உறவுகள் தொடர --ஒரு இலகுவான வழி

உன்னிடம்
இருக்கிறதோ இல்லையோ
எல்லாமும் எப்போதும்
இருப்பது போல
ஒரு பாவனை செய்து கொள்

உணர்வு கலக்காது
விருப்பம் கலக்காது
எப்போதும் பேச
உன்னைத்  தயார் செய்து கொள்

நம்புகிறாயோ இல்லையோ
அதிகம் நம்புவதுபோல்
அவ்வப்போது
சில வாசகங்களை
உதிர்த்துக்கொண்டிரு

அனைவரிடத்தும்
அதிக உரிமை உள்ளவன்போல்
அடிக்கடி காட்டிக்கொள்
தவறுதலாகக் கூட
உரிமை எடுத்துக் கொள்ளாதே
பிறரையும்
உரிமை எடுத்துக்கொள்ள
துளியும் அனுமதியாதே

அதிகம் ஊதப்பட்ட பலூன்
நிச்சயம் வெடித்துச் சிதறும்
அதிக  நெருக்கமும் ஆபத்தானதே
என்வே
 எப்போதும் எவரிடத்தும்
போதிய இடைவெளியை
தொடர்ந்து பராமரி

இப்படியெல்லாம்  இருந்து
எதற்கு அந்த போலி நட்பு என
உள்ளம் துடிக்கிறதா ?
உங்களுக்கு வயதாகிவிட்டது
அல்லது
நீங்கள் பத்தாம்பசலி எனக் கொள்க

ஏனெனில்
குடலுக்காகவும்  உடலுக்காகவும்
உணவு என்பது மாறிப்போய்
நாவுக்காகவும் நாசிக்காகவும்
என மாறி
வெகு காலம் ஆகிவிட்டது

சூழல்பொருத்து உடல்மறைப்பது
ஆடை என்பது மாறிப்போய்
செல்வாக்கு காட்டவும்
ஓரளவு உள்ளுறுப்பு காட்டவும்
என மாறி
பல வருடம் ஆகிவிட்டது

உணர்வோடு கலந்திருப்பது
உயிரோடு ஒன்றியிருப்பது
என்றெல்லாம் பழங்கதைகள் பேசி
உங்களை நீங்களே
ஏமாற்றித் திரிய வேண்டாம்

ஏனெனில்
நீ என் வீட்டுக்கு வந்தால்
என்ன கொண்டு வருவாய்

நான் உன் வீட்டுக்கு வந்தால்

எனக்கு என்ன தருவாய் என
உறவுகளின் இலக்கணம் மாறி
வெகு காலம் ஆகிவிட்டது

எனவே
உறவுகள் தொடர்ந்து நிலைக்க....
(முன்னிருந்து மீண்டும் படிக்கவும்)

அவரவர் அளவில்....

என் நண்பன் தன் மகனை
குச்சியால் விளாசிக்கொண்டிருந்தான்
தடுத்து நிறுத்திக்  காரணம் கேட்டேன்

"எத்தனைமுறை சொல்லியபோதும்
கேட்காது தொடர்ந்து
பக்கத்து பையனிடம்
பேனா பென்சில்
திருடிக்கொண்டு வருகிறான்
நான் அவனுக்குத்
தேவைப்பட்டதையெல்லாம்
ஆபீஸில் இருந்து கொண்டு வந்தும்
இவனுக்கு எதுக்கு இந்த
திருட்டு புத்தி " என்றான்

கூடியிருந்த பக்தர்களை நோக்கி
கைகளை மிக உயர்த்தி
"கதவுகளைத் திறவுங்கள்
காற்று வரட்டும் "என்றார்
காவியில் இருந்த இளைய துறவி

தனித்து ஆசிரமத்திருக்கையில்
கதவருகில் இருந்த
ஆத்ம சீடனை நோக்கி
"கதவை மூடிப் போ
அவள் மட்டும் இருக்கட்டும்"ஏன்றார்
ஜாலியில் இருந்த அதே துறவி

தமிழர்களின்
பண்பாடு குறித்து
கலாச்சார பெருமை குறித்து
கோடை மழையென
மேடையில்
கொட்டித் தீர்த்தார்
மக்கள் தலைவர்

