே போக்கு தெரிகிறது: இயந்திரத்துக்கு நெருக்கமான மொழியிலிருந்து மனிதனுக்கு நெருக்கமான மொழியை நோக்கிய பயணம். மொழி மாறியது; ஆனால் நோக்கம் மாறவில்லை. சிந்திப்பவன் மனிதன், உழைப்பவன் இயந்திரம்.
முதலில்
அதற்கு என்னைப் புரியவில்லை;
என்னாலும் அதைப் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை.
பூஜ்யமும் ஒன்றும் வைத்தே
அனைத்தையும் சொல் என்றது.
கொஞ்சம் நெருங்கினோம்;
ஆயினும் நெருடலும்
புரிதலின் மையும்
கூடிக்கொண்டுதான் போனது.
எண்களுக்குப் பெயரிட்டேன்,
ADD என்றும் MOV என்றும்.
பெயர் கிடைத்தது,
பொருள் கிடைக்கவில்லை.
FORTRAN கணக்குப் போட்டது,
LISP சிந்திக்கக் கற்றது,
COBOL வங்கியில் அமர்ந்தது,
BASIC குழந்தைகளுக்குக் கைபிடித்தது.
தூது போய்ச் சேர்ந்தது;
நெஞ்சின் சூடு
வழியிலேயே ஆறிப்போனது.
C வந்து சிக்கலை அவிழ்த்தது.
Pascal ஒழுங்கு கற்பித்தது,
SQL கேள்வி கேட்கச் சொல்லித்தந்தது.
கேள்வி கேட்கத் தெரிந்தோம்;
பதிலுக்குக் காத்திருக்கத் தெரியவில்லை.
C++ பொருள்களை அடுக்கியது,
Java எங்கும் ஓடியது,
Python மெல்லப் பேசியது,
JavaScript, PHP இணையத்துக்கு உயிர் ஊட்டின.
எல்லோரும் ஒரே அறையில்;
நிறையப் பேசினோம்,
கேட்டுக்கொண்டோமா?
Go வேகம் கூட்டியது,
Rust பிழைக்குக் கதவு மூடியது,
Kotlin, Swift கைப்பேசிக்குள் குடியேறின,
TypeScript தடுமாறிய வரிகளுக்குக் கைகொடுத்தது.
கருவிகள் பெருகின;
புரிதல் மட்டும் அதே இடத்தில்.
இன்று தமிழிலேயே பேசுகிறது.
சொல் சரி, இலக்கணம் சரி,
ஆனால் அந்த "ஏன்?" என்ற ஏக்கம்
எந்த மொழியிலும் கடத்தப்படாமல்
என் மார்பிலேயே தங்கிவிடுகிறது.
புரிதலைத் தேடுவதே கவிதை என்றால்,
இயந்திரத்துடன் பேச
நாம் கற்ற ஒவ்வொரு மொழியும்
கவிதை எனும் பெரும் வடத்தின்
நுனிச்சரடுதான்.(கொஞ்சம் AI துணையுடன் செய்து பார்ப்போமே எனச் செய்து பார்த்தேன்.. சிறப்பாகத் தான் செய்கிறது)
விரல் ரேகைகள் (FINGERPRINTS)
அகன்று விரைந்து பரவிஆக்ரோஷமாய்
ஊர் மிரட்டி ஓடியது