கேட்டுக்கொண்டிருந்த
மக்கள் மட்டுமல்ல
முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த
தலைவரின்
மூன்று மனைவியர் மட்டுமின்றி
அவரது வாரீசுகளும்
வாய்பிளந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர்

பசி எனச் சொன்னால்
யானைப்பசியும்
பூனைப்பசியும் ஒன்றுதான்
ஆனால்
அளவும் ஐயிட்டமும் மட்டும்தான்
கொஞ்சம் கூடுதல் குறைச்சல்

வறிய புலவனும் செல்வ அறிஞனும்

"இப்பவெல்லாம் அதுகிட்ட
சிரிச்சு பேசுறதே இல்லை
கிட்ட வந்தாலே
திட்டி திட்டித்தான் வெரட்டுறேன்
எப்படித்தான்
தள்ளித் தள்ளிப் போனாலும்
இந்தச் சனியன் மட்டும்
எப்படியோ
உள்ள வந்து தொலைக்குது"என
அடிவயிற்றைக் காட்டி புலம்புகிறாள்....
வீட்டில் இரண்டை விட்டுவிட்டு
இடுப்பில் ஒன்றை இடுக்கிக்கொண்டுகைபிசைந்து    நிற்கும்

குப்பத்து முனியம்மா

வாரந்தோறும் விரதம் இருந்தும்
தான தருமங்கள் ஆயிரம் செய்தும்
விதம்விதமாய் வேண்டுதல்கள் செய்தும்
தரிசாய் கிடக்கும்
தன் அடிவயிரைத் தடவி
மனம் நொந்துச் சிரிக்கிறார்
கைராசிக்காரி என புகழ்பெற்ற
லட்சாதிபதி டாக்டரம்மா

இல்லாள்

 அன்று கோவிலில்

வழக்கத்திற்கு மாறாக
பெண்கள் கூட்டம் அதிகம்இருந்தது

உபன்யாஸகர்

உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பின்

உச்சத்தில் இருந்தார்

"நம் முன்னோர்கள்
எவ்வளவு தெளிவானவர்கள்
ஒரு சிறு சொல்லை
கவனித்துப்பாருங்கள்
அதில்தான் எத்தனை அர்த்தமிருக்கிறது

தமிழில் இல்லான் என
ஆண்களைக் குறிப்பதில்லை
ஏனெனில் அது
ஏதும் இல்லாதவன்
என்பதைதான் குறிக்கும்
ஆனால்
இல்லாள் என்பதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்
அது இல்லத்தை ஆள்பவள்
என்பதையல்லவா குறிக்கிறது "என்றார்

கூட்டதில் இருந்த பெண்கள்
ஒருவரை ஒருவர்
பெருமையாகப் பார்த்துக் கொண்டனர்

வழக்கம்போல
என்னைக் குழப்பும் குழப்பம்
இப்போது
ரொம்பக் குழப்பியது

பெண்கள்
பிறந்து வளர்ந்த வீட்டை
திருமணத்திற்குப்பின்
பிறந்த வீடு என்கிறோம்

உடல் பொருள் ஆவி
அனைத்தையும் கொடுத்து
செழித்தோங்கச் செய்யும் வீட்டை
புகுந்த வீடு என்கிறோம்

வயது முதிர்ந்து தளர்ந்து
மகன் மகளை
அண்டி வாழ்கையில்
மகன் வீடு அல்லது
மகள் வீடு என்கிறோம்

வீட்டையும் வாழ்வையும்
அர்த்தப்படுத்தும் ஆனந்தப்படுத்தும்
அவளுக்கென வீடு
இல்லவே இல்லை என
மிகத் தெளிவாகச் சொன்னதை
ஒரு எழுத்துக்கான  விளக்கத்தை  மட்டும்
மாற்றிச சொல்லி
எல்லோரையும் ஏன் இவர்
இப்படிக் குழப்புகிறார்?

அவர்தான் குழப்புகிறாரா?
இல்லை
நாம்தான் குழம்பியிருக்கிறோமா?
இல்லையேல்
வழக்கம் போல
நான்தான் ரொம்ப குழம்பியிருக்கிறேனா?

பெண்ணெழுத்து

முதலில் என்னையும் மதித்து பதிவிட அழைத்தமைக்கு
திருமதி ஆயிஷா பவுல் அவர்களுக்கு என் வணக்கத்தையும்
நன்றியையும் தெரிவித்துக்கொள்ளுகிறேன்

ஆரம்பம் முதல் இந்தத் தொடர் துவங்கியதில் இருந்து
அனைவரின் பதிவுகளையும் தொடர்ந்து படித்து வருகிறேன்
அனைவரின் கருத்துக்களும் ஒவ்வொரு வகையில்
சிறப்பாகத்தான் இருந்தன

என்னைப்பொறுத்தவரை பெண்களின் பிரச்சனைகள் குறித்து
பெண்கள் எழுதத் துவங்கியதைத்தான்
பெண்ணெழுத்து என்கிற அர்த்தத்தில் தான்
நான் இதை எழுதுகிறேன்

நான் ஏற்கெனவே ஒரு பின்னூட்டத்தில்  குறிப்பிட்டதைபோல
பிரசவம் பார்க்கும் மருத்துவர்கள் எல்லாம்
ஆணாக இருந்த காலத்தைவிட
பெண்மருத்துவர்கள் வரத்துவங்கியபின்புதான்
பிரசவதில்  பிரச்சனைகள் குறையத் துவங்கின

அதைப்போலவே பெண்கள் பிரச்சனை குறித்து
மிகப் பெரிய ஆண் எழுத்தாளர்கள் எல்லாம்
எழுதிய காலங்களில் அவர்கள் பெண்களை
ஆண்களுக்கென படைக்கப்பட்ட ஒரு பாண்டமாகவே
கருதி எழுதினார்களே ஒழிய அவர்களை ஒரு ஜீவனாகவே
மதித்து எழுதவில்லை.(ஒரு சிலரைத் தவிர)
அந்தக் குறை மட்டும் அல்ல
பெண்களின் மிகச் சரியான பிரச்சனைகள் குறித்து
மிகச் சரியாக (ஏன் நாகரீகமாகக் கூட) எழுதக்கூட
பெண்ணெழுத்தர்களின் வருகை அவசியமாக இருந்தது
பெண்களின் சிந்தனை முன்னேற்றத்திற்கும்
சமூக முன்னேற்றத்திற்கும் கூட
அவர்களது வருகை முக்கிய காரணம் என்றால்
 நிச்சயம் அது மிகையாகாது

பெயர்பட்டியலோடு கதைப்பட்டியலோடு
பட்டியலிட்டு எனது வாதத்தை நிலை நாட்ட எனக்கு ஆசைதான்
ஆயினும்  பதிவின் நீளம் கருதி இதை இத்துடன் முடிக்கிறேன்
பதிவிட அழைத்தமைக்கு மீண்டும் ஒருமுறை
நன்றி கூறி முடிக்கிறேன்

முடிவின் விளிம்பில்.....

குழப்பம் என்னுள் சூறாவளியாய்
சுழன்றடிக்கிறது
நான் எத்தனை நாள் இப்படி இருக்கிறேன்?
இருக்கிறேன் என்பது சரியா?
அல்லது
கிடக்கிறேன் என்பது சரியா?
அல்லது
இறக்கிறேன் என்பதுதான் சரியா?

ஐம்புலன்களின் கட்டுப்பாட்டை
முழுவதும் இழந்து போனதால்
கால உண்ர்வு அற்றுப்போனதா? 
அல்லது
கால உண்ர்வு அற்றுப்போனதால்
அனைத்தையும் இழந்து போனேனா?

தொடர்ந்து விஸ்வரூபம் எடுக்கும்
விடையற்ற கேள்விகளை புறம்தள்ளி
விழிகளைத் திறக்க முயல்கிறேன்

இருப்பிடம் தெரியாது இருந்த
இமைகள் இரண்டும்
சிதிலமடைந்த அரண்மனையின் புறவாயில்கள்போல்
கனத்து கிறீச்சிடுகின்றன
பட்டப்பகலில் குளத்து நீரில்
பட்டுத்தெறிக்கிற சூரியஒளிபோல்
பார்க்குமிடமெல்லாம்
ஒளிச்சிதறள்கலே பரவிச் சிரிக்கின்றன
பயப்பாம்பு மனமெங்கும் ஊர்ந்து திரிகிறது
பார்வையும் பட்டுப்போய்விட்டதா?

எரிமலையாய் என்னுள்
மரணபயம் வெடித்துச்சிதற
அதன் அக்கினிக்குழம்புகள்
என் நாடி நரம்பெல்லாம் பரவி விரிய
என் சக்தியைன்த்தையும் திரட்டி ஓலமிடுகிறேன்
மலைச்சரிவினில் உருண்டுவரும் பெரும்பாறைபோல்
ஏதோ ஒன்று உள்ளிருந்து உருண்டு
என் குரல்வளையை அடைத்துச் சிரிக்கிறது
நான் மரண வாசலை நெருங்கிவிட்டேனா?

தன் முகத்தையே
என் மார்பினில் புதைக்க முயல்பவள்போல்
முட்டிமோதி பிதற்றுகிறாள் என் மனைவி
முப்பதாண்டுகால உடல் பரிச்சியம் என்னுள்
காந்த அலையாய் பரவித் தெறிக்கிறது
விழிமூடும் முன் ஒருமுறையேனும்
அவைள்த் தொட்டுவிட்டு வீழத் துடிக்கிறேன்
என் கைகள் இரண்டும்
எனக்கு சம்பந்தமற்றவைகள்போல்
வெட்டிவீழ்த்தப்பட்ட பனைமரங்களைப்போல்
மல்லாந்து கிடக்கின்றன
எரிகின்ற வீட்டின்முன்
செயலற்றுக் கதறுபவர்கள்போல்
யார் யாரோ கூக்குரலிட்டு அழுவது
மிக லேசாய் கேட்கிறது
நான்தான் எறிந்துகொண்டுயிருக்கிறேனா?

சுட்டெரிக்கின்ற பாலைவனத்தில்
கொப்பளிக்கின்ற சுனை நீர்போல
இத்தனை அவஸ்தைகளுக்கும் மத்தியில்
இவைகளுக்கெல்லாம் தொடர்பே இல்லாததுபோல்
தென்றலிின் குளுமை அடிவயிற்றை நிறைக்க
நாபிக்கு கீழே மொட்டு ஒன்று மலர்தலைப்போல
சிப்பி ஒன்று மிதந்து வந்து வாய்திறக்க
வண்ணத்துப் பூச்சியின் வர்ணஜாலங்களோாடு
தங்கத்தின் தகதக்கும் ஜொலிப்போடு
ஒரு ஒளிக்கொத்து
லேசாக மிக லேசாக
எட்டிப் பார்த்துச் சிரிக்கிறது

அந்த ஒளிக்கற்றின் மாயாஜாலத்தில்
என்னுள் பேயாட்டம் போட்ட
அத்தணை வலிகளும்
அத்தணை துயர்களும்
ஒளிகண்டு ஓடும் இருள் போல
எங்கோ ஓடி மறைகிறது

அந்தக் கருணை ஒளி
முகம் நோக்கி ஈரடியாய்
பின்னோக்கி ஓரடியாய்
தொடர்ந்து மெல்ல நகர
அது கடந்த வழியெல்லாம் சில்லிட்டுப்போக
அது நடக்கும் வழியெல்லாம் ப்ரகாசம் பரந்து விரிய
நானே பாதி உடலாகவும்
நானே பாதி பிணமாகவும் மாறிப்போகிறேன்

இனி எப்போதுமே திரும்பமுடியாத உலகுக்கும்
இனி போய்ச் சேரவேண்டிய வெட்டவெளிக்கும்
இடையிலான லட்சுமணக்கோட்டில்
என் உயிர்மூச்சு ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கிறது
இப்போது எனக்கு எல்லாமே தெளிவாகத் தெரிகிறது

என்பார்வை அவள்மீது படுகிற அதிர்வினிில்
செய்வதறியாது திகைத்து
என்முகத்தோடு முகம்சேர்த்து கதறுகிறாள் மனைவி
"பெரிய உயிர் அடங்கப்போகிறது
பால்வார்பவர்கள் பக்கம் வாங்கோ"என
யாரோ கூக்குரலிடுகிற்ர்கள்
கதறல் ஒலி கூடமெங்கும் பட்டுத்தெறிக்க
கூட்டம் கட்டிலைச்சுற்றி அடைக்கிறது

தொப்புள்கொடி அறுபடட
காலத்தாய் ஊட்டிய முதல்மூச்சுதான் உயிரா?
காலத்தாயோடு நித்தம்
உடல்கொண்ட பரிச்சியம்தான் ஜீவித்திருத்தலா?
காலவெளியில் காலத்துளி மீண்டும் இணைதல்தான் காலமாதலா?

காலத்தாயை அடைகிற வெறியில்
காலத்துளி என்னை விலக்கிப் பறக்கிறது
நான் பிணமாகிறேன்
அறையெங்கும் மரண ஓலம் தீயாய் பரவுகிறது

கேள்வியே......கேள்விகளாய்.

.. "இப்போதெல்லாம் ஏன் அதிகம் எழுதுவதில்லை ?
கற்பனை வறண்டு போனதா ?
சமூக அக்கறை குறைந்து போனதா ?"
 போகிற போக்கில் 
கேள்வியை விதைத்துப் போகிறான் நண்பன்.
 அவனுக்கு எப்படி புரியச் சொல்வது ?

 கொத்துகிற தூரத்தில் சீறுகிற நாகமாய்
நித்தம் எதிர்கொள்ளும்
அவலங்களும் அசிங்கங்களும்
கணந்தோறும் காயப்படுத்தும்
 சிறுமைகளும் துரோகங்களும்
 என்னை எப்போதும்
சுடும் நெருப்பில் நிறுத்திப்போக
 அதன் தாங்கவொண்ணா பாதிப்பில்
 ஒரு பாம்பாட்டியின் லாவகத்தோடு
 அவைகளை சொற்களுக்குள் அடைக்க முயல
 அவைகள் அடங்காது சீறிக் கொத்த
 ஒவ்வொரு கணமும்
 நான் நொந்து வீழ்வதும்
 ஒவ்வொரு நாளும்
வேதனையில் சாவதும்
எப்படிச் சொன்னால் அவனுக்குப் புரியும் ?

திடுமென
 சீறிக் கிளம்பும் காட்டாற்று வெள்ளம்போல்
 உணர்வுகள் பொங்கிப் பெருக
 நிலை தடுமாறிப் போக
தலையணைக்குள் மெத்தையினை
 திணிக்கமுயலும் முட்டாள்போல்
உண்ர்வுகளை வார்த்தைக்குள்
 திணிக்க முயன்று தோற்கிற கணங்களை
 வார்த்தைகள் கிழிிந்து சிரிக்கிற அவலங்களை
எப்படி அவனுக்கு விளக்கித் தொலைப்பது ?

கைதேர்ந்த விளையாட்டுக்காரன்
 கலைத்துப் போட்ட சீட்டுகள்போல்
வார்த்தைகளை பிரித்துப் போட்டுக் காட்டும்
 பண்டித விளையாட்டா படைப்பு ?


இனியும் தங்க முடியாதென
வெளியேறத் துடிக்கும் உயிர்க்கருவும்
 இனியும் தாங்க இயலாதென
உந்தித் தள்ளுகிற உள்ளுணர்வும்
 இணைவாகச் சேரும் காலத்தையும் கணத்தையும்
 எது நிர்ணயம் செய்யக்கூடும்?
பல சமயங்களில்
கறுத்துக் கனத்த கருமேகங்களை
 ஒன்று சேர்த்த பெருங்காற்றே
அதனை கலைத்துவிட்டுப் போவதும்
 எங்கோ தலைதெறிக்கப் போகும்
 ஒரு சிறு வெண்மேகம்
சாறல் உதிர்த்துப் போவதும்
விரதங்களும் வேண்டுதல்களும்
வேண்டிய மட்டும் செய்துமுடித்து
 இணைகிற இணைப்பு வீணாகிப்போக
 வேண்டா வெறுப்பாக புணரும் நாளின்
 கரு தங்கிச் சிரிப்பதையும்
எப்படி எனப் புரிந்து போனால்
அவனுக்கு எல்லாம் புரிந்து போகுமோ ?